VI SA/Wa 2138/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant st. sekr. sądowy Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2025 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości oddala skargę

Jak wynika z akt sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) pismem z dnia 22 marca 2022 r. zwrócił się do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) o podjęcie działań mających na celu utrzymanie - w kontekście zaplanowanej zmiany standardu nadawania telewizji naziemnej - dotychczasowego zasięgu odbioru programów telewizyjnych [...]S.A. (Uczestnik postępowania, [...]) i komunikatów Regionalnego Systemu Ostrzegania (RSO), stanowiących audiowizualne składniki trzeciego ogólnopolskiego multipleksu telewizji naziemnej (MUX-3). Minister wskazał, że w szczególności należy rozważyć zmianę rezerwacji częstotliwości dokonanych na rzecz Uczestnika postępowania, przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów telewizyjnych w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie trzecim wskazanej w decyzji rezerwacyjnej nr [...]z dnia 20 maja 2020 r. tak aby sygnał tego multipleksu mógł być nieprzerwanie transmitowany w standardzie DVB-T lub standardzie DVB-T2, według wyboru dysponenta rezerwacji częstotliwości, także po 29 czerwca 2022 r. aż do dnia 31 grudnia 2023 r., po której to dacie nadawanie na tym multipleksie będzie realizowane wyłącznie w standardzie DVB-T2. Minister wskazał, że zmiana rezerwacji podyktowana jest sytuacją związaną ze zbrojną napaścią Federacji Rosyjskiej na terytorium Ukrainy oraz eskalacją działań dezinformacyjnych o zasięgu międzynarodowym, niosących zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Minister powołał się również na istotną rolę telewizji publicznej w ochronie polskiej racji stanu, komunikowania stanowiska naczelnych organów państwa oraz funkcjonowaniu RSO. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej po przeprowadzeniu postępowania wydał w dniu 24 marca 2022 r. decyzję nr [...], którą zmienił rezerwacje częstotliwości, dokonane uprzednio decyzjami Ministra Łączności oraz Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, polegającą na zmianie pkt. 2.2. Załączników do Rezerwacji "Obszary i warunki wykorzystania częstotliwości" i nadanie im następującego brzmienia: "2.2. Termin zmiany systemu emisji z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC. Zmiana systemu emisji z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC nastąpi nie później niż do dnia 29 czerwca 2022 r." Organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Szczegółowa zmiana rezerwacji częstotliwości została opisana w sentencji decyzji – pkt I-XXXI). Następnie Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał w dniu 20 czerwca 2022 r. decyzję nr [...], którą zmienił rezerwacje częstotliwości, dokonane uprzednio decyzjami Ministra Łączności oraz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, poprzez zmianę pkt. 2.2. Załącznika do Rezerwacji "Obszary i warunki wykorzystania częstotliwości" i nadanie im brzmienia: "2.2. Termin zmiany systemu emisji z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC. Zmiana systemu emisji z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC nastąpi nie później niż do dnia 1 stycznia 2024 r." Organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Szczegółowa zmiana rezerwacji częstotliwości została opisana w sentencji decyzji – pkt I-XXXI). Powołana zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 3 i ust. 8 w zw. z art. 114 ust. 2, ust. 3 oraz art. 115 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz art. 115 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 576 ze zm.) w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 805) oraz w zw. z art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. W uzasadnieniu tej decyzji Prezes UKE podkreślił, że w świetle wniosku MSWiA i informacji o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne, prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, przemawiających za zmianą rezerwacji, wydał ww. decyzją z 24 marca 2022 r., realizując częściowo wniosek złożony przez MSWiA. Plan zagospodarowania częstotliwości obowiązujący w dniu wydania tej decyzji przewiduje możliwość transmitowania sygnału w MUX3 w standardzie DVB-T lub DVB-T2 nie dłużej niż do dnia 29 czerwca 2022 r. Dokonanie wnioskowanej przez MSWiA zmiany Rezerwacji, która wprowadzałaby możliwość transmitowania sygnału MUX3 w standardzie DVB-T lub DVB-T2 do dnia 31 grudnia 2023 r. wymagałaby natomiast uprzedniej zmiany Planu zagospodarowania częstotliwości. Dnia 11 kwietnia 2022 r. Prezes UKE ogłosił konsultacje dotyczące opracowania zmiany planu zagospodarowania częstotliwości z zakresu 470-790 MHz. W konkluzji Prezes UKE stwierdził, że w sprawie tej zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości, określone w art. 114 ust. 2, ust. 3 oraz art. 115 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 115 ust. 4 pkt 1 oraz art. 123 ust. 3 i ust. 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoli na kontynuację bezzakłóceniowego rozpowszechniania treści telewizji publicznej, która pełni istotną rolę w kontekście komunikowania społeczeństwu stanowisk naczelnych organów państwa oraz zapewnia funkcjonowanie Regionalnego Systemu Ostrzegania, szczególnie ważnych w sytuacji zaistnienia okoliczności określonych w art. 123 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne, to jest okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. [...]sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa UKE zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 123 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 123 ust. 