VI SA/Wa 2502/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant spec. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę

Decyzją z 27 marca 2025 r., nr [...], Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Urząd", "UP", "organ"), działając na podstawie art. 132¹ ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej: "P.w.p.") oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 poz. 1805 z późn, zm.) w związku z art. 156 ust. 2 P.w.p., po rozpoznaniu sprawy z wniosku [...],z siedzibą w P., Francja (dalej: "Wnioskodawca", "Uczestnik"), przeciwko K. L (dalej: "Uprawniony", "Skarżący") zamieszkałego w K. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "CEFIRUTTI" o numerze [...],, unieważnił prawo ochronne na powyższy znak towarowy "CEFIRUTTI" i przyznał Wnioskodawcy od Uprawnionego kwotę w wysokości 2217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się decyzji do dnia zapłaty. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wyjaśnił, że 22 lutego 2023 r. wpłynął wniosek Wnioskodawcy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "CEFIRUTTI", o numerze [...],. Wnioskodawca wskazał, że udzielenie prawa ochronnego na ww. znak towarowy nastąpiło z naruszeniem art. 1321 ust. 1 pkt 3, art. 1321 ust. 1 pkt 4 oraz art. 1321 ust. 3 P.w.p. Podniósł, że jest uprawnionym z rejestracji unijnego znaku CERRUTI o numerze [...],, który w dacie zgłoszenia spornego znaku miał charakter znaku renomowanego i do którego znak sporny jest podobny w stopniu kolizyjnym. Podkreślił identyczność i podobieństwo towarów do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe. Wskazał również na podobieństwo samych znaków towarowych. Podniósł, że przeciwstawiony znak towarowy cieszy się światową renomą. Uprawniony w odpowiedzi z 21 kwietnia 2023r. wniósł o oddalenie wniosku. Podniósł, że Wnioskodawca nie udowodnił żadnego z postawionych we wniosku zarzutów, jak również nie wykazał renomy znaku przeciwstawionego. Podkreślił brak podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami. Poinformował, że marka [...], funkcjonuje na polskim rynku od 11 lat. Towary znajdują się w sklepach stacjonarnych oraz w sklepie internetowym. Wskazał również, że marka ta cieszy się rozpoznawalnością. UP dokładnie opisał przebieg postępowania i stanowiska stron zajmowane w postępowaniu. Rozstrzygając sprawę UP uznał, że Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie przeciwstawił spornemu oznaczeniu należący do niego unijny znak towarowy CERUTTI o numerze [...],. Znak ten jest przeznaczony do oznaczania następujących towarów z klasy 18: skóra i imitacje skóry, torebki, torebki wieczorowe, kopertówki wieczorowe, torby sportowe z wyjątkiem przystosowanych do użytkuj niektórymi produktami, torby podróżne, aktówki, kosmetyczki/organizatory wykonane ze skóry lub jej imitacji, portfele, etui na karty kredytowe, portmonetki, teczki szkolne, kufry i walizki parasole, parasolki przeciwsłoneczne, laski i smycze skórzane; bicze, uprzęże i wyroby rymarskie. Jest to znak słowno-graficzny. Sporny znak towarowy jest przeznaczony do oznaczania następujących towarów klasy 18: skóra i imitacje skóry; aktówki; dyplomatki; teczki; kufry podróżne; kuferki na kosmetyki; parasole; plecaki; portfele; portmonetki; torby sportowe; torby plażowe; torby na zakupy; torby podróżne; torby myśliwskie; torebki; etui na klucze; walizki; wizytowniki na karty wizytowe. Znak ten jest znakiem słowno-graficznym. Organ stwierdził, że ze wskazanych powyżej wykazów towarów do oznaczania których przeznaczone są znaki sporny i przeciwstawiony wynika wprost, że porównywane znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania identycznych i podobnych towarów. Porównując znaki sporny i przeciwstawiony w warstwie graficznej organ wskazał, że znaki te składają się z pojedynczych słów CERRUTI (znak przeciwstawiony) i CEFIRUTTI (znak sporny) sporządzonych kolorem czarnym i umieszczonych na białym tle. W obu oznaczeniach grafika i stylistyka sprowadza się do pogrubienia liternictwa. Ww. słowa co prawda składają się z innej liczby liter (znak przeciwstawiony z 7 a sporny z 9) ale, zdaniem UP, to za mało aby uznać, że różnią się od siebie na tej płaszczyźnie. Słowa tworzące porównywane znaki zaczynają się identycznymi dwiema pierwszymi literami (CE) i kończą identycznymi dwiema ostatnimi literami(TI). W środku znaki te zawierają również identyczne litery ułożone w tej samej kolejności (RUT). Taka kompozycja sprawia, że odbiorcy towarów oznaczanych znakami spornym i przeciwstawionym