VI SA/Wa 244/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ odwoławczy") z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji", "WITD") z dnia [...] września 2024 r. nr [...] o nałożeniu na A. P. (dalej: "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 200 zł (dalej: "zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, dalej: "u.t.d."), art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: "p.r.d."), § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141) oraz Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2024 r., na drodze krajowej nr 10 został zatrzymany do kontroli pojazd ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] (dalej również: "pojazd"), którym kierował B. G. (dalej: "kierowca"). Kierowca realizował międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy [...] Ł. J. z siedzibą we W.. Podczas kontroli stwierdzono, że w dniu [...] czerwca 2024 r. pojazd miał zatrzymany elektronicznie dowód rejestracyjny i nie został od tego dnia poddany dodatkowemu badaniu technicznemu. Tym samym, kierowca wykonywał przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego. Kierowca nie okazał do kontroli innych dokumentów mogących świadczyć o tym, że pojazd posiada aktualne badania techniczne. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. (dalej: "protokół kontroli"). Na podstawie danych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (dalej: "KREPTD"), Organ I instancji ustalił, że na dzień kontroli osobą zarządzającą transportem u przedsiębiorcy [...] Ł. J. jest Skarżący, legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych nr [...]. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2024 r. Organ I instancji wszczął postępowanie wobec Skarżącego. W odpowiedzi Skarżący złożył wyjaśnienia oraz przesłał dowody w sprawie. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Organ I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] września 2024 r. nr [...]nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 200 zł. Skarżący wniósł odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości. Skarżący zarzucił naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności załatwienia sprawy oraz art. 92c u.t.d. poprzez nieuwzględnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność osoby zarządzającej. W uzasadnieniu Skarżący wskazał na ograniczony zakres obowiązków jako zarządzającego transportem do zawartych w umowie z dnia 1 sierpnia 2022 r. zawartej z przewoźnikiem. Po rozpoznaniu odwołania GITD wydał zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy na wstępie przywołał ustalony stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że zgodnie z art. 81 ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Zdaniem Organu odwoławczego z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2024 r. wynika, iż na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem realizowany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy [...] Ł. J. z siedzibą we W.. Podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany pojazd w dniu [...] czerwca 2024 r. miał zatrzymany elektronicznie dowód rejestracyjny z powodu wycieku płynów eksploatacyjnych i od tego dnia nie został poddany dodatkowemu badaniu technicznemu. Tym samym GITD uznał, że kontrolowany przewóz wykonywano pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Organ odwoławczy podkreślił, że protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Zatem kierowca potwierdził prawidłowość ustaleń kontrolujących. Organ odwoławczy wyjaśnił, że protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone W okolicznościach niniejszej sprawy Skarżący zgłoszony jest jako jedyny zarządzający transportem u przedsiębiorcy [...] Ł. J., to zdaniem GITD uznać należało, że był on rzeczywiście podmiotem odpowiedzialnym za transport w tym przedsiębiorstwie. W ocenie GITD zasadne jest przyjęcie, że Skarżący jako osoba zarządzająca transportem nie dopilnowała, aby pojazd takiemu badaniu został poddany. Bez wątpienia wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem jest wyrazem troski prawodawcy o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i zapewnienia bezpieczeństwa transportu drogowego, w zakresie przewozu rzeczy i osób. Organ odwoławczy wskazał, że według art. 81 ust. 5 p.r.d. okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Zatem w opinii GITD obowiązkiem zarządzającego transportem było dopilnowanie, aby