VI SA/Wa 2538/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ltd. z siedzibą w [...] (Białoruś) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę

Pismem z 24 października 2016 r. B. Ltd. z siedzibą w [...] (Białoruś) – dalej: "Spółka" lub "skarżąca" - reprezentowana przez A. Z., złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zarządzeniem z 12 grudnia 2016 r. pełnomocnik został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi braków formalnych przez wykazanie, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", oraz nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do reprezentacji Spółki przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z akt sądowych sprawy, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 stycznia 2017 r. Przy piśmie z dnia 17 stycznia 2017 r. pełnomocnik spółki nadesłał pełnomocnictwo procesowe z dnia 2 czerwca 2015 r. do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wraz z tłumaczeniem przysięgłym wypisu z jednolitego państwowego rejestru osób prawnych i przedsiębiorców indywidualnych dokonanym 10 września 2014 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a. z uwagi na pozostawanie ze spółką w stałym stosunku zlecenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, przy czym w myśl art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jednocześnie stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W tym miejscu należy wyjaśnić, że odmienny skutek przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że skarga z 24 października 2016 r. została podpisana przez pełnomocnika Spółki, który w momencie jej wniesienia nie przedstawił udzielonego mu pełnomocnictwa ani nie wskazał jakiego rodzaju stosunek łączy go z mocodawcą. W związku z czym konieczne okazało się wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia tego braku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącej nadesłał w wyznaczonym terminie pełnomocnictwo procesowe z 2 czerwca 2015 r. do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wraz z tłumaczeniem przysięgłym wypisu z jednolitego państwowego rejestru osób prawnych i przedsiębiorców indywidualnych dokonanym 10 września 2014 r. oraz wyjaśnił, że pozostaje z mocodawcą w stałym stosunku zlecenia. Zgodnie z art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne, a pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. W ocenie Sądu zastosowane w tym przepisie sformułowanie "pracownik" należy rozumieć ściśle, tj. jako jedną ze stron stosunku pracy, a więc osobę świadczącą pracę na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru i mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Oznacza to, że z kręgu osób, które na gruncie art. 35 § 2 p.p.s.a. mogą być pełnomocnikami procesowymi osób prawnych, wyłączone są osoby świadczące usługi osobom prawnym na podstawie innych form prawnych, w tym w szczególności zlecenia. Za prawidłowością powyższej interpretacji przemawia porównanie treści art. 35 § 2 p.p.s.a. z postanowieniami art. 87 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. 2014 r., poz. 101, z późn. zm.), dalej: "k.p.c.". Odnotować bowiem należy, że art. 35 § 2 p.p.s.a. odmiennie niż w przypadku art. 87 § 1 k.p.c. nie przewiduje, aby osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, mogła być pełnomocnikiem tej strony. Tym samym w ocenie Sądu osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia na gruncie obowiązującego art. 35 § 2 p.p.s.a. nie może być pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu pełnomocnik Spółki w terminie do usunięcia stwierdzonych braków formalnych, nie wykazał, że jest osobą uprawnioną do występowania w imieniu skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a w szczególności, że może on złożyć skargę w imieniu Spółki. Niezależnie od powyższego odnotować należy, że przedstawione przez pełnomocnika Spółki dokumenty rejestrowe zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego na język polski 10 września 2014 r., podczas gdy pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym zostało udzielone 2 czerwca 2015 r. W ocenie Sądu oznacza to, że nadesłane dokumenty rejestrowe jako wcześniejsze od pełnomocnictwa, nie potwierdzają, że zostało ono podpisane przez osoby uprawnione do reprezentacji skarżącej w dniu udzielania pełnomocnictwa, ani nie wskazują aktualnego na tę datę sposobu reprezentacji Spółki. Tym samym nie sposób uznać, że pełnomocnik spółki skutecznie usunął w wyznaczonym terminie wszystkie stwierdzone braki formalne skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.