mogą uznać, że towary te sygnowane są tymi samymi oznaczeniami, bowiem znaki te mają identyczny początek, środek oraz koniec. Dodatkowo, jak uznał UP, wymaga podkreślenia, że w znaku spornym i przeciwstawionym znajdują się te same litery C E R U T I ułożone w tej samej kolejności, które są doskonale widoczne dla odbiorców. Ponadto porównywane oznaczenia mają zbliżoną długość a także zaczynają się i kończą identycznymi literami (C oraz I) oraz mają w środku identyczną literę R. Zdaniem UP, wszystko to sprawia, że taka kompozycja badanych znaków towarowych sprawia bardzo podobne ogólne wrażenie. Zatem UP uznał, że porównywane znaki towarowe są do siebie podobne w warstwie graficznej. Analizując podobieństwo znaków spornego i przeciwstawionego w warstwie fonetycznej, zdaniem organu, należy stwierdzić, że znaki te składają się co prawda z innej liczby liter (znak przeciwstawiony z 7 .a sporny z 9) i sylab (znak przeciwstawiony z 2 a sporny z 4) niemniej jednak to za mało aby uznać, że różnią się od siebie wystarczająco na tej płaszczyźnie. Słowo CERRUTI znajdujące się w znaku spornym będzie wymawiane przez polskich odbiorców zgodnie z jego zapisem, lub zgodnie z zasadami wymowy języka włoskiego CZERRUTI. Znak sporny CEFIRUTTI również będzie wymawiany zgodnie z jego zapisem, lub też zgodnie z zasadami wymowy języka włoskiego CZEFIRUTTI. Zatem wymowa tych znaków jest identyczna w zakresie pierwszej sylaby i podobna w zakresie pozostałych sylab a zwłaszcza ostatniej. Co prawda znak sporny zawiera dodatkowo sylabę FI, jednak nie wpływa ona na brak podobieństwa pomiędzy tymi znakami. Oznaczenia te zawierają bowiem identyczne początkowe i końcowe litery i sylaby. Tym samym sylaba FI niejako ginie w wymowie. W związku z powyższym, zdaniem UP, oznaczenia są do siebie podobne w zakresie warstwy fonetycznej. Biorąc pod uwagę warstwę znaczeniową UP uznał, że porównywane znaki towarowe stanowią słowa, które nie posiadają znaczenia w języku polskim. Są to słowa posiadające cechy języka włoskiego, które jednakże nie posiadają żadnego znaczenia ani w języku włoskim ani żadnym innym. Nie można zatem mówić o istnieniu lub braku podobieństwa w wersji znaczeniowej. UP stwierdził, że w tej sytuacji istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje ryzyko skojarzenia spornego znaku towarowego ze znakiem przeciwstawionym. Ryzyko jest większe bowiem towary oznaczane znakami spornym i przeciwstawionym można nabyć w tych samych punktach zbytu jakimi są sklepy, zwłaszcza sklepy i stoiska z galanterią skórzaną, co było w toku postępowania podkreślane przez Wnioskodawcę i co przyznał sam Uprawniony załączając do akt postępowania zdjęcia gabloty w której umieszczono towary, wg opisu zamieszczonego na zięciu, oferowane zarówno przez Wnioskodawcę jak i Uprawnionego w 2012 r. (karty 253-255). Odbiorcami tych towarów są przeciętni polscy konsumenci, osoby dorosłe. Zatem, UP uznał, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na sporny znak towarowy na podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 3 P.w.p. Organ dodał, że art. 1321 ust. 3 pkt P.w.p. stanowi samodzielną przesłankę dla unieważnienia prawni ochronnego. Jego uwzględnienie pozwala bowiem na załatwienie sprawy w całości, dlatego UP wyjaśnił, że nie badał zasadności pozostałego zarzutu postawionego w niniejszej sprawienia podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 4 P.w.p. UP dodał, że Uprawniony w niniejszej sprawie podnosił, że posiadał w 2012r. "taki sam" zarejestrowany znak towarowy, a to potwierdza współistnienie znaku spornego i przeciwstawionego oraz to, że Wnioskodawca wiedział o spornym oznaczeniu bowiem razem współprowadzą sprzedaż przez Internet. Odnosząc się do powyższego stwierdzenia UP wskazał, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach niniejszej sprawy nie wynika aby strony postępowania współprowadziły sprzedaż towarów przez Internet. Niemniej jednak, nawet gdyby taka okoliczność miała miejsce, to nie dowodzi to wiedzy Wnioskodawcy o zgłoszeniu do ochrony znaku towarowego. Czym innym bowiem jest sama sprzedaż towarów oznaczanych konkretnym tak znakiem towarowym, a czym innym zgłoszenie znaku towarowego do ochrony. Również świadomość współistnienia oznaczeń na rynku nie jest równoznaczna z wiedzą o dokonaniu zgłoszenia danego znaku do ochrony. Organ wskazał także, że Uprawniony w odpowiedzi na wniosek podniósł również, że w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 165 ust. 1 pkt 1 P.w.p. Uprawniony w tym zakresie powołał się na wcześniejszy posiadany przez siebie znak towarowy posiadający dodatkowy motyw graficzny, które to oznaczenie było tolerowane przez Wnioskodawcę. Organ jednak wyjaśnił, że w niniejszym postępowania bada podobieństwo konkretnego znaku spornego (czyli słowno-graficznego CEFIRUTTI, bez motywu graficznego) do przeciwstawionych przez Wnioskodawcę oznaczeń. Nie jest badane podobieństwo uprzednio używanego przez Uprawnionego znaku do znakowy przeciwstawionych. UP również podkreślił, że z ww. przepisu wynika wprost; że ma on zastosowanie w przypadku używania zarejestrowanego znaku towarowego. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem sporny znak został zgłoszony 17 marca 2016 r. prawo ochronne zaś zostało udzielone 3 marca 2021 r. Postępowanie o unieważnienie spornego prawa ochronnego zostało wszczęte 22 lutego 2023r. Zatem w niniejszej sprawie nie upłynęło 5 lat pomiędzy udzieleniem prawa na sporny znak towarowa a złożeniem wniosku o jego unieważnienie. Tym samym, zdaniem UP, ww. artykuł nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że Wnioskodawca w niniejszej sprawie złożył szereg materiału dowodowego w postaci wydruków z Internetu odnoszących się do produktów oznaczanych znakiem CERRUTI, rankingów produktów. Organ stwierdził, że dowody te w znacznej mierze zostały złożone na okoliczność istnienia renomy przeciwstawionego oznaczenia Wnioskodawcy. UO wskazał, że w mniejszej sprawie za zasadny uznał zarzut dokonania zgłoszenia z naruszeniem art. 1321 ust. 1 pkt 3 P.w.p. i nie; analizował ww. zarzutu, zatem materiał ten był nieprzydatny dla oceny niniejszej sprawy. Organ następnie wymienił 29 dowodów przedłożonych przez Uprawnionego, a następnie dokonał szczegółowej analizy tego materiału dowodowego, dochodząc do wniosku, że nie jest on przydatny do dokonania oceny podobieństwa znaku przeciwstawionego i spornego. Dotyczy on działalności Uprawnionego, oferowanych przez niego towarów oraz posługiwania się spornym znakiem towarowym. Przedmiotem niniejszego postępowania zaś była ocena podobieństwa znaków CEFIRUTI i CERRUTI a nie ww. kwestie. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z 27 marca 2025 r. zaskarżając ją w całości i wnosząc o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 1321 ust. 1 pkt 3 P.w.p., poprzez unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy CEFIRUTTI o numerze [...],. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że nie zgłasza, żadnych zastrzeżeń odnośnie do kwalifikacji towarów, dla których oznaczania przeznaczony został Znak CEFIRUTTI, jako podobnych lub identycznych w stosunku do tych, które znajdują się w wykazie towarów Znaków CERRUTI. W ocenie Skarżącego przeciwstawiane oznaczenia są różne na płaszczyźnie wizualnej, a ocena dokonana przez UP jest błędna. Zdaniem Skarżącego pierwsza różnica polega na odmiennej ilości liter, jak również różnym umiejscowieniu tych powtarzających się w obu wyrazach. Zgodnie z rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w wyroku z 22 czerwca 2011 roku (sygn. akt: II GSK 665/10) zasadnicze znaczenie dla obioru znaku ma jego początek. W spornych oznaczeniach jest on odmienny. W pierwszym z nich jest to CEFI, a w drugim CERR, w ramach tej części znaków odmienne są litery użyte po CE, tj,: FI - RR. Wygląd wskazanych liter jest całkowicie różny. Dalsze części porównywanych oznaczeń złożone są z, odpowiednio,: RUTTI - UTI. Zdaniem Skarżącego, na podstawie analizy wskazanych części składowych znaków można stwierdzić, że końcówki oznaczeń także są różne: inna ilość liter, inne ułożenie, inny wygląd liter, w końcu inna długość, wpływająca na długość oznaczeń w całości, sprawia, że właściwy krąg odbiorców nie zostanie wprowadzony w błąd. Dodatkowo, zdaniem Skarżącego, koniecznym jest zwrócenie uwagi na fakt zastosowania szczególnej konstrukcji tj. podwojenia liter, która nie jest powszechnie używana na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Mianowicie, w znaku Wnioskodawcy jest to występowanie dwóch liter R, z kolei w znaku Skarżącego są to litery T. W konsekwencji zastosowanie takiej niepowszechnie spotykanej konstrukcji sprawia, że w świadomości odbiorcy oba znaki zostaną zapamiętane jako odmienne. Tym bardziej, odnosząc się do zwiększonej istotności początku oznaczenia, Skarżący podkreślił, że wcześniejszy znak posiada wskazaną powyżej oryginalną konstrukcję w pierwszej swojej części. Pozwala to z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że wzmocni to odmienne wrażenie u przeciętnego odbiorcy, tym samym