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości polegającej na ustaleniu, że zmiana systemu emisji DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC nastąpi nie później niż do dnia 1 stycznia 2024 r. wyłącznie w stosunku do [...]S.A., jedynie w ramach trzeciego multipleksu naziemnej telewizji cyfrowej - MUX-3, stawiając w ten sposób [...] w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych nadawców naziemnej telewizji cyfrowej, podczas gdy przywołane przez Prezesa UKE okoliczności przemawiające za dokonaniem zmiany były tego rodzaju, iż nie uzasadniały uprzywilejowania tylko jednego z nadawców, co doprowadziło do naruszenia przez Prezesa UKE konstytucyjnej zasady równości i skutkuje dyskryminacyjnym traktowaniem Skarżącej względem TVP, a także zaburza warunki konkurencji i niekorzystnie wpływa na sytuację rynkową Skarżącej; 2) art 123 ust. 8 w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie wniosku złożonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, podczas gdy okoliczności przywołane jako podstawa faktyczna decyzji, nie mieściły się w zakresie właściwości tego Ministra, gdyż dotyczyły kwestii związanych z obronnością oraz cyberbezpieczeństwem, które pozostają we właściwości Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego do spraw informatyzacji, a także nieuzyskanie w toku postępowania opinii Ministra Obrony Narodowej, podczas gdy okoliczności przywołane jako podstawa faktyczna decyzji, dotyczyły kwestii obronności oraz cyberbezpieczeństwa; 3) art. 189 ust. 2 pkt 1 oraz art. 189 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne poprzez dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości polegającej na ustaleniu, że zmiana systemu emisji DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC nastąpi nie później niż do dnia 1 stycznia 2024 r. wyłącznie w stosunku do [...]z pominięciem pozostałych nadawców NTC, co prowadzi do: nieuzasadnionego ograniczenia konkurencji na rynku telekomunikacyjnym obejmującym programy naziemnej telewizji cyfrowej, naruszenia zasady równego traktowania (niedyskryminacji) nadawców naziemnej telewizji cyfrowej, tj. przyznania preferencyjnego traktowania [...]względem pozostałych nadawców NTC pomimo tego, iż brak jest podstaw do zróżnicowania sytuacji poszczególnych nadawców oraz naruszenia zasady przewidywalności regulacyjnej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Zdaniem Skarżącej przysługuje jej legitymacja skargowa w tej sprawie. Wynika ona przede wszystkim z prounijnej wykładni art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z 31 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski Kodeks Łączności Elektronicznej (dalej: EKŁE) i w zw. z art. 52 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 2 EKŁE, a także art. 4 pkt 2) dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej. Legitymacja skargowa wynika ponadto z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), ukształtowanego na gruncie spraw dotyczących gospodarki częstotliwościami radiowymi, w tym przede wszystkim wyroku TSUE z 22 stycznia 2015 r. w sprawie C-282/13, a także z wyroku TSUE z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-426/05 oraz z faktu, że Skarżąca jest konkurentem [...] – adresata decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2303/22 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił powyższą skargę i zwrócił Skarżącej kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Prezesa UKE z 20 czerwca 2022 r. nie rozstrzygała bezpośrednio o prawach i obowiązkach Skarżącej, ani też nie wpływała na jej prawa lub obowiązki. Zaskarżona decyzja o zmianie rezerwacji częstotliwości oddziałuje bezpośrednio lub pośrednio jedynie na sytuację prawną [...], która posiadała tę rezerwację. Nie ograniczała, ani też nie odbierała Skarżącej żadnych praw. Skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona decyzja mogła oddziaływać na jej pozycję rynkową. Nie wykazała więc istnienia po jej stronie interesu prawnego w tej sprawie. Skarżąca może się legitymować interesem faktycznym, który określony jest jako stan, w którym dany podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Brak interesu prawnego Skarżącej w tej sprawie powoduje brak legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 438/23 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Skarżącej od powyższego postanowienia uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. NSA stwierdził, że wykładnia art. 31 ust. 1 EKŁE w sposób zgodny z kierunkiem przyjętym w wyrokach TSUE wydanych w sprawie C-426/05 i C-282/13 prowadzi do wniosku, że użytkownikiem lub przedsiębiorcą udostępniającym sieci lub świadczącym usługi łączności elektronicznej lub udostępniającym urządzenia towarzyszące, których dotyczy dana decyzja wydana przez właściwy organ, jest nie tylko adresat decyzji, lecz również użytkownicy i przedsiębiorstwa konkurencyjne wobec adresata tej decyzji. Dyrektywa ta nie została implementowana do polskiego porządku prawnego, co nie uniemożliwia jej zastosowania. NSA wskazał, że w tej sprawie istnieje więc norma prawa, która przyznała Skarżącej możliwość złożenia skargi na decyzję, chociaż nie została ona skierowana do Skarżącej, ani nie odnosi się bezpośrednio do jej praw lub obowiązków. Skarżąca słusznie więc wskazała, że jej interes prawny w zaskarżeniu decyzji w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości udzielonej [...] wynikał z art. 31 ust. 1 EKŁE, którego treść musi być odczytywana przy uwzględnieniu tzw. wykładni zgodnej (prounijnej), dokonanej przez TSUE w odniesieniu do art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej. Odmienne stanowisko mogłoby doprowadzić – jak zauważył TSUE – do różnego pojmowania treści uprawnień wynikających dla jednostek z unijnego prawa łączności elektronicznej w poszczególnych państwach członkowskich, co byłoby nie do pogodzenia z zasadą równości. Stanowisko o konieczności prounijnej wykładni art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 31 ust. 1 EKŁE potwierdza także treść innych przepisów EKŁE. Dyrektywa ta podkreśla bowiem konieczność wspierania konkurencji w licznych przepisach, m.in. w art. 50 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 49 ust. 1. Konkurencja stanowi więc istotą wartość, którą ustawodawca unijny postanowił chronić za pomocą przepisów dyrektywy. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji dokonał więc błędnej wykładni art. 31 ust. 1 EKŁE, a w konsekwencji art. 50 § 1 p.p.s.a. Przedwczesne było więc odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. NSA podkreślił, że zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej Skarżąca podała, jaki wpływ na zasady konkurencyjności może mieć zaskarżona decyzja. Odniosła się bowiem do badań wskazujących na poziom oglądalności poszczególnych stacji telewizyjnych i wpływu zmiany standardu nadawania telewizji naziemnej na ten współczynnik, a w konsekwencji na wpływy reklamowe. Sąd I instancji – z uwagi na przyjęcie błędnej wykładni art. 31 ust. 1 EKŁE w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. – nie przeanalizował tych danych w kontekście interesu prawnego Skarżącej. Ponownie badając sprawę, WSA w Warszawie powinien ocenić, czy Skarżąca wykazała istotny wpływ zaskarżonej decyzji na jej pozycję rynkową i w zależności od wyniku tej analizy podjąć stosowne rozstrzygnięcie. WSA