VI SA/Wa 2476/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi L. s.r.o. z siedzibą w P., Czechy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "organ") decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniosku J. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. z siedzibą w G., o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...], udzielonego na rzecz L. z siedzibą w P., Czechy, na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2020 r., poz. 286) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. orzekł o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w części dotyczącej wszystkich towarów zawartych w klasach: 7 i 8 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług oraz przyznał J. J. od L. z siedzibą w P., Czechy kwotę 2600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 9 listopada 2018 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek J. J. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w części dotyczącej wszystkich towarów zawartych w klasach: 7 i 8 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (zwanej dalej klasyfikacją nicejską). Powyższe prawo ochronne udzielone zostało na rzecz L. z siedzibą w P., Czechy, a sporny znak towarowy przeznaczony został, w zakresie obejmującym żądanie unieważnienia, do oznaczania następujących towarów: czopy [części maszyn]; elektrody do urządzeń spawalniczych; formy [części maszyn]; głowice wiertarskie; koła szlifierskie [części maszyn]; korby [części maszyn]; lutlampy [palniki do lutowania]; manipulatory przemysłowe [maszyny]; narzędzia ręczne o napędzie innym niż ręczny; obrabiarki; okrawarki; ostrza [części maszyn]; palniki gazowe do cięcia; piły [maszyny]; podajniki [części maszyn]; podajniki taśmy klejącej [maszyny]; przecinarki; przesiewacze; śrubokręty elektryczne; śrubokręty silnikowe; śrubokręty zasilane elektrycznie; taśmy przylepne do kół pasowych; uchwyty do ostrzy [części maszyn]; brzeszczoty do pił [części narzędzi ręcznych]; czerpaki [narzędzia ręczne]; dłuta wklęsłe [narzędzia ręczne]; dziurkacze rewolwerowe [narzędzia ręczne]; dłuta; dłuta gniazdowe [przysieki]; dłuta wklęsłe [narzędzia ręczne]; gwintownice [narzędzia ręczne]; grabie [narzędzia]; grzebienie, zgrzebła [narzędzia ręczne]; grzechotki [narzędzia ręczne]; kątowniki [narzędzia]; klucze [narzędzia]; kurki [narzędzia ręczne]; łopaty [narzędzia]; maszyny na sprężone powietrze [części maszyn]; moździerze do tłuczenia [narzędzia ręczne]; napinacze drutu i taśm metalowych; nożyce [narzędzia ręczne]; narzędzia skrawające [narzędzia ręczne]; narzędzia rytownicze [narzędzia ręczne], narzędzia ścierne [przyrządy ręczne]; śrubokręty, świdry; obudowy do pił ręcznych; ostrza [narzędzia ręczne]; ostrza nożyc; oplatarki [narzędzia ręczne]; pilśniarki [narzędzia]; piły [narzędzia ręczne]; pistolety [narzędzia ręczne]; punktaki [narzędzia ręczne]; rączki do narzędzi ręcznych; rębaki [noże]; rękojeści noży; sekatory; skrzynki uciosowe [narzędzia]; tarcze szlifierskie [toczaki], narzędzia ręczne; tłuczki [narzędzia ręczne]; ubijaki do gruntu [narzędzia]; uchwyty do pił; wibratory [maszyny] do celów przemysłowych. Wnioskodawca wskazał jako podstawę prawną wniosku art. 1311 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1291 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo własności przemysłowej. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że sporny znak towarowy jest konfuzyjnie podobny do chronionych na jego rzecz, wcześniejszych, następujących znaków towarowych słowno-graficznych: 1) [...] o numerze [...], przeznaczonego do oznaczania następujących towarów zawartych w klasach 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej: wiertarki; wiertarki piersiowe (świdry korbowe), wiertła, wiertła ręczne i uchwyty do wiertarek; 2) [...] o numerze [...], przeznaczonego do oznaczania następujących towarów zawartych w klasach 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej: narzędzia ręczne, brzeszczoty pił, dłutownice, noże, nożyce elektryczne, nożyczki