znaki nie będą ze sobą utożsamiane. Zdaniem Skarżącego, ze względu na determinujący wpływ początku oznaczeń na odbiór całości oraz różnice w ramach niego występujące, jak również wszystkie wyżej wskazane elementy należy stwierdzić, że na gruncie wizualnym przeciwstawiane znaki towarowe nie są do siebie podobne. Kolejnym elementem różnicującym oznaczenia, jak podniósł Skarżący, jest umieszczenie za słowem CERRUTI w znaku Wnioskodawcy elementu w postaci następującego ciągu cyfr: [...],. Skarżący stwierdził, że występowanie tego typu sekwencji w znaku towarowym, wyróżniającej się szczególnym wyglądem oraz fakt, że 18 i 81 są symetryczne względem siebie, a tym samym stanowią dla siebie odbicie lustrzane, powoduje utożsamienia tego elementu bezpośrednio ze znakiem CERRUTI, czym zniweczone jest wystąpienie ryzyka konfuzji. Uzasadnia to, między innymi, sposób przedstawiania znaku przez Wnioskodawcę w obrocie. Skarżący zaznaczył, że obecnie większość produktów CERRUTI w obrocie jest sygnowane właśnie w taki sposób. Na marginesie Skarżący dodatkowo wspomniał o aspekcie artystycznym, tj., zastosowanej czcionce. Czcionka, którą zapisany jest znak wcześniejszy jest wyraźnie artystyczna. Grubość linii często w ramach jednej litery jest różna, a do tego finezyjne zakończenia linii oraz nieregularna linia poszczególnych liter sprawiają, że dla właściwego kręgu odbiorców będzie to kolejny element wysoce odróżniający porównywane znaki. Co istotne, po drugiej stronie, tj. jeżeli chodzi o znak Skarżącego, oznaczenie jest zapisane prostą, klasyczną czcionką, która nawet w najmniejszym stopniu nie jest podobna do artystycznej czcionki zastosowanej w znaku wcześniejszym. Konkludując, zdaniem Skarżącego, z przeprowadzonej analizy oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej wynika, że są one niepodobne względem siebie, wobec czego relewantny krąg odbiorców właściwie zidentyfikuje pochodzenie towarów oznaczonych spornymi znakami. Zdaniem Skarżącego, w warstwie fonetycznej niezasadne jest stwierdzenie UP dotyczące uznania, że podwojenie liter w znakach nie ma istotnego wpływu na ich wymowę i umiejscowienie akcentu. Skarżący podniósł, że zwielokrotnienie liter w ramach jednego słowa określane jest jako geminata. Geminaty w różnych językach są wymawiane 1,5-3 razy dłużej od swoich pojedynczych odpowiedników (Bożena Pająk, Contextual Constraints on Geminates: The Case of Polish, "Ąnnual Meęting of the Berkeley Linguistics Society", 35 (1), 2009, s. 269-280, DOI: 10.3765/bls.v35i1.3617 (ang.)). Pomimo tego, że podwojenie liter w ramach jednego słowa nie jest typowym zabiegiem w języku polskim, to w sytuacji, kiedy tego rodzaju konstrukcja została zastosowana, to słowo takie wymawiane jest z wyraźnym podkreśleniem i przedłużeniem zdublowanej litery. Istotną odmiennością w warstwie fonetycznej znaków jest, zdaniem Skarżącego, zróżnicowanie występujące w ilości sylab. Jak wskazał Skarżący, UP stwierdzając zróżnicowanie w ilości sylab oraz jednocześnie uznając znaki za podobne, stanął w opozycji do stanowiska doktryny, zgodnie z którym na brak podobieństwa pomiędzy znakami wpływa, między innymi, różnica w ilości sylab. Dodatkowo Skarżący wskazał, że UP stwierdził, że akcent w spornych oznaczeniach przypadnie na przedostatnią sylabę w znakach. Takie założenie jest, zdaniem Skarżącego nieprawidłowe. W myśl zgodnego poglądu stron oznaczenia nawiązują do języka włoskiego. Akcent w języku włoskim jest ruchomy, co oznacza, że nie ma, co do zasady, sztywnych reguł odnośnie do fonetycznego podkreślania określonej części wyrazu. Jednakże, mając na uwadze wyżej poczynione rozważania odnośnie do wpływu geminat na całościowy odbiór znaku, z dużym prawdopodobieństwem można przypuszczać, jak uznał Skarżący, że akcent w słowie CERRUTI przypadnie na drugą sylabę, a w znaku CEFIRUTTI na ostatnią. Zatem, rozłożenie akcentu w porównywanych znakach także jest różne, co tym bardziej uzasadnia brak podobieństwa pomiędzy oznaczeniami. Na marginesie, Skarżący zaznaczył, że pomimo tego, iż znak Skarżącego, kierowany jest do polskiego odbiorcy, a znak Wnioskodawcy co do zasady, odbiorcy europejskiego, to charakterystyczny sposób wymawiania słów włoskich jest na tyle powszechny, że właściwy odbiorca uzupełni wymowę oznaczeń o szczególny, dla włoskich słów, sposób intonacji. Będzie to zjawisko naturalne oraz nieświadome. Skarżący uznał, że ze względu na różną ilość głosek, sylab, odmiennie ułożony akcent oraz szczególne podkreślenie geminat podczas wymowy należy jednoznacznie