VI SA/Wa 2386/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarz sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. D. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2018 r.

J. D. – skarżąca w niniejszej sprawie, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego. Do skargi dołączyła osobiście sporządzony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI z 21 listopada 2017 r., przy piśmie Sądu z 6 grudnia 2017 r., przesłano skarżącej – stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r. poz. 1257 ze zm.) – urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza i przesłania do Sądu – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że sporządzony na urzędowym formularzu wniosek (PPF) został złożony przez skarżącą w dniu 23 grudnia 2017 r., a zatem po przekroczeniu zakreślonego terminu, który upłynął w dniu 18 grudnia 2017 r. W dniu 19 lutego 2018 r. skarżąca nadała sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 17 stycznia 2018 r., podnosząc, że z wezwaniem do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu zapoznała się dopiero w dniu 22 grudnia, kiedy odnalazła je wraz z inną korespondencją odebraną w dniu 11 grudnia 2017 r. przez matkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawania zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżącej doręczono w dniu 11 grudnia 2017 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upływał 18 grudnia 2017 r. Mając na uwadze fakt, że skarżąca nie wykonała powyższego wezwania Sądu w przepisanym terminie 7 dni, składając PPF w dniu 23 grudnia 2017 r., należy stwierdzić, że w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.