elektryczne, piły, piły łańcuchowe, pistolety dozujące klej, pistolety elektryczne, pistolety pneumatyczne do wytłaczania masy uszczelniającej, młoty pneumatyczne, polerki elektryczne, przecinarki, spawarki, szlifierki, tarcze szlifierskie, uchwyty wiertarskie; cęgi do cięcia drutu, tarcze szlifierskie, ciernie, dłuta kamieniarskie, dłuta wklęsłe, frezy, gwintowniki, imadła, kamienie szlifierskie, klucze maszynowe stałe i nastawne, łopaty, młotki, młotki murarskie, narzędzia do wyciągania gwoździ, obcęgi, oprawki wiertarskie, oskardy, kilofy, ostrza, pilniki, piły, przebijaki, przecinaki, rozwiertaki, siekiery, skrobaki. skrzynki uciosowe, strugi, szczypce, kleszcze, szmergiel, łopatki, szpadle, świdry, tarcze szlifierskie, tarniki, tarki, topory ciesielskie, toporki, siekierki, wiertarki piersiowe, wiertła, wiertła ręczne, wybijaki, trzpienie, narzędzia do wyciągania gwoździ, narzędzia do wytłaczania; 3) [...] o numerze [...], przeznaczonego do oznaczania następujących towarów zawartych w klasach 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej: dłutownice; przecinarki; spawarki; uchwyty wiertarskie; cęgi do cięcia drutu; dłuta kamieniarskie; dłuta wklęsłe; imadła; klucze maszynowe stałe i nastawne jako narzędzia ręczne; łopaty; młotki; młotki murarskie; narzędzia do wyciągania gwoździ; obcęgi; oprawki wiertarskie jako narzędzia; oskardy; kilofy; ostrza jako narzędzia; siekiery; skrobaki; strugi; szczypce; kleszcze; łopatki; szpadle; świdry; tarniki i tarki jako narzędzia ręczne; topory ciesielskie jako narzędzia ręczne; toporki; siekierki; wiertarki piersiowe; wiertła; wiertła ręczne; wybijaki; trzpienie; narzędzia do wytłaczania. Zdaniem wnioskodawcy porównywane znaki towarowe przeznaczone zostały do oznaczania wysoce podobnych towarów z klas: 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej. Wnioskodawca podniósł, że towary te obejmują narzędzia ręczne, a co za tym idzie są tego samego rodzaju. W ocenie wnioskodawcy są to towary o tym samym przeznaczeniu, skierowane do tych samych odbiorców i wprowadzane są do obrotu przez te same kanały dystrybucji. Odnosząc się do podobieństwa samych oznaczeń wnioskodawca stwierdził, że sporny znak towarowy jest identyczny w warstwie słownej ze znakami przeciwstawionymi, co czyni znaki identyczne na płaszczyźnie fonetycznej. W ocenie wnioskodawcy, porównywane całościowo znaki są łudząco podobne i trudne do odróżnienia dla przeciętnego odbiorcy. Wnioskodawca stwierdził, że ocena ta dowodzi istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, gdyż towary tak oznaczane będą sprzedawane przez tych samych handlowców i prezentowane odbiorcom w tych samych miejscach. Podniósł także, że podobieństwo porównywanych znaków było przedmiotem postępowania w sprawach wnioskodawcy przeciwko podmiotowi wprowadzającemu narzędzia ręczne firmy L., zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. (sygn. akt [...]) oraz wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. (sygn. akt [...]). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p. wnioskodawca podniósł, że zgłoszenie spornego znaku towarowego dokonane zostało w złej wierze o czym świadczy całokształt okoliczności dotyczących stanu świadomości uprawnionego w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego. Podkreślił, że strony prowadzą działalność konkurencyjną w branży narzędzi ręcznych. Zdaniem wnioskodawcy okoliczność ta oznacza, że uprawniony posiada wiedzę o używanych przez wnioskodawcę oznaczeniach wykorzystywanych w obrocie. Ponadto świadomy był również postępowania cywilnego o naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy [...], jakie toczyło się przed Sądem Okręgowym w [...] (sygn. [...]) oraz Sądem Apelacyjnym w [...] (sygn. [...]). W postępowaniach tych Sądy potwierdziły naruszenie prawa ochronnego wnioskodawcy poprzez wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski towarów w postaci narzędzi ręcznych. W ocenie wnioskodawcy uprawniony, pomimo znajomości powyższych wyroków sądowych i wiedzy, że nie będzie mógł wprowadzać do obrotu na terytorium Polski narzędzi z oznaczeniem [...] zamierzał wyeliminować wnioskodawcę jako konkurenta i przechwycić jego klientelę. Wnioskodawca powołał się ponadto na wizytę przedstawiciela firmy L. w siedzibie wnioskodawcy w dniach [...] czerwca 2018 r. oraz [...] czerwca 2018 r. w celu zawarcia umowy licencyjnej, podczas której nie ujawniono informacji o zgłoszeniu spornego znaku towarowego. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. wniósł o oddalenie wniosku. Odnosząc się do zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze uprawniony podniósł, że oznaczenie słowne [...] zostało zgłoszone w trybie międzynarodowym już [...] listopada 1999 r., jednakże znakowi temu odmówiono ochrony. Uprawniony podniósł, że odmowa ta została wykorzystana przez wnioskodawcę, który postanowił zbudować swoją działalność opartą na sprzedaży wierteł pomimo istnienia już reputacji marki uprawnionego kojarzonej z narzędziami. W ocenie uprawnionego zgłaszanie przez wnioskodawcę kolejnych znaków towarowych z rozszerzonym wykazem towarów było wynikiem sporu wnioskodawcy z polskimi dostawcami produktów oznaczanych nazwą [...]. Zdaniem uprawnionego wnioskodawca nie stosuje jednak swoich znaków towarowych w tak szerokim zakresie, co wskazuje na złą wiarę wnioskodawcy, nie zaś uprawnionego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1311 ust. 1 pkt 3 p.w.p. uprawniony zakwestionował ocenę podobieństwa towarów oraz znaków towarowych przedstawioną przez stronę przeciwną. Stwierdził, że trudno uznać, by wszystkie towary wskazane dla znaków przeciwstawionych były podobne do towarów i usług wskazanych dla spornego znaku towarowego w klasach: 6, 7, 8, 9 i 39 klasyfikacji nicejskiej. Podniósł, że nabywca wiertarki lub wierteł nie pomyli tych towarów ze szczypcami lub kombinerkami, nawet przy założeniu wysokiego podobieństwa istniejącego między oznaczeniami. Uprawniony stwierdził także, że odbiorcy tego typu towarów charakteryzują się szczególnym poziomem uwagi, nawet jeśli towary te kupują przez Internet. Uprawniony wskazał, że jedyną cechą upodabniającą porównywane towary z klas 7 i 8 jest to, że przynależą do pojemnej kategorii jakimi są narzędzia. Odnosząc się do podobieństwa oznaczeń uprawniony podniósł, że znaki te podobne są jedynie w warstwie fonetycznej. W ocenie uprawnionego z uwagi na to, że słowo [...] w języku polskim pozbawione jest określonego znaczenia, dominujące znaczenie w znakach przeciwstawionych należy przypisać ich graficznej reprezentacji. Tymczasem w znaku przeciwstawionym pierwsza litera "[...] jest mocno zniekształcona, co powoduje, że znak ten może być odczytywany jako "[...]". Tak oceniane znaki nie będą natomiast kreowały ryzyka pomylenia u dobrze zorientowanego nabywcy. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. podtrzymał stanowisko w sprawie. Podniósł, że w kontekście zarzutów wnioskodawcy należy zwrócić uwagę na funkcjonowanie oznaczenia [...] na rynku międzynarodowym, jego siłę odróżniającą i rozpoznawalność, powstałą przed rozpoczęciem działalności przez wnioskodawcę. Uprawniony ponownie wskazał, ze pierwszy znak wnioskodawcy został zgłoszony w wąskim zakresie, natomiast "dalsze rozszerzenia wykazu towarów związane były z bezpośrednim wynikiem sporu prowadzonego przez J. J. ze spółką L. z siedzibą w P. oraz polskimi dostawcami produktów sygnowanych nazwą [...]". Wnioskodawca w piśmie z dnia 21 stycznia 2020 r. podniósł, że zgłoszenie znaku słownego może spowodować, że odbiorcy towarów będą przekonani, że znaki wnioskodawcy wchodzą do grupy znaków przynależnych do znaku uprawnionego. Stwierdził, że żadne okoliczności dotyczące reputacji czy powszechniej znajomości znaku [...] o numerze [...], na który powołuje się strona przeciwna, nie zostały wykazane. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2020 r. wnioskodawca wyjaśnił, że podobieństwo towarów w postaci maszyn do celów przemysłowych (lub ich części) do towarów takich jak narzędzia ręczne wynika z tego, że wszystkie te towary mają te same kanały dystrybucji. Podniósł ponadto, że np. manipulatory to większe maszyny, do których montuje się mniejsze narzędzia tnące i nadające kształty np. wiertła lub frezy. W związku z tym odbiorca manipulatorów będzie korzystał z towarów pochodzących od tego samego dystrybutora, który zaopatruje zarówno przemysł jak i indywidualnych odbiorców. Natomiast np. czopy używane są w czopiarkach, czyli częściach do maszyn budowlanych, na których osadzane są frezy, gwintowniki i sprzęgła. Wnioskodawca wskazał, że narzędzia ręczne mogą stanowić osprzęt do maszyn. Wnioskodawca oświadczył, że między stronami nie toczyły się bezpośrednio żadne postępowania sądowe, jak również nie były prowadzone żadne rozmowy przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony. Uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy podniósł, że zarzut działania w złej wierze jest nieadekwatny w niniejszym postępowaniu, ponieważ sporny znak towarowy nie został zgłoszony do ochrony w innym celu niż używanie. Odnosząc się do podobieństwa towarów stwierdził, że towary z klas: 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej są bardzo pojemne i obejmują wiele towarów różniących się charakterem, budową i formą. Podniósł, że kanały dystrybucji np. manipulatorów przemysłowych będą inne niż w przypadku narzędzi ręcznych oraz że "rzadko która firma zajmuje się dystrybucją zarówno maszyn jak i narzędzi ręcznych". Z uwagi na powyższe inny jest też krąg odbiorców tych towarów. Np. narzędzia skrawające nie są zazwyczaj używane jako części maszyn. Wnioskodawca podniósł, że narzędzia ręczne jak i maszyny mogą nabywać zarówno osoby fizyczne jak i przemysł. Stwierdził, że istnieją firmy, które mają w ofercie zarówno narzędzia ręczne jak i maszyny - np. firmy: [...], [...]. Podkreślił, że maszyny nie będą działały, jeśli nie będą miały elementów podstawowych takich jak: frezy, wiertła, dłuta, itp. Wnioskodawca w piśmie z dnia 4 lutego 2020 r. ponownie dokonał analizy podobieństwa towarów wskazanych dla porównywanych znaków towarowych przywołując ich definicje i zastosowanie. Sprecyzował, że właściwy krąg odbiorców takich towarów będą stanowić nie tylko przeciętni odbiorcy o niższym poziomie uwagi, ale również firmy handlowe obsługujące użytkowników branż przemysłowych i budowlanych. Wskazał, że na polskim rynku elektronarzędzi oraz narzędzi ręcznych do różnych odbiorców trafiają produkty o taj samej nazwie np.: [...], [...], [...], [...] czy [...]. Na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2020 r. wnioskodawca podtrzymał żądanie unieważnienia prawa ochronnego w zakresie określonym we wniosku powołując się na dotychczasowe stanowisko zawarte w pismach procesowych. Podniósł, że w piśmie z dnia 4 lutego 2020 r. dokonał szczegółowej analizy podobieństwa towarów z klas: 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej. Uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy stwierdził, że wnioskodawca nie posiada towarów zawartych w klasie 6 i 9, a także usług zawartych w klasie 37, które znajdują się w wykazie spornego znaku towarowego. Podniósł także, że towary z klasy 7 wskazane dla porównywanych w sprawie znaków towarowych w znacznej części nie pokrywają się. Dla spornego znaku towarowego wskazane są tam bowiem "w znacznej większości" części maszyn lub maszyny, a nie narzędzia ręczne. Wskazał przykładowo, że piła ujęta w klasie 7 jest maszyną, a nie narzędziem ręcznym. Z kolei w wykazie towarów znaków przeciwstawionych w klasie 8 nie ma niektórych towarów takich jak: gwintownice, grzechotki, kątowniki czy napinacze drutów i taśm metalowych. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ orzekł o unieważnieniu znaku towarowego [...] o numerze [...] w części dotyczącej wszystkich towarów zawartych w klasach: 7 i 8 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. W ocenie organu zakres ochrony porównywanych znaków towarowych wskazuje na ich podobieństwo, przy czym podobieństwo to należy do kategorii określanej jako uderzające lub oczywiste, gdyż oceniane znaki są niemal identyczne. Oznaczenia te składają się z identycznego, dwusylabowego elementu słownego [...], przy czym w spornym znaku towarowym wyraz [...] wypełnia całkowicie jego treść (znak ten nie posiada innych elementów czy to słownych czy graficznych), zaś dla znaków przeciwstawionych stanowi element dominujący. Warstwa graficzna znaków wnioskodawcy sprowadza się bowiem wyłącznie do sposobu zapisu wyrazu [...] za pomocą określonej czcionki - szczególnie fantazyjnej w odniesieniu do litery "[...]" oraz (w przypadku znaku towarowego [...]) koloru tej czcionki, które to elementy same w sobie posiadają wątpliwy walor wyróżniania. Porównywane znaki towarowe są zatem niemal tożsame w warstwie wizualnej oraz identyczne w warstwie fonetycznej. Znaki te oparte są także na tej samej koncepcji polegającej na wykorzystaniu w komunikacji z odbiorcą identycznego, fantazyjnego wyrazu [...]. Powyższe stanowisko Kolegium Orzekającego pozostaje całkowicie zgodne ze stanowiskiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...], zawartym w wyroku z dnia [...] kwietnia 2016 r. (sygn. akt [...]) oraz stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w [...] [...] Wydział [...], zawartym w wyroku z dnia [...] czerwca 2017 r. (sygn. akt [...]) w sprawach z pozwu wnioskodawcy skierowanego przeciwko jednemu z dystrybutorów uprawnionego do prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Organ uznał, że działaniu uprawnionego, który był świadomy wszystkich przytoczonych powyżej okoliczności, towarzyszyła zła wiara w zgłoszeniu znaku spornego. Uprawniony był świadomy konsekwencji swojego działania, które dotyczyły w pierwszej kolejności podmiotu konkurencyjnego i rozmycia ochrony jego znaków towarowych, a co za tym idzie posadowienia się na rynku obok wnioskodawcy z niemal identycznym oznaczeniem. Uprawniony mając zatem możliwość oznaczania swoich towarów dowolnym, fantazyjnym znakiem towarowym wybrał nieprzypadkowo znak odwołujący się w swej treści do oznaczenia wnioskodawcy. Organ uznał również za zasadne żądanie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w całości, tj. w pełnym zakresie żądania sformułowanego we wniosku, obejmującym towary z dwóch klas klasyfikacji nicejskiej. W tym względzie organ podzielił stanowisko EUIPO, które, odnosząc się w swych wytycznych w części poświęconej zakresowi unieważnienia prawa do znaku towarowego (dostępnych na https://euipo.europa.eu) stwierdził, że: "W przypadku stwierdzenia złej wiary właściciela [...] stwierdza się nieważność całego [...], nawet w odniesieniu do towarów i usług pozostających bez związku z towarami i usługami chronionymi znakiem towarowym wnioskującego o unieważnienie. Organ zaznaczył, że wszystkie umieszczone w klasie 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej towary, pomimo kontrowersji co do ich jednoznacznego podobieństwa mogą posiadać te same kanały dystrybucji i być wprowadzane do obrotu przez tego samego producenta. Tym bardziej zasadne było unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie w jakim domagał się tego wnioskodawca. Na decyzję organu L. z siedzibą w P., Czechy wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 7, 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie przesłanek określonych w art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p. i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, zwłaszcza pominięcie wskazywanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. okoliczności związanych z międzynarodową rejestracją znaku towarowego [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. wskazujących, że data wpisu międzynarodowego znaku [...] nr [...] i data ogłoszenia tego wpisu w stosunku do Polski ([...] września 2000 r.) jest wcześniejsza niż rejestracja najstarszego znaku należącego do J. J., tj. [...] nr [...], który został zgłoszony dnia [...] września 2000 r., a tym samym o braku przesłanki złej wiary z art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p. b) art. 6, 7 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 p.w.p oraz art. 113 k.p.a. przez wskazanie błędnej podstawy prawnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tj. artykułu 1311 ust.1 pkt 3 p.w.p na stronie 2, 4 i 7 i "próbą naprawiania" wadliwej decyzji instytucją sprostowania, co skutkuje wadliwością kontrolowanej decyzji w stopniu rażącym, a zatem kwalifikującym się potencjalnie do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.; c) art. 6 i 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 255 ust. 4 p.w.p. przez wykroczenie poza granice określone wnioskiem strony, która w podstawie wniosku wskazała na art. 1311 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p, który to (art. 1311 ust. 1 pkt 3 p.w.p.) w dacie orzekania nie obowiązywał; d) art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez nieodniesienie się do twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. oraz dowodów świadczących o defensywnym charakterze znaku wnioskodawcy, które - w intencji uprawnionego - nie mają służyć realizacji wspomnianych funkcji, zaś jedynym celem ich rejestracji jest stworzenie szerszej ochrony innym oznaczeniom należącym do tego samego podmiotu oraz dokonanie oceny okoliczności faktycznych z pominięciem tych dowodów w sprawie; 2) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p z uwagi na nieprawidłowe uznanie, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki określone w ww. przepisie, podczas gdy całościowa analiza stanu faktycznego sprawy pozwala stwierdzić, iż brak jest złej wiary dla zgłoszenia znaku słowno-graficznego [...] za numerem [...]. Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest przez Sąd, pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwana dalej "p.p.s.a.". Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 164 ust. 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione na wniosek, w całości lub części, jeżeli nie zostały spełnione warunki, wymagane do uzyskania tego prawa z przyczyn, o których mowa w art. 1291, lub w przypadku istnienia wcześniejszego prawa, o którym mowa w art. 1321 ust. 1-3. Z treści tego przepisu wynika, że każdy podmiot, a nie tylko ten kto ma interes prawny, może wszcząć postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Zgodnie jednak z art. 164 ust. 2 p.w.p. w przypadku gdy podstawą wniosku jest wcześniejsze prawo, o którym mowa w art. 1321 ust. 1-3 na prawo to może powoływać się jedynie uprawniony z tego prawa. Z kolei zgodnie z art. 315 ust. 3 zd. 1 p.w.p. ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Zgodnie natomiast z treścią przepisów art. 255 ust. 4 i art. 2551 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo własności przemysłowej, Kolegium Orzekające jest związane podstawą prawną wniosku wskazaną przez wnioskodawcę. Natomiast w zakresie materiału dowodowego, aktywność Urzędu Patentowego RP w trybie postępowania spornego, sprowadza się do zapoznania się z materiałami przedstawionymi przez strony, dokonania ich wnikliwej oceny, a następnie poczynienie stosownych ustaleń faktycznych i prawnych w celu rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazał we wniosku o unieważnienie art. 1311 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p. Przepisy te stanowią podstawę merytorycznej oceny zasadności złożonego wniosku. Zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenia, które został zgłoszone w złej wierze. Pojęcie "złej wiary" nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo własności przemysłowej. Zarówno doktryna jak i orzecznictwo wskazuje, że zła wiara zgłaszającego znak towarowy obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych oceniane w świetle obiektywnych zdarzeń. Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze należy łączyć z zamiarem szkodzenia prawom lub godnym ochrony interesom uczestnika postępowania bądź też innych podmiotów, które poprzez to zgłoszenie mogły zostać naruszone. Mając na uwadze domniemanie dobrej wiary wnioskodawca powinien zatem wykazać, że okoliczności istniejące w dacie zgłoszenia znaku towarowego lub istniejące przed powyższą datą dowodzą, że uprawniony działał w złej wierze. Zaznaczyć przy tym należy, że katalog czynników, które wskazują na nieuczciwy charakter zgłoszenia ma charakter otwarty. Dla oceny zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze znaczenie ma zatem każda okoliczność istotna dla ustalenia naganności zgłoszenia w świetle ogólnych zasad postępowania w obrocie oraz interesów innych przedsiębiorców. W tym kontekście należy zaznaczyć, że zarzut zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze nie może być rozpatrywany i odnoszony wyłącznie do określonych, typowych jej postaci, lecz musi uwzględniać wszystkie okoliczności danej sprawy. Należy zaznaczyć, że oceniane w niniejszej sprawie znaki są niemal identyczne. Składają się z identycznego, dwusylabowego elementu słownego [...], przy czym w spornym znaku towarowym wyraz [...] wypełnia całkowicie jego treść (znak ten nie posiada innych elementów czy to słownych czy graficznych), zaś dla znaków przeciwstawionych stanowi element dominujący. Warstwa graficzna znaków wnioskodawcy sprowadza się wyłącznie do sposobu zapisu wyrazu [...] za pomocą określonej czcionki - szczególnie fantazyjnej w odniesieniu do litery "[...]" oraz (w przypadku znaku towarowego [...]) koloru tej czcionki, które to elementy same w sobie posiadają wątpliwy walor wyróżniania. Porównywane znaki towarowe są zatem niemal tożsame w warstwie wizualnej oraz identyczne w warstwie fonetycznej. Znaki te oparte są także na tej samej koncepcji polegającej na wykorzystaniu w komunikacji z odbiorcą identycznego, fantazyjnego wyrazu [...]. Jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd Apelacyjny w [...] [...] Wydział [...], w wyroku z dnia [...] czerwca 2017 r. (sygn. akt [...]) w sprawach z pozwu wnioskodawcy skierowanego przeciwko jednemu z dystrybutorów uprawnionego do prawa ochronnego na sporny znak towarowy wskazał: "Odnosząc się do warstwy znaczeniowej słowa [...] używanym na towarach oferowanych przez pozwanego oraz powoda jest oczywistym, że jest ona identyczna: oba znaki składają się z tych samych liter ułożonych w takim samym ciągu liter, w tej samej kolejności (...) Tymczasem to powodowi przysługuje związane z rejestracją prawo ochronne na ten znak, a nie pozwanemu. Takie oznaczenie wzmacnia u potencjalnego odbiorcy mylne przeświadczenie, iż nabywa towar pochodzący bezpośrednio lub pośrednio od powoda tym bardziej, im bardziej jest on zorientowanym konsumentem. (...) Odnośnie do odmiennej czcionki, którą napisane jest słowo [...], to Sąd nie podziela stanowiska pozwanego o funkcji odróżniającej tego elementu graficznego. Co prawda w słowie [...] ze znaku ochronnego powoda pierwsza litera słowa, "[...]" jest w swej zewnętrznej (lewej) linii złamana. Jednak ten element graficzny nie decyduje o ogólnym wrażeniu oraz czytelności tego słowa, który bez wątpienia od pierwszego spojrzenia, czyta się [...], nie zaś [...] jak to interpretuje pozwany. Co istotne, kolejne litery zarówno w znaku chronionym, jak i tym, którym posługuje się pozwany są zwarte, proste, bez żadnych ozdobników. Niewątpliwie użyta czcionka (...) nie stanowi w żadnym wypadku o charakterze odróżniającym znak używany przez pozwanego od znaku chronionego". Powyższy wyrok w pełni został zaaprobowany przez Sąd Apelacyjny, który w przywołanym wyroku podkreślił, że "z uwagi na identyczność znaków na dwóch płaszczyznach, stopień podobieństwa znaków jest wysoki". Nie ulega wątpliwości, że porównywane znaki, przynajmniej w części, zostały przeznaczone do oznaczenia identycznych towarów z klasy 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej - narzędzi ręcznych wymienionych wprost w wykazie towarów znaku wnioskodawcy o numerze [...], które w spornym znaku towarowym określone zostały jako: "narzędzia ręczne o napędzie innym niż ręczny". Narzędzia te obejmują ponadto podkategorie wymienione w wykazie spornego znaku towarowego (np.: różnego rodzaju śrubokręty). Ponadto porównywane