stwierdzić, że sporne znaki w ramach warstwy fonetycznej są różne. W warstwie koncepcyjnej, zdaniem Skarżącego, UP trafnie uznał, że przeciwstawiane znaki są wobec siebie neutralne koncepcyjnie, co w konsekwencji oznacza brak podobieństwa pomiędzy nimi. Skarżący dodał, że UP niepoprawnie stwierdził, że odbiorcami towarów oznaczanych spornymi znakami są w obu przypadkach te same podmioty. W ocenie UP właściwym kręgiem odbiorców, do którego kierowane są towary oznaczane przeciwstawionymi znakami jest ogół społeczeństwa, tj. zarówno zwykli konsumenci, jak i profesjonalni uczestnicy obrotu gospodarczego. Skarżący podkreślił, że jak zostało wskazane w odpowiedzi na wniosek towary oferowane przez Skarżącego są powszechnie dostępne w polskich sklepach z galanterią skórzaną, jak i na portalach sprzedażowych typu Allegro. Zatem właściwa grupa odbiorców, do której kierowane są towary Skarżącego, to polscy klienci. Z kolei Wnioskodawca, poprzez unijną rejestrację znaku, swoją grupę właściwych odbiorców dorozumianie określił jako podmioty działające na terenie Unii Europejskiej. Co ważne, Wnioskodawca nie wykazał, aby relewantny krąg odbiorców obejmował w szczególności polskich klientów. Jednakże, jak podniósł Skarżący, nawet gdyby uznać, że właściwą grupę odbiorców dla Wnioskodawcy tworzą polscy klienci należy jednoznacznie stwierdzić, że grupa ta nie jest tożsama z kręgiem właściwych odbiorców Skarżącego. Kryterium determinującym określenie właściwej grupy odbiorców jest cena oferowanych towarów. Towary Skarżącego są oferowane w cenie, której wysokość jest znacznie niższa niż cena towarów oferowanych przez Wnioskodawcę. Podmioty, które decydują się na zakup galanterii skórzanej są z zasady bardziej uważne niż odbiorcy bardziej powszechnych kategorii towarów. Nieuzasadnionym jest założenie o wystąpieniu ryzyka kontuzji. Klienci, przed dokonaniem zakupu, z reguły dokonują, nawet pobieżnej, analizy określonego dobra, co wyklucza pomylenie oznaczeń. Poza powyższym, Skarżący wskazał, że właściwa grupa odbiorców została już ukształtowana na przestrzeni wieloletniej obecności Skarżącego na rynku, co tym bardziej przemawia za odmienną grupą adresatów towarów obu podmiotów. Poza wyżej poczynionymi rozważaniami, Skarżący jednoznacznie stwierdził, że UP całkowicie zbagatelizował fakt posiadania przez Skarżącego w swoim portfolio niemal identycznego znaku towarowego. Skarżący dodał, że w przedmiotowym stanie faktycznym, Wnioskodawcy upłynął już termin do złożenia wniosku o unieważnienie znaków Skarżącego zatem z oczywiście nieuczciwych pobudek podjął się próby uniemożliwienia Skarżącemu kolejnego oznaczenia, które jest niemal identyczne co pozostały znak towarowy będący w portfolio Skarżącego. Wcześniej Wnioskodawca w żaden sposób nie kwestionował współistnienia obu znaków. Wynikało to zapewne z faktu niedostrzegania podobieństwa, braku ryzyka wprowadzenia w błąd oraz innej, jak zostało wykazane wcześniej, właściwej grupy odbiorców. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie, poza analizą podobieństwa towarów i usług oraz samych oznaczeń, ocena ryzyka wystąpienia konfuzji powinna uwzględniać wszystkie okoliczności związane ze sprawą. Po pierwsze, ryzyko wprowadzenie w błąd właściwej grupy odbiorców jest zniwelowane zgodnym, wieloletnim pozostawaniem na rynku stron postępowania. Podczas tego okresu żaden podmiot nie kwestionował jednoczesnego istnienia znaków towarowych w obrocie gospodarczym. Wskazane powyżej tolerowanie jednoznacznie przesądza o braku istnienia ryzyka wprowadzenia w błąd. Skarżący podkreślił, że gdyby Wnioskodawca rzeczywiście dostrzegał podobieństwo i z tego względu powstałaby w jego świadomości obawa konfuzyjnej relacji pomiędzy oznaczeniami, to podjąłby odpowiednie działania już podczas zgłoszenia przez Wnioskodawcę znaku w roku 2012 lub podczas okresu, w którym możliwe było wniesienie wniosku o unieważnienie prawa na znak towarowy. Jednakże, żadne z powyższych działań nie zostało przez niego podjęte. Zatem należy uznać, że jeżeli wtedy nie dostrzegał podobieństwa pomiędzy oznaczeniami, a tym samym nie istniało ryzyko wprowadzenia w błąd, to teraz po upływie wielu lat zgodnego współistnienia oznaczeń na rynku hipotetyczne pomylenie znaków zostało całkowicie zniwelowane. Wynika to z faktu, że odbiorcy doskonale kojarzą towary obu podmiotów i nie sposób twierdzić, że dopiero teraz będą wprowadzani w błąd co do tożsamości stron postępowania. Po drugie, sporne oznaczenia nie są do siebie podobne w stopniu mogącym doprowadzić to ich pomylenia. Nawet, pomimo tożsamości towarów, do których oznaczania są przeznaczone. Po trzecie, właściwa grupa odbiorców jest inna oraz świadomość adresatów o zgodnym występowaniu na rynku, jest już na tyle ugruntowana, że nie sposób twierdzić, że dopiero teraz będzie dochodziło do pomyłek odnośnie do podmiotów oferujących przedmioty z grupy galanterii skórzanej. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie i potrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja organu nie narusza prawa. W przedmiotowej sprawie UP unieważnił prawo ochronne na znak towarowy CEFIRUTTI dochodząc do wniosku, że w sprawie wystąpiła, zarzucana przez Wnioskodawcę względna przeszkoda rejestracji znaku towarowego, o której mowa w art. 1321 ust. 1 pkt 3 P.w.p. Jak wynika z tego przepisu, nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Powyższy przepis stanowi powtórzenie wcześniejszej regulacji zawartej w art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., dlatego aktualne pozostają poglądy prawne orzecznictwa i doktryny odnoszące się do poprzednio obowiązującego art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Cyt. przepis stanowi względną przeszkodę udzielenia prawa ochronnego mającą na celu ochronę obrotu gospodarczego (w tym interesów uprawnionych przedsiębiorców) przed możliwością wywołania błędu co do pochodzenia towaru (usługi). Podstawową funkcją znaku towarowego jest funkcja oznaczenia pochodzenia towaru (usługi), czyli funkcja odróżniania. Znak wskazuje, że towar nim opatrzony pochodzi z przedsiębiorstwa osoby używającej tego znaku albo z innych przedsiębiorstw związanych z nim organizacyjnie, gospodarczo lub prawnie w sposób, który ma wpływ na powstanie lub zbyt towarów (usług) ze znakiem. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy najpierw ocenić podobieństwo lub identyczność towarów (usług) do oznaczania których służą znaki. Dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów (usług) implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. Z kolei ustalenie ryzyka błędu co do źródła pochodzenia towarów i/lub usług będzie polegało na określeniu wypadkowej identyczności (podobieństwa) towarów i/lub usług oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi oraz identyczności (podobieństwa) samych oznaczeń (wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1671/08). Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa pomiędzy znakiem zgłaszanym a znakiem wcześniejszym oraz identyczność lub podobieństwo pomiędzy towarami i usługami, dla których dokonuje się zgłoszenia, a tymi, dla których zarejestrowany został wcześniejszy znak towarowy. Przesłanki te powinny być spełnione kumulatywnie (tak m.in. /w:/ wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-106/03 P, Vedial v. OHIM, Rec. s. I-9573, pkt 51). Przy ocenie jednorodzajowości towarów/usług stosuje się różnorakie kryteria, takie jak przeznaczenie towarów (usług), zasadę działania, krąg odbiorców, do których są skierowane towary (usługi), sposób działania, sposób sprzedaży (dystrybucji) towarów (usług), czas użytkowania, pomocniczo wygląd towarów. Sąd stwierdza że organ dokonał prawidłowej oceny podobieństwa towarów z klasy 18. Znak towarowy CERUTTI jest przeznaczony do oznaczania następujących towarów z tej klasy: skóra i imitacje skóry, torebki, torebki wieczorowe, kopertówki wieczorowe, torby sportowe z wyjątkiem przystosowanych do użytkuj niektórymi produktami, torby podróżne, aktówki, kosmetyczki/organizatory wykonane ze skóry lub jej imitacji, portfele, etui na karty kredytowe, portmonetki, teczki szkolne, kufry i walizki parasole, parasolki przeciwsłoneczne, laski i smycze skórzane; bicze, uprzęże i wyroby rymarskie. Jest to znak słowno-graficzny. Natomiast sporny znak towarowy jest przeznaczony do oznaczania następujących towarów z tej klasy: skóra i imitacje skóry; aktówki; dyplomatki; teczki; kufry podróżne; kuferki na kosmetyki; parasole; plecaki; portfele; portmonetki; torby sportowe; torby plażowe; torby na zakupy; torby podróżne; torby myśliwskie; torebki; etui na klucze; walizki; wizytowniki na karty wizytowe. Znak ten jest znakiem słowno-graficznym. Sąd uznał, że organ prawidłowo stwierdził, że ze wskazanych powyżej wykazów towarów do oznaczania których przeznaczone są znaki sporny i przeciwstawiony wynika wprost, że porównywane znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania identycznych i podobnych towarów. Powyższe ustalenie faktyczne UP nie budzi wątpliwości w sprawie, nie kwestionuje go