VI SA/Wa 1362/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1362/16 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie z dnia 5 stycznia 2017 r.

Pismem z 6 czerwca 2016 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "Skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, w której zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia Sędziego z 14 lipca 2016 r., pismem z 26 lipca 2016 r. wezwano Spółkę do wypełnienia, przez osoby upoważnione do jej reprezentacji, urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) i nadesłania go w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczono spółce [...] sierpnia 2016 r. Zarządzeniem z 5 stycznia 2017 r. starszy referendarz sądowy, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") w związku z tym, że w zakreślonym terminie Spółka nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, pozostawił wniosek bez rozpoznania. Odpis zarządzenia z 5 stycznia 2017 r. z uzasadnieniem doręczono Skarżącej 11 stycznia 2017 r. Pismem z [...] stycznia 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym [...] stycznia 2017 r., Spółka wniosła sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 5 stycznia 2017 r. Do sprzeciwu Spółka nie załączyła urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 20`15 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257). Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. W związku z powyższym Spółka pismem sądowym z 26 lipca 2016 r. została wezwana do wypełnienia przez osoby upoważnione do jej reprezentacji, urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) i nadesłania go w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Żądany formularz nie został przesłany przez Spółkę w zakreślonym w wezwaniu z 26 lipca 2016 r. siedmiodniowym terminie, jak również nie został dołączony do sprzeciwu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za prawidłowe uznał zarządzenie z 5 stycznia 2016 7 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania i na podstawie art. 257 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.