znaki towarowe zawierają identyczne nazwy towarów takie np. jak: brzeszczoty do pił, dłuta, piły, tarcze szlifierskie, ostrza, etc. Sporny między stronami był jedynie zakres identyczności lub podobieństwa towarów, bowiem sporny znak towarowy przeznaczony został do oznaczania szerszej kategorii towarów obejmujących również narzędzia lub sprzęt wykorzystywane do celów przemysłowych, przy czym zdaniem wnioskodawcy także i te towary należy uznać za podobne, gdyż niezbędny dla ich użycia jest osprzęt np. w postaci wierteł lub dłut. Zgłoszenie spornego znaku towarowego w szerszym zakresie lub niecałkowicie pokrywającym się z zakresem ochrony, na jaki powołuje się wnioskodawca, w żaden sposób nie niweczy zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze i nie determinuje przedmiotowego rozstrzygnięcia. Ponadto przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego do ochrony wnioskodawca wytoczył powództwo skierowane przeciwko podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie sprzedaży hurtowej towarów, w tym narzędzi ręcznych, zamieszczającemu m.in. na swojej stronie internetowej logo firmy L. oraz oferującemu do sprzedaży narzędzia "takich marek jak: [...] (...)". Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] w wyroku z dnia [...] kwietnia 2016 r. (sygn. akt [...]) nakazał pozwanemu zaniechanie naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy [...], przysługujący powodowi J. J. poprzez: - zakazanie pozwanemu sprzedaży i wprowadzania do obrotu produktów oznaczanych znakiem [...] oraz oznaczanych znakiem [...] z wyróżnikiem wskazującym na rejestrację tego znaku - nakazanie pozwanemu wycofanie ze sprzedaży wszystkich produktów z użyciem znaku towarowego [...] oraz oznaczonych znakiem [...] z wyróżnikiem wskazującym na rejestrację tego znaku ®; - zakazanie pozwanemu rozpowszechnianie reklam i prowadzenia jakiejkolwiek działalności promocyjnej dotyczącej produktów oznaczanych znakiem towarowym [...] oraz znakiem [...] z oznaczeniem wskazującym na rejestrację tego znaku ®. Powyższe rozstrzygniecie zostało utrzymane wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. (sygn. [...]). Z powyższego wynika, że uprawniony był zainteresowany i orientował się w losach postępowania dotyczącemu możliwości wprowadzania do obrotu na terytorium Polski towarów oznaczanych spornym znakiem towarowym. Zatem w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie tylko wiedział o działaniach i prawach konkurencyjnego podmiotu, ale także miał świadomość stwierdzonych przez Sąd Okręgowy naruszeń i sformułowanych w tym względzie zakazów odnoszących się wprost do obecności w obrocie spornego znaku towarowego. Działaniu uprawnionego towarzyszyła więc zła wiara w zgłoszeniu znaku spornego. Uprawniony był świadomy konsekwencji swojego działania, które dotyczyły w pierwszej kolejności podmiotu konkurencyjnego i rozmycia ochrony jego znaków towarowych, a co za tym idzie posadowienia się na rynku obok wnioskodawcy z niemal identycznym oznaczeniem. Uprawniony mając zatem możliwość oznaczania swoich towarów dowolnym, fantazyjnym znakiem towarowym wybrał nieprzypadkowo znak odwołujący się w swej treści do oznaczenia wnioskodawcy. Unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p. spowodowało, że ocena pozostałych zarzutów, sformułowanych w oparciu o inną podstawę prawną była zbędna. Jak wynika z wykazu towarów spornego znaku towarowego, wszystkie umieszczone w klasie 7 i 8 klasyfikacji nicejskiej towary, pomimo kontrowersji co do ich jednoznacznego podobieństwa mogą posiadać te same kanały dystrybucji i być wprowadzane do obrotu przez tego samego producenta. Zasadne więc było unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie w jakim domagał się tego wnioskodawca obejmującym wszystkie towary z dwóch klas towarowych klasyfikacji nicejskiej. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem organ wnikliwie ocenił materiał dowodowy, a do ustalonego stanu faktycznego w sprawie zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.