również Skarżący. Sąd uznał również za prawidłową analizę porównawczą samych oznaczeń dokonaną przez UP, a w konsekwencji również ocenę ich konfuzyjnego podobieństwa. UP porównywał znaki słowno-graficzne, znak sporny CEFIRUTTI i znak przeciwstawiony CERRUTI. Oceniając porównywane znaki w warstwie wizualnej organ słusznie zauważył, że znaki składają się z pojedynczych słów sporządzonych kolorem czarnym i umieszczonych na białym tle, gdzie grafika i stylistyka sprowadza się do pogrubienia liternictwa. Trudno zatem uznać, wbrew stanowisku Skarżącego, że ten element porównywanych znaków stanowi na tyle silny element odróżniający, że stanowiłby o braku podobieństwa porównywanych znaków. Podkreślana zatem przez Skarżącego, artystyczna czcionka zastosowana w przeciwstawionym znaku w przeciwieństwie do prostej, klasycznej czcionki zastosowanej w spornym znaku, w ocenie Sądu nie stanowi wystarczająco różnicującego aspektu porównywanych znaków, co UP prawidłowo opisał stwierdzając, że stylistyka w obu znakach sprowadza się do pogrubienia liternictwa. UP prawidłowo zauważył, że nie jest też dostatecznie różnicującym elementem fakt, że znaki składają się z innej liczby liter (znak przeciwstawiony z 7 a sporny z 9). Jak słusznie bowiem organ wskazał, słowa tworzące porównywane znaki zaczynają się identycznymi dwiema pierwszymi literami (CE), kończą identycznymi dwiema ostatnimi literami(TI) i w środku znaki te zawierają również identyczne litery ułożone w tej samej kolejności (RUT). Znaki te mają zatem identyczny początek, środek oraz koniec i w obu znakach znajdują się doskonale widoczne dla odbiorców te same litery C E R U T I ułożone w tej samej kolejności. Skarżący dążąc do podkreślenia różnic porównywanych znaków towarowych, w tym różnego ich początku i różnego końca, dokonuje ich odpowiedniego podziału: CEFI – RUTTI w znaku spornym i CERR – UTI. Jednak nawet w takim podziale, wyraźnie jest widoczne, że oba znaki zaczynają się identycznymi dwiema pierwszymi literami (CE), kończą identycznymi dwiema ostatnimi literami(TI) i w środku znaki te zawierają również identyczne litery ułożone w tej samej kolejności (RUT). W ocenie Sądu, nie jest też wystarczająco różnicującym wizualnie elementem zastosowanie w obu znakach podwójnych różnych liter – TT w spornym znaku i RR w przeciwstawionym znaku towarowym. Wizualnie wyraźnie widoczne jest wskazane przez organ podobieństwo porównywanych znaków towarowych we wskazanych powyżej elementach, dlatego UP prawidłowo stwierdził, że kompozycja obu znaków towarowych sprawia bardzo podobne ogólne wrażenie, zatem porównywane znaki towarowe są do siebie podobne w warstwie graficznej. Podkreślenia wymaga, że organ prawidłowo porównał znaki towarowe w postaci w jakiej uzyskały one prawo ochronne, a nie w postaci w jakiej są one stosowane w obrocie gospodarczym. Fakt zatem, że wcześniejszy znak towarowy CERRUTI w obrocie gospodarczym występuje również z dodatkowym elementem "[...]," nie ma znaczenia przy badaniu konfuzyjnego podobieństwa znaków towarowych, ponieważ element ten nie jest częścią zarejestrowanego znaku towarowego CERRUTI przeciwstawionego w niniejszej sprawie przez Wnioskodawcę. W warstwie fonetycznej organ również prawidłowo zauważył, że nie jest wystarczająco różnicujący oba znaki towarowe fakt, że porównywane znaki składają się z innej liczby liter (znak przeciwstawiony z 7 .a sporny z 9) i sylab (znak przeciwstawiony z 2 a sporny z 4). Zgodzić się należy z organem, że słowo CERRUTI znajdujące się w znaku przeciwstawionym i CEFIRUTTI w znak spornym będą wymawiane przez polskich odbiorców zgodnie z ich zapisem, lub zgodnie z zasadami wymowy języka włoskiego CZERRUTI, i CZEFIRUTTI. Zatem słusznie wskazał organ, że wymowa tych znaków jest identyczna w zakresie pierwszej sylaby i podobna w zakresie pozostałych sylab a zwłaszcza ostatniej. Dodatkowa natomiast sylaba FI w znaku spornym ginie w wymowie. Nie można też zgodzić się ze Skarżącym, że podwojenie liter RR w znaku wcześniejszym i TT w znaku spornym wprowadza w wymowie porównywanych oznaczeń na tyle istotną różnicę, że słyszalna jest wyraźna odmienność stanowiąca o braku podobieństwa tych oznaczeń w warstwie fonetycznej. Organ słusznie zatem uznał, że porównywane oznaczenia są do siebie podobne również w zakresie warstwy fonetycznej. Nie jest sporne w sprawie, że porównywane znaki towarowe stanowią słowa, które nie posiadają znaczenia w języku polskim. Są to słowa posiadające cechy języka włoskiego, które jednakże nie posiadają żadnego znaczenia ani