w Warszawie – wyrokiem z dnia 24 maja 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 4497/23 – uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem WSA w Warszawie zaskarżona decyzja zmieniająca rezerwację częstotliwości w trybie art. 123 p.t. nie rozstrzygała bezpośrednio o prawach i obowiązkach skarżącej, ale pośrednio (refleksowo) wpływała na jej prawa, jako przedsiębiorcy konkurencyjnego wobec bezpośredniego adresata tej decyzji. WSA podniósł, że z treści badań, na które powołuje się skarżąca w skardze kasacyjnej, a przeprowadzonych przez Nielsen (podmiot zajmujący się m.in. badaniem poziomu oglądalności programów telewizyjnych) wynika, iż po zmianie standardu nadawania telewizji naziemnej na DVB-T2/HEVC (z jednoczesnym wyłączeniem z tych zmian [...]), zasięg [...] nadającej na starych zasadach wzrósł o 9,4 punktów procentowych. Jednocześnie zasięg stacji [...] (nadawanej przez Skarżącą) oraz [...] (którzy byli zobligowani do przejścia na standard [...]) spadł w tym okresie o 10,7 punktów procentowych. Spadek zasięgu poszczególnych programów przekłada się więc na spadek przychodów z tytułu emisji reklam. Sąd wskazał też na pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z 16 lipca 2022 r., skierowane do Prezesa UKE i dotyczące istotnych wątpliwości co do skutków zaskarżonej decyzji w kontekście konstytucyjnego prawa do informacji, zasady pluralizmu mediów i rzetelności wyborów. WSA w Warszawie podzielił stanowisko skarżącej spółki, zgodnie z którym dane dotyczące oglądalności programów telewizyjnych jednoznacznie potwierdzają istotny wpływ zaskarżonej decyzji na pozycję rynkową skarżącej. Decyzja ta naruszała prawa skarżącej, w tym zasadę równego traktowania nadawców NTC i wpływała niekorzystnie na warunki konkurencji oraz sytuację rynkową innych niż TVP nadawców NTC. Zgodnie bowiem z treścią art. 189 ust. 2 pkt 1 lit. b p.t., organy właściwe w sprawach telekomunikacji prowadzą politykę regulacyjną, mając na celu w szczególności wspieranie konkurencji w zakresie dostarczania sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczenia usług telekomunikacyjnych, w tym zapobieganie zniekształcaniu lub ograniczaniu konkurencji (na rynku telekomunikacyjnym), natomiast konkurencja stanowi istotą wartość, którą ustawodawca unijny postanowił chronić za pomocą przepisów dyrektywy EKŁE. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niespełniającego wymagań wskazanych w powyższym przepisie, a także poprzez zaniechanie zwięzłego i przede wszystkim rzetelnego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron postępowania: w szczególności argumentacji Prezesa UKE, niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także w sposób niepoddający się kontroli kasacyjnej oraz zawarcie w uzasadnieniu wyroku niejasnych, nielogicznych i sprzecznych z prawem wskazań co do dalszego postępowania; 2. art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 3 pkt 3 Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2018/1972 z 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski Kodeks Łączności Elektronicznej poprzez zaniechanie odrzucenia skargi od niedoręczonej skarżącej i prawomocnej decyzji oraz uznanie, że skarżącej przysługuje prawo jej wniesienia w sytuacji, gdy nie wykazano wpływu zaskarżonej decyzji na pozycję rynkową skarżącej, opierając się na badaniach rynkowych Nielsen przywołanych w artykule prasowym z 15 lipca 2022 r., a także przez uznanie, że przepisy EKŁE mają zastosowanie w przypadku działań podejmowanych przez państwa członkowskie do celów zachowania porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz obronności. Powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby Sąd odrzucił skargę, nie doszłoby do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości; 3. art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż Sąd I instancji w sprawie o sygn. VI SA/Wa 4497/23 był związany wykładnią prawa zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 438/23 w szerszym zakresie, niż wynika to z jego treści i uzasadnienia. Powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w taki sposób, że gdyby WSA uznał, że nie jest związany powyższym postanowieniem NSA w tak szerokim zakresie, a jedynie w zakresie przedwczesności skargi i potrzeby analizy istotnej zmiany pozycji rynkowej skarżącej w kontekście jej dopuszczalności, to mógłby wydać rozstrzygnięcie o odmiennej treści; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 189 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjnie (dalej: p.t.), art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. w zw. z art. 123 ust. 3 p.t., art. 123 ust. 8 p.t., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji gdy nie zachodziło jakiekolwiek naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd błędnie uznał, że prawo do zaskarżenia decyzji de facto oznacza, że skarżąca powinna być stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; powoływanej alej jako: k.p.a.) oraz zmiana decyzji rezerwacyjnej dla nadawcy publicznego w multipleksie trzecim (MUX3) dotyczy nadawców naziemnej telewizji cyfrowej (dalej: "NTC") w świetle art. 123 ust. 1 pkt 3 i ust. 8 p.t. w zw. z art. 26 ust. 1, 5, 6 i 8 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii telewizji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1722 ze zm.; powoływanej dalej jako: dalej: u.r.t.), którzy przecież nie uczestniczą, w RSO, a także gdy termin, na który zmieniono rezerwację upłynął, a także wskazane przez WSA naruszenie, mogło stanowić co najwyżej podstawę do wznowienia postępowania; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 189 ust. 2 pkt 1 lit. b p.t. i art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. w zw. z art. 123 ust. 8 p.t. oraz w zw. z art. 114 ust. 1, 2, 2a i ust. 3 p.t. i art. 31 ust. 1 EKŁE poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji gdy nie zachodziło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem art. 189 ust. 2 pkt 1 lit. b p.t. i art. 31 ust. 1 EKŁE nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji administracyjnej; 6. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 114 ust. 1, 2 i 3 p.t. i art. 25 ust. 6 u.r.t. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez pozbawienie możliwości działania oraz wydanie wyroku niezgodnie z aktami sprawy i uznanie, iż Prezes UKE powinien wziąć pod uwagę pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z 16 lipca 2022 r., nr [...], które zostało sporządzone po wydaniu zaskarżonej decyzji i nie zostało doręczone Prezesowi UKE w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a także poprzez oparcie się w uzasadnieniu wyroku na badaniu rynkowym Nielsen, które nie zostało dołączone do akt sprawy oraz nie zostało doręczone Prezesowi UKE w toku tego postępowania (w artykule prasowym w serwisie Spidersweb z 15 lipca 2022 r., przywołanego przez skarżącą w skardze kasacyjnej odwołano się do tego badania) oraz poprzez pominięcie postanowienia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...]z 10 czerwca 2022 r. w sprawie nr [...]. Powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że gdyby Sąd I instancji wziął pod uwagę ww. postanowienie Przewodniczącego KRRIT uznałby, że Prezes UKE był związany jego treścią i musiał dokonać, w drodze decyzji, rezerwacji częstotliwości niezbędnych do wykonywania ustawowych zadań przez [...]oraz określić warunki wykorzystania tych częstotliwości, a także uznałby, że pismo RPO i badanie Nielsen pozostają bez wpływu na wynik sprawy, mogłoby zapaść odmienne rozstrzygnięcie niż uchylające decyzję. II. prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) art. 114 ust. 1, 2b i 3 p.t. w zw. z art. 123 ust. 6 p.t. w zw. z art. 26 ust. 1, 5, 6 w zw. z art. 28 § 1 k.p.a. i art. 33 ust. 1 u.r.t. i art. 37 ust. 1 pkt 4 u.r.t. i art. 37 ust. 2 u.r.t. poprzez pominięcie ww. przepisów przy orzekaniu i ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy [...]nie jest nadawcą publicznym i nie może uzyskać częstotliwości na multipleksie 3 (MUX3) a także nie istnieje przepis prawa materialnego, który wskazywałby na interes prawny [...]udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmiany rezerwacji częstotliwości w MUX3 dla [...]na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. w zw. z art. 123 ust. 8 p.t. oraz zaskarżona decyzja nie dotyczy skarżącej; 2. błędną wykładnię prawa materialnego, a mianowicie art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. w zw. z ust. 8 p.t. i art. 114 ust. 1 p.t. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 1 ust. 3 i art. 31 ust. 1 EKŁE poprzez uznanie, że przepisy EKŁE regulują nie kwestię prawa odwołania się przedsiębiorców telekomunikacyjnych do Sądu, a kwestię uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym nadawców naziemnej telewizji cyfrowej, w tym także tych, którzy nie uczestniczą w RSO. NSA – wyrokiem z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 17/25 - uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W ocenie NSA zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Trafnie zarzucono – zdaniem NSA - w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku nie spełnia wymagań wskazanych w powyższym przepisie, a organ odwoławczy w istocie nie otrzymał wskazań co do dalszego postępowania, dzięki którym mógłby rozpoznać sprawę. W uprzednio wydanym w sprawie postanowieniu NSA wskazano, że wobec tego, iż w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 31 ust. 1 EKŁE, a w konsekwencji błędnej wykładni i wadliwego zastosowania art. 50 § 1 p.p.s.a., przedwczesne było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Natomiast ponownie badając sprawę, WSA w Warszawie powinien był ocenić, czy strona skarżąca wykazała istotny wpływ zaskarżonej decyzji na jej pozycję rynkową i w zależności od wyniku tej analizy podjąć stosowne rozstrzygnięcie, uwzględniając przyjętą przez NSA wykładnię art. 31 ust. 1 EKŁE w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. Rację miał – zdaniem NSA - autor skargi kasacyjnej twierdząc, że WSA ograniczył rozpoznanie sprawy do stwierdzenia, że skarżąca oraz inni nadawcy NTC nie brali udziału w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa UKE, a decyzja ta nie została jej doręczona. W uzasadnieniu wyroku WSA, przywołując art. 123 ust. 1 pkt 3 i 8, art. 189 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, postanowienie NSA z 19 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 438/23, badanie Nielsen i pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z 16 lipca 2022 r. stwierdził, że zaskarżona decyzja naruszała prawa Skarżącej, w tym zasadę równego traktowania nadawców NTC i wpływała niekorzystnie na warunki konkurencji i sytuację rynkową innych niż TVP nadawców NTC. Natomiast w swoich rozważaniach Sąd I instancji – w ocenie NSA - całkowicie pominął przepisy art. 114 ust. 2 i 3 oraz art. 115 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 p.t. w związku z art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. e p.t. oraz art. 115 ust. 4 pkt 1 p.t. w zw. z art. 26 ust. 5 u.r.t. i nie dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem zgodności z treścią wymienionych regulacji prawnych, w szczególności w przypadku działań podejmowanych przez państwa członkowskie do celów zachowania porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz obronności. Uznając, że zaskarżona decyzja zmieniająca rezerwację częstotliwości w trybie powołanego art. 123 ustawy Prawo telekomunikacyjne nie rozstrzygała bezpośrednio o prawach i obowiązkach skarżącej, ale pośrednio (refleksowo) wpływała na jej prawa jako przedsiębiorcy konkurencyjnego wobec bezpośredniego adresata tej decyzji, WSA w Warszawie – zdaniem NSA - nie wskazał na podstawie jakiego przepisu prawa organ ma ocenić refleksowy interes nadawców naziemnej telewizji cyfrowej, a w konsekwencji, czy oznacza to dopuszczenie w charakterze strony do postępowania wszystkich nadawców NTC (którzy nawet nie złożyli wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu), czy tylko takich, którzy mogą świadczyć usługi na Multipleksie 3, czy też wszystkich nadawców nadających program telewizyjny cyfrowo, którzy złożyli wniosek o dopuszczenie do udziału. Zdaniem NSA słusznie też podniesiono w skardze kasacyjnej, że z jednej strony WSA wskazuje, że strona skarżąca oraz inni nadawcy NTC nie brali udziału w sprawie, a decyzja nie została jej doręczona, z drugiej zaś kwalifikuje to naruszenie jako naruszenie wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., a nie jako naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Ogólne zatem zobowiązanie organu do rozpoznania ponownie sprawy i wydania rozstrzygnięcia z poszanowaniem zasady równego traktowania stron i konkurencji, nie spełnia – zdaniem NSA - wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. Podsumowując NSA stwierdził, że uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie, w zestawieniu z treścią zaskarżonej decyzji oraz postanowienia NSA z 19 maja 2023 r. uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie poprawności