badanie techniczne pojazdu zostało przeprowadzone po zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego i usunięciu awarii pojazdu. Tymczasem Organ odwoławczy ustalił, że w czasie kontroli Skarżący nie przedstawił dowodu na przeprowadzenie badania technicznego pojazdu, a w systemie CEPiK widniała informacja o elektronicznym zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego (wydruk z dnia kontroli - w aktach sprawy). Jednocześnie GITD podkreślił, że Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, które poświadczałyby że, nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Zdaniem GITD, skoro Skarżącemu – legitymującemu się certyfikatem kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy nr [...], została powierzona funkcja zarządzającego transportem u przedsiębiorcy [...] Ł. J., to tym samym ponosi on pełną odpowiedzialność za zarządzanie operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa oraz odpowiedzialność, o której mowa w u.t.d. W związku z tym, zdaniem GITD, wykryte podczas kontroli nieprawidłowości obciążają Skarżącego odpowiedzialnością za ich zaistnienie. GITD odnosząc się do argumentu Skarżącego dotyczącego, ograniczenia umową, zakresu obowiązków zarządzającego transportem wskazał, że obowiązki te zostały wskazane przez polskie i unijne przepisy przywołane w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący podejmując się pełnienia funkcji zarządzającego transportem podejmuje się jednocześnie rzeczywistego i ciągłego zarządzania całością operacji transportowych w przedsiębiorstwie. W ocenie Organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone poszanowaniem przepisów k.p.a. Zdaniem GITD Organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. GITD zaznaczył, że Organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego. GITD wyjaśnił, że odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem nie jest oparta na zasadzie winy. Za naruszenia popełnione podczas działalności przedsiębiorstwa, w którym dana osoba pełni obowiązki zarządzającego transportem, to ta osoba ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego, czy była winna powstania tego naruszenia. Organ odwoławczy również możliwość zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy łub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Dokonując wykładni tego przepisu GITD zauważył, że z literalnego brzmienia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Ponadto wykazanie przesłanek w tym zakresie spoczywa na stronie postępowania Zdaniem Organu odwoławczego nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Przesłanki z art. 92c Zdaniem GITD wskazane w art. 92c u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach zarządzający transportem nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. W ocenie Organu odwoławczego Skarżący nie dochował należytej staranności, aby zapewnić realizację obowiązku związanego z przeprowadzeniem okresowego badania technicznego pojazdu w wymaganym terminie. W związku z czym, GITD uznał, że materiał dowodowy zgromadzony przez Organ I instancji jest wystarczający do uznania, iż Skarżący ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszenia z Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. Skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na zaskarżoną decyzję, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) naruszenie art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego przez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się Organ I instancji przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób wskazać Skarżącemu okoliczności przemawiające za uznaniem sposobu załatwienia sprawy za racjonalny, słuszny i właściwy, 2) naruszenie 68 kodeksu postępowania administracyjnego przez wadliwe ustalenie okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę do wydania decyzji, poprzez błędne ustalenie osoby odpowiedzialnej za naruszenie, 3) naruszenie art. 92b ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne ustalenie osoby odpowiedzialnej za powstałe naruszenie, 4) naruszenie art. 92c ustawy o transporcie drogowym polegające na nieuwzględnieniu przesłanek wyłączających odpowiedzialność osoby zarządzającej. 5) naruszenie przepisu materialnego, tj. art. 4 ust. 2 lit, b rozporządzenia 1071/2009 poprzez niezastosowanie w sprawie, przejawiające się nałożeniem sankcji administracyjnej za niedopełnienie obowiązków, które nie leżą w kompetencji osoby wykonującej obowiązki zarządzającego transportem. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. Ponadto Skarżący wniósł również o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w toku prowadzonego postępowania poinformował, że w przedsiębiorstwie [...] Ł. J., zgodnie z umową z dnia 1 sierpnia 2022 r. wykonuje zadania osoby zarządzającej transportem, wyłącznie w zakresie: sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem. Skarżący zaznaczył, że w pozostałym zakresie do wykonywania zadań zarządzającego transportem jest Ł. J., właściciel. Tym samym zdaniem Skarżącego, odpowiedzialność za naruszenie ujawnione w wyniku kontroli drogowej, udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. ponosi Ł. J.. Skarżący podkreślił, że jako osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie [...] Ł. J. dokłada wszelkiej staranności, a naruszeń prawa, których dopuścił się kontrolowany kierowca nie mógł przewidzieć, a tym samym zapobiec ich następstwom. Skarżący podniósł, że zgodnie z zakresem obowiązków określonych w umowie do jego obowiązków należy: sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem. Skarżący wyjaśnił, że nie należy do jego obowiązków w szczególności utrzymanie i konserwacja pojazdów, w tym badania techniczne pojazdów. Tym samym w ocenie Skarżącego nie może on ponosić odpowiedzialności za czynności, które nie znajdują się w zakresie jego obowiązków. W opinii Skarżącego za utrzymanie i konserwację pojazdów, w tym badania techniczne pojazdów odpowiedzialny jest właściciel przedsiębiorstwa [...] Ł. J.. W uzasadnieniu decyzji administracyjnej zdaniem Skarżącego brak jest uwzględnienia umowy pomiędzy osobą zarządzającą a właścicielem firmy transportowej, w ramach której nie zostało ustalone, żeby zarządzający transportem miał nadzór nad utrzymaniem i konserwacją pojazdów, w tym badaniami technicznymi pojazdów. W ocenie Skarżącego nie było to przedmiotem umowy zawartej z właścicielem firmy transportowej [...] Ł. J., która określa zakres wykonywanych czynności zarządczych. Skarżący wskazał, że umowa ściśle określa zakres konkretnych obowiązków, które ma wykonywać jako osoba zarządzająca ww. przedsiębiorstwie. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi. Ponadto w odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Skarżący zawiadomiony o wniosku GITD w sprawie trybu rozpoznania sprawy nie wniósł o skierowanie na rozprawę (k. 16, 19 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r., nie naruszają prawa. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozsądzenia czy zaistniały przesłanki nałożenia na Skarżącego, jako osoby zarządzającej transportem, kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 15.1 załącznika 4 do u.t.d. Zdaniem Skarżącego istniały materialne podstawy zaniechania nałożenia na niego kary pieniężnej za zaistniały delikt, w szczególności zawarta z przewoźnikiem umowa z dnia z dnia 1 sierpnia 2022 r. określająca zakres czynności Skarżącego na rzecz przewoźnik ogranicza jego odpowiedzialność, w tym za naruszenie ustalone w dniu 1 lipca 2024 r. Zdaniem GITD umowne ograniczenie obowiązków zarządzającego transportem jest nieskuteczne, bowiem obowiązki takiej osoby wyznaczają przepisy prawa – polskie i unijne. W zaistniałym sporze rację należy przyznać GITD. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie natomiast do art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Stosownie do art. 92c ust. 1a. przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 ww. ustawy. W myśl Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 200 zł za każdy pojazd. Należy jednocześnie zauważyć, że zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 51 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), zarządzający transportem, oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Z kolei stosownie do brzmienia art. 