w języku włoskim ani żadnym innym. Nie można zatem mówić o istnieniu lub braku podobieństwa porównywanych znaków towarowych w wersji znaczeniowej. UP właściwie określił relewantny krąg odbiorców towarów oznaczonych porównywanymi znakami, jako przeciętnych polskich odbiorców, osoby dorosłe. W ocenie Sądu nie ma podstaw do wykluczenia tego kręgu odbiorców w odniesieniu do znaku przeciwstawionego. Nie można też uznać za trafny argument dotyczący ceny towarów oznaczonych porównywanymi znakami towarowymi. Porównywane znaki towarowe są przeznaczone do oznaczania podobnych i identycznych towarów, czemu Skarżący nie zaprzecza. W katalogach towarów objętych ochroną porównywanych znaków towarowych brak jest jakiegokolwiek kryterium cenowego, które różnicowałoby te katalogi. W ocenie Sądu, UP dokonał także prawidłowej analizy ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców towarów oznaczonych spornym znakiem towarowym, co do źródła ich pochodzenia. Podkreślenia wymaga, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa pomiędzy znakiem zgłaszanym a znakami wcześniejszymi oraz identyczność lub podobieństwo pomiędzy towarami i usługami, dla których dokonuje się zgłoszenia, a tymi, dla których zarejestrowane zostały wcześniejsze znaki towarowe. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogliby uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości podkreśla się, iż istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odbiorców podlega całościowej ocenie, przy uwzględnieniu wszystkich czynników istotnych w danym przypadku ( wyrok z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 SABEL oraz wyrok z dnia 22 czerwca 2000 r. w sprawie C-425/98 Marca Mode). Całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie, w jakim dotyczy ona wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa spornych znaków, należy zatem oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy uwzględnieniu w szczególności ich elementów odróżniających i dominujących. Przeciętny konsument postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych detali. W ocenie Sądu UP przeprowadził wnikliwą analizę podobieństwa towarów objętych ochroną porównywanych znaków towarowych oraz podobieństwa porównywanych znaków towarowych. Organ doszedł do słusznego wniosku, że w niniejszej sprawie istnieje ryzyko konfuzji wśród dobrze poinformowanych konsumentów, którymi są polscy przeciętni odbiorcy – osoby dorosłe, ze względu na to, że występuje podobieństwo pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi, które służą do oznaczania podobnych i identycznych towarów, sprzedawanych w tych samych punktach zbytu – sklepach i stoiskach z galanterią skórzaną. Podkreślenia wymaga, że Skarżący podnosząc, że ryzyko wprowadzenie w błąd właściwej grupy odbiorców jest zniwelowane zgodnym, wieloletnim pozostawaniem na rynku stron postępowania, podczas którego żaden podmiot nie kwestionował jednoczesnego istnienia znaków towarowych w obrocie gospodarczym, powołuje się na posiadane prawo ochronne do innego znaku towarowego słowno-graficznego, posiadającego dodatkowy element w postaci dwóch odwróconych i nakładających się liter CC. Nie ten jednak znak był przedmiotem analizy UP, nie można też domniemywać, czy Uczestnik dostrzegał konfuzyjne podobieństwo tego znaku do swoich znaków towarowych i z jakiego powodu nie kwestionował jednoczesnego istnienia tych znaków. Z tych względów Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 1321 ust. 1 pkt 3 P.w.p. Sąd nie dostrzegł również naruszenia w niniejszej sprawie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. UP dokładnie wyjaśnił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wyczerpująco analizując cały materiał dowodowy sprawy dokonując ww. ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Skarżący podjął polemikę ze stanowiskiem organu, nie przedstawił jednak przekonującej argumentacji, która wykazałaby błędy w ustaleniach oraz wnioskach organu. UP dokładnie wyjaśnił z jakich powodów uznał porównywane znaki towarowe za podobne w warstwie wizualnej i fonetycznej, z jakich powodów uznał za identyczne i podobne towary objęte zakresem ochronnym porównywanych znaków towarowych i dlaczego w niniejszej sprawie występuje ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców tych towarów oznaczonych porównywanymi znakami towarowymi, co do źródeł ich pochodzenia. W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za niezasadną, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł jak w sentencji.