zawartego w nim stanowiska co do meritum sprawy. Model sporządzonego uzasadnienia dla podjętego rozstrzygnięcia o uwzględnieniu skargi naruszał zatem art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Końcowo NSA podkreślił, że w sytuacji zatem, kiedy zaskarżony wyrok został wydany z uchybieniem art. 141 § 4 p.p.s.a., za przedwczesne należało uznać odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2138/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanawiał dopuścić [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowego. Pismem z dnia 26 września 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał dotychczasowego stanowisko uzupełniając je o stanowisko odnośnie prawidłowego – zdaniem Skarżącej – sposobu interpretacji wytycznych wynikających z wyroku NSA z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 17/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w rozpoznając sprawę niniejszą Sąd w myśl art. 190 p.p.s.a. związany jest wykładnią zaprezentowaną w postanowieniu NSA z dnia 19 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 438/23 oraz wyroku NSA z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 17/25. Rozpoznając ponownie sprawę orzekający w niniejszej sprawie Sąd będąc związany wykładnią dokonaną przez NSA w ww. orzeczeniach w pierwszej kolejności odniesie się do kwestii wykładni stanowiska NSA. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie podziela stanowiska Skarżącej zaprezentowanego w piśmie procesowym z dnia 26 września 2025 r. (k-511 akt sądowych), że NSA w wyroku z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 17/25 miał przesądzić prawidłowość uchylenia zaskarżonej decyzji. W wyroku tym NSA bowiem wprost wskazał, że podstawą jego rozstrzygnięcia było naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., a dodatkowo NSA podkreślił, że za przedwczesne należało uznać odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej organu. Zarzuty te dotyczyły zarówno kwestii legitymacji skargowej strony skarżącej, jak również oceny zgodności zaskarżonej decyzji z regulacjami p.t. oraz u.r.t. Przechodząc do kluczowej w przedmiotowej sprawie kwestii legitymacji skargowej strony skarżącej uwzględniając wyrok NSA z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 17/25 oraz postanowienie z dnia 19 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 438/23 Sąd był zobligowany do oceny czy Skarżąca wykazała istotny wpływ zaskarżonej decyzji na jej pozycję rynkową uwzględniając przyjętą przez NSA wykładnię art. 31 ust. 1 EKŁE w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. Na marginesie Sąd zaznacza, że strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 26 września 2025 r. prawidłowo wskazała, że ust. 31 ust. 1 EKŁE może być podstawą do zaskarżenia decyzji Prezesa UKE, a nie uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym przed Prezesem UKE. Nie ulega wątpliwości, że na gruncie art. 31 ust. 1 EKŁE w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. dowody potwierdzające istotny wpływ zaskarżonej decyzji na pozycję rynkową powinny zostać przedstawione przez Skarżącą jako podmiot najlepiej znający własną sytuację gospodarczą. Analiza dotychczasowej argumentacji Skarżącej prowadzi do wniosku, że Skarżąca nie udowodniła istotnego wpływu zaskarżonej decyzji na jej pozycję rynkową. Zdaniem Sądu przedstawiony przez stronę skarżącą materiał dowodowy nie jest bowiem wystarczający do oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 31 ust. 1 EKŁE w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. W celu wykazania istotnego wpływu zaskarżonej decyzji na jej pozycję rynkową Skarżąca na stronie 10 skargi powołała się na artykuł internetowy na portalu Spidersweb z dnia 15 lipca 2022 r. (link: https://spidersweb.pl/2022/07/dvb-t2-ogladalnosc-tvp-tvn-polstat-lipiec-2022-telewizja-naziemna.html) oraz dodatkowo na Pismo RPO do Prezesa UKE dnia 16 lipca 2022 r. (przypis ósmy na stronie 10 skargi). Co istotne, sam artykuł na portalu Spidersweb w kontekście spadku oglądalności stacji komercyjnych odwołuje się do innego artykułu (link na stronie Spidersweb obecnie odsyła do głównej strony https://www.press.pl/). Rzeczą strony skarżącej było przedstawienie dowodów potwierdzających istotny wpływ zaskarżonej decyzji na jej pozycję rynkową. O ile sam artykuł oraz pismo RPO mogą potwierdzać wpływ zaskarżonej decyzji na pozycję rynkową Skarżącej w żaden sposób nie mogą one służyć do ustalenia istotnego stopnia takiego wpływu. W tym miejscu wskazać należy, że postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2138/25 Sąd postanawiał dopuścić [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowego. W przeciwieństwie bowiem do Skarżącej uczestnik postępowania przedstawił dokumenty dotyczycące sytuacji finansowej uczestnika postępowania w roku wydania zaskarżonej decyzji i roku następnym (k – 437-474 akt sądowych) oraz analizę w kwestii wpływu zaskarżonej decyzji na zasięg i udział programów telewizyjnych uczestnika postępowania (k-429-431 akt sądowych). Skarżąca natomiast nie dołączyła natomiast do skargi (a także na późniejszym etapie postępowania) żadnych dokumentów, które Sąd mógłby ocenić pod kątem zastosowania art. 31 ust. 1 EKŁE. Podsumowując Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających zastosowania w jej przypadku art. 31 ust. 1 EKŁE. Tym samym Skarżąca nie miała legitymacji do kwestionowania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu gdy ocena przesłanek zastosowania art. 31 ust. 1 EKŁE wymaga poczynienia ustaleń i rozważań w tym kierunku, to ich negatywny wynik prowadzi do oddalenia skargi, nie zaś jej odrzucenia (podobnie co do zasadności oddalenia skargi NSA w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 1133/12). Niemniej jednak - z uwagi na wytyczne wynikające z wyroku NSA z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 17/25 - Sąd zobligowany był do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z treścią art. 114 ust. 2 i 3 oraz art. 115 ust. 1 i ust.2 pkt 1 p.t. w związku z art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. e p.t. oraz art. 115 ust. 4 pkt 1 p.t. w zw. z art. 26 ust. 5 u.r.t., w szczególności w przypadku działań podejmowanych przez państwa członkowskie do celów zachowania porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz obronności. Nie ulega wątpliwości, że art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. będący podstawą zaskarżonej decyzji stanowi regulację służącą zachowanu przez państwo członkowskie porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz obronności. Zgodnie bowiem z art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. rezerwacja częstotliwości może zostać zmieniona lub cofnięta, w drodze decyzji Prezesa UKE, w przypadku wystąpienia okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 123 ust. 8 p.t. odmowa udzielenia rezerwacji częstotliwości, jej zmiana lub cofnięcie w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, a także odmowa wydania pozwolenia radiowego lub jego cofnięcie z powodu tych okoliczności, następuje po zasięgnięciu opinii lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, w zakresie ich właściwości. Zdaniem Sądu wszystkie przesłanki określone w art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. oraz art. 123 ust. 8 p.t. zostały spełnione. W przedmiotowej sprawie nie jest spornym, że minister właściwy do spraw wewnętrznych złożył wniosek w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości (zob. pismo MSWiA z dnia 22 marca 2022 r. w aktach administracyjnych) i w ocenie Sądu był on podmiotem do tego uprawnionym. Zdaniem Sądu strona skarżąca błędnie wskazuje w skardze, że eskalacja działań dezinformacyjnych o zasięgu międzynarodowym po napaści Federacji Rosyjskiej na Ukrainę nie mieściła się w zakresie właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdyż dotyczyła kwestii związanych z obronnością oraz cyberbezpieczeństwem, które pozostają we właściwości Ministra Obrony Narodowej (obronność oraz cyberbezpieczeństwo w wymiarze militarnym) oraz ministra właściwego do spraw informatyzacji. W tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893 z późn. zm.) to minister właściwy do spraw wewnętrznych jest odpowiedzialny za ochronę porządku publicznego. We wniosku MSWIA wyraźnie wskazano, że dezinformacją zagrożony jest ogół społeczeństwa, stąd konieczność zapewnienia obywatelom rzetelnej informacji. Zaznaczyć należy, że strona skarżąca nie kwestionuje tego, że wzrost działań dezinformacyjnych po napaści Federacji Rosyjskiej na Ukrainę stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Podkreślić należy, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał w art. 130 § 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383, dalej: "k.k."). W przepisie tym stypizowane zostało przestępstwo udziału w działalności obcego wywiadu albo działania na jego rzecz poprzez prowadzenie dezinformacji, polegającej na rozpowszechnianiu nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, mając na celu wywołanie poważnych zakłóceń w ustroju lub gospodarce Rzeczypospolitej Polskiej, państwa sojuszniczego lub organizacji międzynarodowej, której członkiem jest Rzeczpospolita Polska albo skłonienie organu władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej, państwa sojuszniczego lub organizacji międzynarodowej, której członkiem jest Rzeczpospolita Polska, do podjęcia lub zaniechania określonych czynności. Zgodnie natomiast z poglądem wyrażonym w literaturze przedmiotu (A. Błachnio [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 130) przez poważne zakłócenia w ustroju lub gospodarce Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć wywołanie takich procesów, które uniemożliwiają lub znacznie utrudniają normalne funkcjonowanie organów państwowych bądź gospodarki państwa polskiego (np. w wyniku wywołania strajków, zamieszek czy paniki związanej z brakiem określonego dobra, np. paliwa silnikowego). Zdaniem Sądu w świetle wskazanej definicji dezinformacji nie ulega wątpliwości, że stanowi ona okoliczność prowadzącą do zagrożenia bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których mowa w art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. Zdaniem Sądu dodatkową okolicznością uzasadniają wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. był fakt, że w zasięgu multipleksu trzeciego realizowany jest Regionalny System Ostrzegania (RSO), który stanowi istotny element systemu powiadamiania kryzysowego, zatem zapewnienie możliwie szerokiego odbioru sygnału multipleksu trzeciego bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo i porządek publiczny. W ocenie Sądu bez wpływu na prawidłowość stanowiska organu pozostaje kwestia powołanych w skardze (str. 13) przepisów ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1897 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1932 z późn. zm.). Co jest istotne w sprawie w związku z napaścią Federacji Rosyjskiej na Ukrainę nie został wprowadzony stan wojenny ani inny stan nadzwyczajny. Wniosek MSWiA nie był też w żaden sposób ograniczony np. do stanu wojennego. W konsekwencji Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 123 ust. 8 p.t. w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. w zw. z art. 123 ust. 8 p.t. oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 189 ust. 2 pkt 1 oraz art. 189 ust. 2 pkt 2 p.t. stwierdzić należy, że argumentacja Skarżącej błędnie zakłada, że do naruszenia wskazanych regulacji wystarczające jest nieuzasadnione – zdaniem strony skarżącej – ograniczenie konkurencji na rynku telekomunikacyjnym obejmującym programy naziemnej telewizji cyfrowej. Abstrahując od kwestii braku przedstawienia wystarczających dowodów przez Skarżącą do oceny przez Sąd kwestii istotnego wpływu zaskarżonej decyzji na jej pozycję rynkową stwierdzić należy, że zarówno regulacje prawa polskiego (p.t.), a także unijnego (EKŁE) chronią różne wartości, a nie tylko konkurencję na rynku telekomunikacyjnym. Zarówno przepisy p.t. (powołany wcześniej art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t.) jak i regulacje EKŁE (art. 49 ust. 2 EKŁE) zakładają ochronę ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazane akty normatywne również nie wprowadzają automatycznego prymatu ochrony konkurencji nad innymi prawnie chronionymi wartościami. Dodatkowo strona skarżąca zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 32 Konstytucji RP pomija fakt, że zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Do porządku publicznego odnosi się również art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. Za błędne uznać należy odwoływanie się w skardze do art. 189 ust. 2 pkt 1 oraz art. 189 ust. 2 pkt 2 p.t. jako wzorców kontroli zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 189 ust. 2 p.t. organy właściwe w sprawach telekomunikacji prowadzą politykę regulacyjną, mając na celu w szczególności: 1) wspieranie konkurencji w zakresie dostarczania sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczenia usług telekomunikacyjnych (...); 2) wspieranie rozwoju