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty (ust. 1). Jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Z kolei, zgodnie z art. 7a ust. 3 pkt 1 u.t.d., do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby. Natomiast treść art. 7c u.t.d. wskazuje, że przedsiębiorca może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w dniu kontroli, tj. 1 lipca 2024 r. pojazd ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] nie został poddany dodatkowemu badaniu technicznemu, a nadto bezsprzecznie stwierdzono, że w dniu [...] czerwca 2024 r. przedmiotowy pojazd miał zatrzymany elektroniczne dowód rejestracyjny. Podczas kontroli ustalono również, że kierowca realizował międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy [...] Ł. J. z siedzibą we W. i wykonywał przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego. Kierowca także nie okazał do kontroli innych dokumentów mogących świadczyć o tym, że ww. pojazd posiada aktualne badanie techniczne potwierdzające jego zdatność do ruchu drogowego. Na podstawie informacji dostępnych w KREPTD organy inspekcji transportu drogowego ustaliły, że na dzień kontroli osobą zarządzającą transportem u ww. przedsiębiorcy jest Skarżący. Zresztą, sam Skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie kwestionował swojej funkcji u przedsiębiorcy [...] Ł. J.. Skarżący wywodził, że zakres jego obowiązków, a co za tym idzie i odpowiedzialności ograniczony jest wyłącznie do zleconych obowiązków wynikających z umowy z dnia [...] sierpnia 2022 r. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę takie stanowisko Skarżącego jest nieuprawnione i sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Sąd podziela stanowisko GITD, że obowiązki zarządzającego transportem wyznaczają przepisy prawa, a nie umowa cywilnoprawna. Przepisy rozporządzenia 1071/2009 w art. 2 pkt 5 zawierają definicję legalną zarządzającego transportem stanowiąc, że "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Przedstawione unormowanie nakłada również na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni tej funkcji. W niniejszej sprawie, jak prawidłowo ustaliły organy na podstawie KREPTD Skarżący w dniu kontroli, tj. [...] lipca 2024 r. był osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie i posiada certyfikat kompetencji zawodowych nr [...]. Skarżący podlega zatem odpowiedzialności wynikającej ze wskazanych wyżej przepisów ustawy oraz innych przepisów regulujących zasady wykonywania transportu drogowego. Wskazać należy, że wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem jest wyrazem troski prawodawcy o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i zapewnienia bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 2221/21 wskazał "Wobec jednoznacznej treści art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 r. i art. 7a ust. 3 pkt 1 i art. 7c ustawy o transporcie drogowym oraz ich funkcji trzeba jednak stanowczo podważyć zasadność tego rodzaju stanowiska, albowiem w świetle wskazanych przepisów prawa wymieniona informacja stanowiła miarodajny i zarazem wystarczający dowód na okoliczność ustalenia roli i funkcji pełnionej przez stronę skarżącą w przywołanym powyżej przedsiębiorstwie, a co za tym idzie ustalenia zakresu zadań strony związanych z pełnieniem funkcji zarządzającego transportem – która, jak podkreślono, jest funkcją rzeczywistą, a nie fasadową – oraz zakresu odpowiedzialności strony za prawidłowe i zgodne z prawem wykonywanie tejże funkcji. Wbrew więc stanowisku Sądu I instancji brak było jakichkolwiek podstaw, aby w ponownym postępowaniu zobowiązywać organy administracji publicznej do przeprowadzenia ustaleń, przedmiotem których miałoby być zweryfikowanie i sprawdzenie, czy strona rzeczywiście i w sposób ciągły zarządzała operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie – skoro wprost wynika to z istoty funkcji zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie – czy też ustaleń odnośnie do treści umowy zawartej przez stronę z przedsiębiorcą, czy też odnośnie do treści postanowień regulaminu, co miałaby nie pozostawać bez wpływu na zakres obowiązków, a co za tym idzie zakres odpowiedzialności strony, albowiem nie było to, ani zasadne, ani też konieczne. Z tego mianowicie powodu, że umowa, której znaczenie eksponował Sąd I instancji nie mogła – bo co do zasady nie może – modyfikować odpowiedzialności podmiotów, którym ustawa o transporcie drogowym taką odpowiedzialność przypisuje. Zwłaszcza, że zarządzający transportem to podmiot, który w sposób ciągły i rzeczywisty zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorcy, co oznacza, że w takim właśnie zakresie odpowiada za naruszenie przepisów o transporcie drogowym (zob. również np. wyroki NSA z dnia: 13 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 852/21; 9 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 765/20)". Zdaniem Sądu Organ odwoławczy słusznie ustalił, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy Skarżący zgłoszony jako jedyny zarządzający transportem u przedsiębiorcy [...] Ł. J., był rzeczywiście podmiotem odpowiedzialnym za transport w tym przedsiębiorstwie. W ocenie Sądu Organ odwoławczy miał bowiem prawo przyjąć, że podjęcie obowiązków zarządzającego rzeczywiście nastąpiło w osobie Skarżącego i tym samym odpowiada on za prawidłowe realizowanie przepisów prawa u przewoźnika. W ocenie Sądu GITD słusznie zauważył, że Skarżący jako osoba zarządzająca transportem powinna była dopilnować, aby pojazd został poddany aktualnemu badaniu technicznemu. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem jest wyrazem troski pracodawcy o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i zapewnienia bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób. Jak słusznie podniósł Organ odwoławczy, do stwierdzenia naruszenia doszło na skutek zaniedbania Skarżącego, który jako profesjonalista co do znajomości i stosowania przepisów prawa transportowego, legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych winien był mieć wiedzę co do obowiązujących regulacji prawnych, jak i pilnować terminów badań technicznych pojazdów. Zdaniem Sądu Skarżący powinien przed upływem terminu wyznaczonego uzyskać wpis do dowodu rejestracyjnego pojazdu, co do ważnego badania technicznego. Jak trafnie podkreślił GITD Skarżący jako profesjonalny podmiot powinien brać tę okoliczność pod uwagę przy planowaniu pracy pojazdu, a także winien mieć świadomość ważności badania technicznego podczas realizacji kontrolowanym pojazdem przewozu rzeczy. Brak aktualnego badania technicznego jest zakwalifikowany do kategorii naruszeń najpoważniejszych albowiem stan techniczny pojazdu przesądza o jego zdatności i bezpieczeństwie uczestniczenia w ruchu drogowym. W przypadku gdy, Skarżący jako zarządzający planuje kontrolowanym pojazdem ciężarowym przewóz rzeczy, wówczas przeprowadzanie okresowych badań technicznych jest istotne i powinno mieć priorytetowy charakter. Dlatego też zachodziła podstawa do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 200 zł z tytułu Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., gdyż kontrolowany pojazd w chwili kontroli nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego. Odnosząc się do zarzutów skargi w ocenie Sądu Organ odwoławczy trafnie wyjaśnił, iż na podstawie danych zawartych w KREPTD ustalono, że zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie [...] Ł. J. jest Skarżący, legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych nr [...]. GITD w toku postępowania zwrócił również uwagę, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem – która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Jak wynika z powyższego, nie ma prawnych przeszkód do wyznaczenia przez przewoźnika kilku osób zarządzających transportem, jednakże wówczas przewoźnik powinien wszystkie te osoby zgłosić do ewidencji i dopiero w takiej sytuacji Organ odwoławczy byłby zobligowany do uzyskania informacji i ustalenia, która z osób jest odpowiedzialna za powstanie konkretnego naruszenia. W sytuacji, gdy organowi licencyjnemu została zgłoszona wyłącznie jedna osoba oraz jedna osoba tj. Skarżący figuruje w KREPTD, a przedsiębiorca wyznaczyłby więcej takich osób, to udowodnienie tego stanu rzeczy spoczywa na Skarżącym. Ponadto Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że do ewidencji, jaką jest KREPTD, wpisuje się dane dotyczące każdej osoby zarządzającej transportem w danym przedsiębiorstwie transportowym. Zasadą rządzącą wszelkimi oficjalnymi systemami ewidencyjnymi jest domniemanie ich kompletności i aktualności. Jest to bowiem warunek pełnienia przez ewidencje ich funkcji. Jeśli zatem prawo wymaga, by w ewidencji uwidoczniono osobę zarządzającą transportem, nie wskazując wyraźnie, że w przypadku większej liczby takich osób należy wpisać tylko jedną, to przyjmuje się, że wpisowi podlegają wszystkie osoby posiadające przymioty właściwe "osobie zarządzającej transportem". Zdaniem Sądu to Skarżący powinien wskazać okoliczności pozwalające na podważenie tego domniemania. Skarżący tego nie uczynił, a zatem słusznie organy administracji obydwu instancji uczyniły go adresatem wydanych decyzji, jako osobę zarządzającą transportem u danego przewoźnika. Ponadto Organ odwoławczy słusznie stwierdził, że w ramach zarządzania operacjami transportowymi Skarżący powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Powołanie się przez Skarżącego na ograniczony zakres jego obowiązków, ustalony w umowie zawartej z przewoźnikiem, w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż obowiązki te są określone przez polskie i unijne przepisy powołane w decyzji. Brak aktualnych badań technicznych pojazdu poddanego kontroli drogowej oznacza, że Skarżący nie wywiązał się ze swoich obowiązków, przy czym należy mieć na uwadze, że odpowiedzialność Skarżącego oparta jest o zasadę ryzyka, a nie winy. W ocenie Sądu, GITD prawidłowo uznał, że Skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających ewentualne wyłączenie odpowiedzialności osoby zarządzającej transportem z art. 92c u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 4 do u.t.d., natomiast odstąpienie od nałożenia tej kary i zwolnienie się podmiotu wykonującego przewóz drogowy, z odpowiedzialności administracyjnej za dane naruszenie możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d. W kontekście ww. regulacji wyjaśnić należy, że o ile zebranie dowodów w sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów u.t.d. oraz odpowiednich przepisów unijnych, jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli, to wykazanie okoliczności objętych hipotezami art. 92c u.t.d. obciążają podmiot zarządzający przewóz drogowy (por.m.in. wyrok NSA z 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1597/14). Tymczasem Skarżący w ogóle nie wykazała żadnych okoliczności egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d. stąd Sąd w pełni podziela stanowisko GITD oraz Organu I instancji, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek, która daje możliwość zastosowania wobec Skarżącego wskazanego przepisu. Na podstawie okoliczności sprawy nie można bowiem przyjąć, że Skarżący nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć (por. wyroki NSA z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4875/16 i z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3817/16). Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że GITD wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w ocenie Sądu, GITD dostatecznie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez Organ odwoławczy argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się również zasadności postawionego zarzutu w zakresie art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) oraz art. 68 k.p.a. (elementy składowe protokołu z czynności postępowania administracyjnego). W ocenie Sądu GITD w zaskarżonej decyzji wyczerpująco i przekonująco uzasadnił przesłanki oraz wskazał dowodu, na podstawie których przypisanie Skarżącemu odpowiedzialności za delikt ujawniony w dniu [...] lipca 2024 r. było zasadne. Nie ma również podstaw do przyjęcia błędnego ustalenia strony postępowania (zarzut naruszenia art. 68 k.p.a.). Z prawidłowo poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych (zgodnie z danymi pozyskanymi z rejestru KREPTD) wynika, że przedsiębiorca [...] Ł. J. nie wyznaczył, oprócz Skarżącego, innej osoby odpowiedzialnej za zarządzanie operacjami transportowymi i której można byłoby przypisać odpowiedzialność za naruszenie ujawnione w dniu [...] lipca 2024 r. Tym samym Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że stroną postępowania (osobą odpowiedzialną za naruszenie lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d.) jest Skarżący. Wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia 1071/2009. O ile bowiem umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą pełniącą funkcję zarządzającego transportem ma określać zadania zlecone zarządzającemu transportem, o tyle nie jest to katalog zamknięty, a przede wszystkim wyłączający obowiązki zarządzającego transportem, w szczególności, gdy przewoźnik nie wyznaczył innych osób realizujących zadania w tym zakresie. Innymi słowy, jeżeli rozporządzenie 1071/2009 nie definiuje w sposób szczegółowy zakresu obowiązków zarządzającego transportem, przy czym zaradzający transportem ma je wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, to w ocenie Sądu stanowi to istotę powierzonych obowiązków. Natomiast zawarta umowa z przedsiębiorcą, w oparciu o art. 4 ust. 2 lit b ww. rozporządzenia, określa co w szczególności ma być przedmiotem obowiązków zarządzającego transportem, a nie ograniczać wyłącznie jego zakres kompetencji do tych czynności. W konsekwencji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .