II GSK 272/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1456/24 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 marca 2024 r. nr BP.702.260.2024.E.2370.BKOE.1267 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od J.S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1456/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 marca 2024 r., nr BP.702.260.2024.E.2370.BKOE.1267, w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 grudnia 2023 r.; zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J. S. 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 7 września 2022 r. o godzinie 12:55 urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] znajdujące się na odcinku drogi krajowej nr [...] zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rej. [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego i zapisany pod numerem ewidencyjnym INC202204984957. W wyniku dokonanej kontroli stwierdzono, że ww. pojazd samochodowy został zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (SPOE KAS). Z aktywnym kontem użytkownika powiązano urządzenie służące do uiszczania opłat elektronicznych, które zgłaszało konieczność poboru opłaty dla ww. sekcji płatnej powiązanej z wykrytym przejazdem. Na ww. koncie użytkownika typu przedpłaconego nie znajdowały się środki umożliwiające pokrycie należnej opłaty. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Na podstawie danych uzyskanych z bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekracza 3,5 tony. Ponadto na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEPiK) organ ustalił, że na dzień odnotowania naruszenia odpowiedzialnym był podmiot będący właścicielem ww. pojazdu samochodowego, tj. J. S. W toku postępowania administracyjnego strona w piśmie z dnia 15 czerwca 2023 r. złożyła wyjaśnienia i wskazała, że jej pojazd został zarejestrowany w systemie e-Toll i wyposażony w sprawne urządzenie umożliwiające uiszczanie opłat. Strona przyznała, że w momencie ww. przejazdu na koncie e-Toll nie było dostępnych środków pieniężnych, jednakże zasilenie konta nastąpiło niezwłocznie. Strona poinformowała, że na koncie ma ustawione automatyczne doładowanie konta w przypadku, gdy saldo spadnie poniżej 1000 zł. Podkreśliła, że system e-Toll nie zawsze wykonuje automatyczne doładowanie środków z karty i zdarzało się, że zmuszona była dokonać opłaty przelewem lub dokonać wpłaty gotówkowej w punkcie obsługi. Strona dodała, że dokonała zgłoszeń reklamacyjnych na powyższą usługę, jednocześnie dbając, aby na koncie były dostępne środki pieniężne. Decyzją z dnia 7 grudnia 2023 r., nr BKOE.702.13642.2023.1303.5, Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 oraz art. 13l ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645, dalej: "u.d.p."), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej "u.t.d.") nałożył na J. S. karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu tej decyzji organ podkreślił, że strona aktywowała opcję automatycznego doładowania konta w systemie SPOE KAS w dniu 9 września 2021 r., natomiast funkcjonalność systemu w zakresie rejestracji karty płatniczej dla automatycznego doładowania konta nie działała poprawnie. W związku z powyższym w dniu wygenerowania przedmiotowego naruszenia automatyczne doładowanie w systemie SPOE KAS nie było skuteczne. Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, że korzystający z drogi publicznej w dniu 7 września 2022 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 marca 2024 r., nr BP.702.260.2024.E.2370.BKOE.1267, Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia 7 grudnia 2023 r. Podniósł, że naruszenie nie wynikało z błędnego działania systemu e-TOLL, a z braku środków na koncie umowy użytkownika w tym systemie. W ocenie organu skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku weryfikacji dostępnych środków na koncie użytkownika, a w konsekwencji uiszczenia opłaty elektronicznej. Funkcja automatycznego doładowania konta jest wyłącznie rozwiązaniem technicznym udostępnianym przez operatora, natomiast ustawa o drogach publicznych nie zawiera regulacji, które zwalniałaby podmiot określony w art. 13k ust. 4 u.d.p. z odpowiedzialności administracyjnej w przypadku komplikacji związanych z powyższą funkcjonalnością. Zdaniem organu zachowaniu skarżącego należało przypisać znamię nienależytej staranności w przygotowaniu przejazdu, albowiem na jego koncie brak było dostępnych środków na pokrycie należnej opłaty oraz brak doładowania konta w wysokości umożliwiającej pobranie zaległej opłaty w ciągu 3 dni od zakończenia kontrolowanego przejazdu, czego skutkiem było nieuiszczenie opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej. Jednocześnie organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary lub umorzenia postępowania, wskazując, że nie można mówić w przedmiotowej sprawie o działaniu siły wyższej w rozumieniu art. 189e k.p.a., czy znikomej szkodliwości czynu, jak również zaprzestaniu naruszenia prawa, o których mowa w art. 189f § 1 k.p.a. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia 29 listopada 2023 r. W ocenie Sądu I instancji okoliczności związane z automatycznym doładowaniem konta, które w przedmiotowej sprawie nie doprowadziły do zasilenia konta skarżącego mogły mieć znaczenie w sprawie i wpływ na jej wynik. Zdaniem Sądu nie można obciążyć odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty i nałożyć kary pieniężnej na podmiot korzystający z drogi płatnej, który zapewnił zasilanie przypisanego mu konta w SPOE KAS poprzez ustawienie automatycznego doładowania z karty płatniczej w sytuacji, gdy brak środków na jego koncie nie wynikał z okoliczności leżących po jego stronie, ale takich, których zapewnienie należy do właściwych organów publicznych. Mimo, że przepisy prawa administracyjnego wiążą ujemne konsekwencje z faktem obiektywnego naruszenia prawa, to zdaniem Sądu I instancji, zgodnie ze standardami demokratycznego państwa prawa i zaufania do jego organów, nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy korzystającemu z drogi publicznej i stosującemu się do zasad systemu SPOE KAS, wymierzana jest kara pieniężna. W świetle powyższego Sąd I instancji stwierdził, że organ dopuścił się naruszenia art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. poprzez wadliwą wykładnię, a mianowicie przez uznanie za prawnie obojętną dla nałożenia kary pieniężnej kwestię prawidłowego działania systemu e-Toll, podczas gdy jest to prawnie doniosła okoliczność. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Organ wniósł również o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej "k.p.a."), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do przyjęcia, że w sprawie wystąpiło nieprawidłowe działanie systemu poboru opłaty elektronicznej e-TOLL, podczas gdy taka okoliczność nie została przez organ ustalona w sprawie, albowiem funkcja automatycznego doładowania konta kartą płatniczą jest tylko jednym ze sposobów uzupełnienia konta klienta środkami w ww. systemie i nie zwalnia ona użytkownika systemu od zachowania należytej staranności w przygotowaniu do wykonywania przejazdów po płatnych drogach krajowych; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej "u.d.p") oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej w sprawie opłat elektronicznych pobieranych w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS oraz przekazywania kar pieniężnych z dnia 8 czerwca 2021 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 1058), poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy organ dokonał wadliwej wykładni przepisu art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do odmiennych wniosków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej stwierdził, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia 7 grudnia 2023 r. nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem tych decyzji należało, zdaniem Sądu I instancji, wnioskować na tej podstawie, że wobec wadliwego podejścia do rozumienia art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych – a mianowicie, jak przyjął Sąd, że "[...] organ, nakładając [...] sankcję administracyjną [...] Uznał [...] co do zasady za prawnie obojętną dla nałożenia kary pieniężnej [...] kwestię prawidłowego działania systemu e-Toll, podczas gdy [...] jest to prawnie doniosła okoliczność [...]" – organy administracji publicznej niezasadnie przypisały stronie skarżącej naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną, albowiem – jak wobec okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy podkreślił Sąd – strona miała prawo pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że opcja automatycznego doładowania konta w systemie SPOE KAS – którą aktywowała w dniu 9 września 2021 r. – zapewni zasilenie konta, a co za tym idzie środki na uiszczenie opłaty przejazd. Zatem wadliwość działania opcji zasilenia konta w systemie SPOE KAS środkami z karty płatniczej nie może obciążać strony, albowiem zapewnienie prawidłowego działania tej funkcjonalności należy do właściwych organów publicznych. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadnia twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. W punkcie wyjścia – i zarazem w odpowiedzi na zarzut z pkt 1) petitum skargi kasacyjnej, który trzeba uznać za usprawiedliwiony, z tym zastrzeżeniem jednak, że adekwatnego wzorca kontroli nie mógł stanowić wynikowy przepis art. 145 § 3 p.p.s.a. zwłaszcza, że nie stanowił prawnej podstawy wydania zaskarżonego wyroku i nie mógł być tym samym naruszony przez Sąd I instancji – należy podnieść, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że za wykonywany w dniu 7 września 2022 r. przejazd należącego do strony pojazdu samochodowego o nr rej. [...] odcinkiem drogi krajowej [...] nie została uiszczona opłata elektroniczna. Nie jest również sporne, że w dniu zaistnienia wymienionego naruszenia urządzenie kontrolne działało prawidłowo, a ponadto, że w tymże dniu nie były prowadzone prace serwisowe, które mogłyby uniemożliwić korzystanie z kont użytkowników i związanych z tym funkcjonalności, jakkolwiek faktem jest również, że nie działała poprawnie funkcjonalność systemu w zakresie odnoszącym się do możliwości automatycznego doładowywania środkami z karty płatniczej konta typu przedpłaconego, z którego korzystała strona – reklamując przy tym tę nieprawidłowość w dniu 17 stycznia 2022 r. i zasilając w związku z tym konto w sieci dystrybucji (ostatnie doładowanie przed datą stwierdzonego naruszenia w dniu 19 sierpnia 2022 r., zaś po dacie naruszenia w dniu 17 września 2022 r.) – w związku z czym aktywowana w dniu 9 września 2021 r. opcja doładowania konta w systemie SPOE KAS środkami z karty płatniczej była nieskuteczna. Kwestią sporną jest natomiast to, czy – jak przyjął Sąd I instancji, co kwestionuje skarżący kasacyjnie organ administracji – okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy uzasadniały ocenę odnośnie do braku zaktualizowania się przesłanek przypisania stronie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, a co za tym odnośnie do braku podstaw nałożenia kary pieniężnej, a to wobec nieprawidłowego działania systemu e-Toll. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, krytyczna ocena Sądu I instancji odnośnie do podejścia organów administracji do rozumienia art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych – a w konsekwencji odnośnie do zastosowania tego przepisu prawa w okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy – nie jest jednak uzasadniona. Nie ma bowiem podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki przypisania stronie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej i nałożenia kary pieniężnej. Przede wszystkim – i zarazem w opozycji do stanowiska Sądu I instancji – trzeba podkreślić – albowiem nie jest to pozbawione prawnie istotnego znaczenia – że elektroniczny system poboru opłat zarejestrował, że za wykonywany w dniu 7 września 2022 r. przejazd należącego do strony pojazdu samochodowego o nr rej. [...] odcinkiem drogi krajowej [...] nie została uiszczona opłata elektroniczna z powodu braku na koncie typu przedpłatowego środków umożliwiających pokrycie należnej opłaty. Już więc z tego powodu nie sposób jest zasadnie twierdzić – co należy podkreślić w opozycji do tezy Sądu I instancji – że elektroniczny system poboru opłat działał nieprawidłowo. System ten zarejestrował bowiem czas i miejsce zaistniałego naruszenia, a także – identyfikując pojazd – użytkownika dróg publicznych, który naruszył adresowany do niego obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd drogą publiczną, o którym jest mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. W tym też kontekście trzeba stwierdzić, że wniosku przeciwnego w żadnym stopniu, ani też zakresie nie uzasadnia argument, że opcja automatycznego doładowania konta środkami z karty płatniczej w systemie SPOE KAS – którą strona aktywowała w dniu 9 września 2021 r. – wobec jej systemowego zablokowania nie działała poprawnie, co uniemożliwiło zasilenie konta, a co za tym idzie zapewnienie środków na uiszczenie opłaty za przejazd. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić – co nie jest sporne w rozpatrywanej sprawie – że strona skarżąca korzystała z konta typu przedpłaconego – to jest, z konta w trybie przedpłaty, a więc z jednej z dwóch, obok trybu płatności okresowej z zabezpieczeniem, oferowanych przez prawodawcę możliwości – a w tym kontekście, że opłata elektroniczna wnoszona w tym trybie powinna być dokonywana przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, za przejazd którymi jest pobierana opłata elektroniczna, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości, co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z obowiązującego w dacie zaistnienia naruszenia § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2021 r. w sprawie opłat elektronicznych pobieranych w systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS oraz przekazywania kar pieniężnych. Wobec treści przywołanego przepisu prawa – a co za tym idzie, wobec tego, że system poboru opłat zarejestrował wykonywanie w dniu 7 września 2022 r. przejazdu należącego do strony pojazdu samochodowego odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej z powodu braku środków na koncie typu przedpłaconego – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że dokonany przez stronę wybór wnoszenia opłaty elektronicznej za przejazd nie mógł pozostawać bez żadnych konsekwencji. W szczególności – co trzeba podkreślić – w zakresie odnoszącym się do świadomości potrzeby – i zarazem obowiązku, a to wobec tego, że opłata wnoszona w trybie przedpłaty "[...] powinna być dokonywana przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych [...], za przejazd [...], w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości" – monitorowania stanu konta przedpłaconego i tym samym weryfikowania, czy na koncie tym znajdują się środki w wysokości koniecznej na pokrycie w całości opłaty należnej za planowany przejazd, a co za tym idzie, czy opłaty w należnej wysokości zostaną rzeczywiście pobrane z konta użytkownika, co – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – nie jest niemożliwe, ani też nadmiernie utrudnione, jeżeli podnieść w tej mierze, że możliwość taką stwarzają funkcje internetowego konta klienta, aplikacji mobilnej e-Toll PL, czy też połączenie z Telefonicznym Centrum Obsługi Klienta. Wobec treści obowiązku wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 1 przywołanego rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2021 r. za uzasadniony należałoby więc uznać wniosek, że obowiązku tego w żadnym stopniu, ani też zakresie nie uchylała, ani też nie modyfikowała okoliczność, że w dniu 7 września 2022 r. nie działała poprawnie funkcjonalność systemu w zakresie odnoszącym się do automatycznego doładowywania konta typu przedpłaconego środkami z karty płatniczej, co spowodowało, że próba aktywowania przez stronę w tymże dniu wskazanej opcji doładowania konta w systemie SPOE KAS okazała się nieskuteczna. Podkreślenia wymaga bowiem – czego w dostatecznym stopniu nie uwzględnił jednak Sąd I instancji – że jest to jedna z wielu możliwości – a więc, nie jedyna – zasilenia konta typu przedpłaconego tak, aby znajdujące się na nim środki zapewniały pokrycie w całości opłaty należnej za planowany przejazd, a w tym kontekście, że strona nie była pozbawiona możliwości zasilania konta typu przedpłaconego w formie przelewu bankowego (§ 3 ust. 2 przywołanego rozporządzenia), czy też gotówkowo w sieci dystrybucji, z której to formy nota bene korzystała zasilając konto właśnie w sieci dystrybucji (ostatnie doładowanie przed datą stwierdzonego naruszenia w dniu 19 sierpnia 2022 r., zaś po dacie naruszenia w dniu 17 września 2022 r.). Co więcej, z obowiązku wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat elektronicznych pobieranych w systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS oraz przekazywania kar pieniężnych nie zwalniała – co istotne – i ta okoliczność, że w dniu 17 stycznia 2022 r. – a więc przed datą stwierdzonego naruszenia – strona skarżącą reklamowała brak funkcjonalności systemu w zakresie odnoszącym się do możliwości automatycznego doładowywania konta typu przedpłaconego środkami z karty płatniczej. Ponownie podkreślając, że wskazana funkcjonalność była jedną z wielu możliwości zasilenia konta przedpłatowego tak, aby znajdujące się na nim środki zapewniały pokrycie w całości opłaty należnej za planowany przejazd, nie można w tym względzie – i zarazem w korespondencji do treści obowiązku ustanowionego na gruncie § 3 ust. 1 pkt 1 przywołanego rozporządzenia – pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z § 8 ust. 3 tego rozporządzenia, z którego wynika, że złożenie reklamacji nie zwalnia z obowiązku wniesienia opłaty elektronicznej. Co więcej – i co najistotniejsze w tym kontekście – fakt zareklamowania braku funkcjonalności systemu w zakresie odnoszącym się do możliwości automatycznego doładowywania konta typu przedpłaconego środkami z karty płatniczej ponad wszelką wątpliwość dowodzi – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – że strona była świadoma istnienia wskazanego deficytu działania systemu elektronicznego poboru opłat – który nie był jednak przez to, o czym była mowa powyżej, w ogóle niefunkcjonalny – a co za idzie, że strona miała świadomość, że korzystanie z tej opcji zasilenia konta nie jest – i nie będzie – skuteczne, o czym trzeba wnioskować i na tej podstawie, że zasilała konto w sieci dystrybucji (ostatnie doładowanie przed datą stwierdzonego naruszenia w dniu 19 sierpnia 2022 r., zaś po dacie naruszenia w dniu 17 września 2022 r.). W opozycji do stanowiska Sądu i instancji trzeba więc stwierdzić, że świadomość istniejącego stanu rzeczy w zakresie odnoszącym się do deficytów działania wymienionej opcji zasilania konta sprzeciwiała się przyjęciu, że strona miała prawo pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że możliwość automatycznego doładowania konta środkami z karty płatniczej – którą aktywowała w dniu 9 września 2021 r. – zapewni zasilenie konta typu przedpłaconego, a co za tym idzie środki na uiszczenie opłaty przejazd. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W związku z tym więc, że skarga kasacyjna zasadnie, a co za tym idzie skutecznie, podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlegał uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii – a co za tym idzie, wobec zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 188 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej stwierdzając, że w świetle wszystkich przedstawionych argumentów nie jest ona zasadna i podlega oddaleniu. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 2