rynku wewnętrznego (...). Analiza powołanych przez Skarżącą regulacji wskazuje, że nie określają one przesłanek wydawania decyzji przez Prezesa UKE, ale wskazują ogólne cele polityki regulacyjnej organów właściwych w sprawach telekomunikacji. Do wskazanych organów zalicza się obok Prezesa UKE, także minister właściwy do spraw informatyzacji. Stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. jako przepis szczególny nie wpisuje się bezpośrednio w politykę ochrony konkurencji, ale służy realizacji innych wartości prawnie chronionych (m. in. ochrona porządku publicznego). Działanie państw członkowskich w tym zakresie dopuszczalne są w świetle art. 1 ust. 3 lit. c EKŁE. Zgodnie z powołanym przepisem postanowienia EKŁE pozostają bez uszczerbku dla działań podejmowanych przez państwa członkowskie do celów zachowania porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz obronności. Tym samym dopuszczalne jest stosowanie regulacji szczególnych jak art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. nawet jeśli w następstwie ich zastosowania doszłoby do ograniczenie konkurencji na rynku telekomunikacyjnym obejmującym programy naziemnej telewizji cyfrowej. Zdaniem Sądu na powyższą ocenę nie ma wpływu okoliczność braku implementacji regulacje EKŁE do polskiego porządku prawnego w stanie prawnym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu EKŁE nie wprowadzają bowiem bezpośrednio skutecznych regulacji (a takich też nie wskazano również w skardze) umożliwiających podmiotom prywatnym kwestionowanie stosowania przez państwa członkowskie środków dopuszczalnych na gruncie art. 1 ust. 3 lit. c EKŁE. Sąd przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji zobligowany był uwzględnić regulację art. 26 ust. 5 u.r.t., a także w związku z tym specyfikę zadań telewizji publicznej. Zgodnie z art. 26 ust. 5 u.r.t. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej Rady, dokonuje, w drodze decyzji, rezerwacji częstotliwości niezbędnych do wykonywania ustawowych zadań przez spółki oraz określa warunki wykorzystania tych częstotliwości. Do dokonywania, wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, z wyłączeniem art. 116. Na szczególną rolę telewizji publicznej wskazuje art. 21 ust. 1 u.r.t. w świetle którego publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując, na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu. Natomiast co istotne w przedmiotowej sprawie dotyczącej kwestii zwalczania dezinformacji zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 u.r.t. programy i inne usługi jednostek publicznej radiofonii i telewizji w ramach jej misji publicznej powinny rzetelnie ukazywać całą różnorodność wydarzeń i zjawisk w kraju i za granicą. Podkreślić należy, że analogicznych obowiązków ustawodawca nie nałożył na nadawców komercyjnych. Stąd też trudno mówić o porównywalnych rolach telewizji publicznej i nadawców komercyjnych w kontekście podnoszonej przez Skarżącą kwestii ochrony konkurencji. Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z pozostałymi regulacji p.t. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z zachowaniem trybu określonego w art. 123 ust. 3 p.t. Zgodnie z art. 123 ust. 3 p.t. zmiany warunków wykorzystania lub cofnięcia rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych Prezes UKE dokonuje w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT. Niezajęcie stanowiska przez Przewodniczącego KRRiT w terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu decyzji jest równoznaczne z uzgodnieniem projektu decyzji. Jak wynika natomiast z akt sprawy pismem z dnia 10 czerwca 2022 r. Przewodniczący KRRiT uznał za uzgodniony projekt sentencji decyzji zmieniającej rezerwacje. Dodatkowo organ przed wydaniem decyzji na podstawie przesłanki określonej w art. 123 ust. 1 pkt 3 p.t. prawidłowo w trybie art. 123 ust. 8 p.t. zasięgnął opinii ministra właściwego do spraw wewnętrznych w zakresie jego właściwości. Jak wynika bowiem z akt sprawy pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. MSWiA zajął stanowisko do przedstawionego projektu sentencji decyzji zmieniającej rezerwacje, informując o braku uwag. W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej oceny w zaskarżonej decyzji czy zmiana rezerwacji częstotliwości spełnia wymogi określone w art. 114 ust. 3 p.t. W świetle powołanego przepisu rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia wymagania określone ustawą oraz jeżeli częstotliwości: 1) są dostępne, z zastrzeżeniem art. 116 ust. 12 zdanie drugie; 2) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej oraz plan zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodnie z wnioskiem; 3) mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami; 4) mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych podmiotów rezerwacjami, pozwoleniami radiowymi lub decyzjami, o których mowa w art. 144a i art. 144b; 5) mogą być wykorzystywane w sposób efektywny; 6) zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonej w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub umowach, których Rzeczpospolita Polska jest stroną - w przypadku gdy zachodzi możliwość powodowania szkodliwych zakłóceń poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji (str. 19), że telewizja publiczna jest uprawniona do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów telewizyjnych na obszarze całego kraju, w radiokomunikacyjnej służbie radiodyfuzyjnej, a tym samym można na jej rzecz dokonywać rezerwacji częstotliwości, jak również dokonywać jej zmiany, mającej na celu emisję ww. programów. Dodatkowo organ prawidłowo stwierdził, że zmiana rezerwacji dokonywana zaskarżoną decyzją polega jedynie na zmianie harmonogramu zmiany systemu emisji z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC, tj. terminu zmiany standardu transmisji i kodowania wizji sygnału MUX3, przy zachowaniu określonych w rezerwacjach: zakresu czy nominałów częstotliwości, co nie wpłynie na stan dostępności częstotliwości objętych rezerwacjami. Konkludując Prezes UKE prawidłowo stwierdził, iż przesłanka określona w art. 114 ust. 3 pkt 1 p.t. została spełniona. W ocenie Sądu organ również prawidłowo ocenił spełnienie przesłanki określonej w art. 114 ust. 3 pkt 2 p.t. W tym zakresie organ zasadnie powołał okoliczność, że dokonana Zarządzeniem Prezesa UKE z dnia 7 czerwca 2022 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości z zakresu 470-790 MHz zmiana Planu zagospodarowania częstotliwości przewiduje w pkt 2.1.3. ppkt 7, (w którym wskazano, że dla trzeciego multipleksu, sygnał może być transmitowany w standardzie DVB-T lub DVB-T2 nie później niż od dnia 30 czerwca 2022 r. i nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2023 r., oraz w standardzie DVB-T2 nie później niż od dnia 1 stycznia 2024 r.), że na wskazanych tam obszarach wykorzystywania częstotliwości wszystkie zmieniane niniejszą decyzją kanały TY mogą być wykorzystywane przez naziemną telewizję cyfrową do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów telewizyjnych z wykorzystaniem systemu emisji DVB-T/AVC nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2023 r. i z wykorzystaniem systemu emisji DVB-T2/HEVC nie później niż od dnia 1 stycznia 2024 r. Dodatkowo zgodnie z pkt. 2.1.1 ppkt 3 Planu zagospodarowania częstotliwości, określono częstotliwości graniczne dla kanałów radiowych - kanałów TY o szerokości 8 MHz. Zgodnie ze zmienionymi pkt. 2.2. załączników do Rezerwacji "Obszary i warunki wykorzystania częstotliwości", zmiana systemu emisji z DYB-T/AVC na DYB-T2/HEYC w MUX3 powinna nastąpić najpóźniej do dnia 1 stycznia 2024 r., co pozostanie w zgodzie z terminami określonymi w pkt 2.1.3. ppkt 7 (nie później niż od dnia 1 stycznia 2024 r.) Planu zagospodarowania częstotliwości. Dodatkowo organ prawidłowo stwierdził, że w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2013 r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 470, z późn. zm.) wskazane kanały zostały przeznaczone dla służby radiodyfuzyjnej, a więc między innymi, do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów lub telewizyjnych w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie została również spełniona przesłanka określona w art. 114 ust. 3 pkt 3 p.t. Organ dokonał analizy czy praca urządzeń nadawczych uruchomionych zgodnie z zaskarżoną decyzją (tj. z wykorzystaniem kanałów TV na przypisanych im właściwych obszarach wykorzystywania częstotliwości), w tym - ze zmienionym harmonogramem zmiany systemu emisji z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC, nie będzie powodować szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych. W wyniku wskazanej analizy organ prawidłowo stwierdził, że że wykorzystywanie przedmiotowych częstotliwości z zastosowaniem w odpowiednich terminach systemu transmisji DVB-T/AVC albo DVBT2/ HEVC do emisji, a w konsekwencji do odbioru sygnału MUX3, odbywać się będzie bez szkodliwych zakłóceń pochodzących od innych stacji nadawczych. Odnośnie przesłanki określonej w art. 114 ust. 3 pkt 4 p.t. Sąd podzielił stanowisko organu, w świetle którego (str. 22 zaskarżonej decyzji) zaskarżona decyzja nie zmienia warunków technicznych wykorzystywania częstotliwości określonych w pkt. 2 ppkt. 2.1., ppkt. 2.3., załącznika decyzji Prezesa UKE z dnia 20 maja 2020 r. nr [...] (elektroniczna wersja zapisana na płycie CD-R dołączonej do akt administracyjnych) w taki sposób, aby dopuszczalny sumaryczny poziom natężenia pola sygnałów zakłócających nie przekraczał na granicy wspólnokanałowych obszarów rezerwacji częstotliwości dopuszczalnych wartości. Tym samym organ zasadnie uznał, że przesłanka określona w art. 114 ust. 3 pkt 4 p.t. została spełniona. W przedmiotowej sprawie spełniona została również – zdaniem Sądu - przesłanka określona w art. 114 ust. 3 pkt 5 p.t. Jak prawidłowo stwierdził organ zmiana rezerwacji, prowadzić będzie do efektywnego wykorzystania, albowiem na skutek przedmiotowej zmiany rezerwacji nie wystąpią wzajemne zakłócenia przy realizacji przebudowy sieci naziemnej telewizji cyfrowej w paśmie poniżej 700 MHz oraz uruchomieniu sieci 5G w paśmie 700 MHz w Polsce i krajach sąsiednich, a dodatkowo zmiana rezerwacji nie wpłynie negatywnie na wykorzystanie innych częstotliwości. Odnośnie przesłanki określonej w art. 114 ust. 3 pkt 6 p.t. organ zasadnie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie dokonuje zmian w zakresie dopuszczalnego poziomu sygnałów zakłócających na granicy wspólnokanałowych obszarów wykorzystania częstotliwości, na terenie krajów wymienionych w pkt 2.3.1 załącznika decyzji Prezesa UKE z dnia 20 maja 2020 r. nr [...]. Tym samym uznać należy, że została spełniona w przedmiotowej sprawie również przesłanka z art. 114 ust. 3 pkt 6 p.t. Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowania przez organ art. 115 ust. 1 p.t. wskazać należy, że organ prawidłowo stwierdził na str. 23 zaskarżonej decyzji, iż art. 115 ust. 1 p.t. określający obligatoryjne elementy rezerwacji częstotliwości nie sprzeciwia się zmianie, albowiem dokonywane zaskarżoną decyzją zmiany rezerwacji nie dotyczą elementów rezerwacji wskazanych w powołanej regulacji. Dodatkowo Sąd nie stwierdził naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 115 ust. 2 pkt 1 p.t. Zgodnie z powołana regulacją w rezerwacji częstotliwości można określić w szczególności warunki wykorzystywania częstotliwości, o których mowa w art. 146. W art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. e p.t. wskazano natomiast, że warunki wykorzystywania częstotliwości określane w rezerwacji częstotliwości przeznaczonej na cele świadczenia usług telekomunikacyjnych z wykorzystaniem urządzeń radiowych naziemnych powinny określać w szczególności rodzaj sygnału i parametry jego nadawania. W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo określił, że w MUX3, zmiana systemu emisji sygnału multipleksu z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC nastąpi nie później niż 1 stycznia 2024 r. i jest związana z wdrożeniem docelowego planu rozdysponowania częstotliwości dla poszczególnych multipleksów (dla MUX3 określonego w pkt. 2.1.3 ppkt 7 Planu zagospodarowania częstotliwości). Tym samym zmiana systemu emisji jest zatem zgodna z pkt 2.1.3 ppkt 7 Planu zagospodarowania częstotliwości, a przy tym z zapisami Krajowego Planu Działań (drugi akapit na str. 17). Zdaniem Sądu zakres zmian rezerwacji, dokonywany zaskarżoną decyzją, odpowiada wymienionym w art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. e PT w związku z art. 115 ust. 2 pkt 1 elementom fakultatywnym, jakie zawiera rezerwacja częstotliwości. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 115 ust. 4 pkt 1 p.t. W świetle powołanej regulacji w rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną dokonuje się ponadto określenia parametrów i standardów technicznych cyfrowej transmisji telewizyjnej. Wskazane parametry i standardy określone zostały prawidłowo w sentencji zaskarżonej decyzji. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził również uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.