VI SA/Wa 986/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2025 r. sprawy ze skarg M. z siedzibą w W., T. z siedzibą w W., L. z siedzibą w W. oraz S. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości oddala skargi

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zmienił rezerwację częstotliwości z zakresu 470-790 MHz - kanałów TV o szerokości 8 MHz, dokonanych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ("Prezes UKE") decyzjami: - z dnia [...] grudnia 2011 r., na rzecz E. S.A. (obecnie M. sp. z o.o.), S. sp. z o.o. (dalej "S."), L. sp. z o.o. (dalej "L."), A. S.A., - z dnia [...] stycznia 2014 r. na rzecz F., - z dnia [...] stycznia 2014 r. na rzecz T. S.A., - z dnia [...] marca 2014 r. na rzecz St. S.A., - z dnia [...] marca 2014 r. na rzecz TS. sp. z.o.o. (dalej "TS."), - z dnia [...] kwietnia 2019 r. na rzecz E. S.A. (obecnie M. sp. z o.o., dalej "M.") zmienionymi decyzją Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. (dalej łącznie "Rezerwacje", a wyżej wymienione podmioty dalej także łącznie "Skarżący") w celu rozpowszechniania programów telewizyjnych w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną, na zasadzie współużytkowania, w ramach pierwszego multipleksu (dalej także "MUX1"): Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 123 ust. 1 pkt 8 i pkt 9 i ust. 3 w związku z art. 114 ust. 2, ust. 2b pkt 2 i ust. 3 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2, pkt 3, pkt 5 i pkt 6, a także ust. 2 pkt 1 w związku z art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 115 ust. 2 pkt 2 i pkt 2a oraz ust. 3 pkt 1 i pkt 2 a także ust. 4 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2019 r. poz. 2460 ze zm., dalej "p.t.") w związku z art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej "k.p.a.") oraz na podstawie art. 62 k.p.a., w związku z art. 206 ust. 1 p.t. Przedmiotem sprawy jest zmiana decyzji rezerwacyjnych (dalej tekże: "Rezerwacje"), polegająca na: - przeniesieniu wszystkich parametrów i warunków technicznych, które są jednakowe dla wszystkich Rezerwacji, z sentencji do pkt 2 Załącznika do Rezerwacji "Obszary i warunki wykorzystania częstotliwości", - zmianie zarezerwowanych zasobów częstotliwości na inne zasoby, tj. zmianie zakresu częstotliwości objętego rezerwacją na zakres 470 694 MHz - obejmującego kanały TV o szerokości 8 MHz (pkt I sentencji wszystkich Rezerwacji), - zmianie zarezerwowanych zasobów częstotliwości na inne zasoby, tj. zmianie kanałów TV zgodnie z pkt 2.1. Załącznika do zaskarżonej decyzji, będącego Załącznikiem do Rezerwacji "Obszary i warunki wykorzystania częstotliwości", - określeniu programów telewizyjnych lub radiofonicznych umieszczonych w multipleksie zgodnie ze stanem obecnym, - uporządkowaniu programów w multipleksie zgodne ze stanem obecnym, - określeniu parametrów i standardów technicznych cyfrowej transmisji telewizyjnej poprzez odesłanie w kwestii parametrów sygnalizacyjnych multipleksu do aktualnego stanowiska Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz zmianę systemu emisji i standardu kodowania strumienia wizji ze standardu DVB-T/AVC na DVB-T2-HEVC w terminach określonych w pkt 2.2 Załącznika do zaskarżonej decyzji (tj. pkt 2.3.3, 2.3.4 i 2.3.6), - określeniu wykorzystania pojemności multipleksu poprzez ustalenie, że na jeden program przypada co najmniej 1/8 pojemności multipleksu (pkt 2.3.9 Załącznika do zaskarżonej decyzji) bez względu na rozdzielczość emisji (SDTV lub HDTV), - określeniu warunków wykorzystania częstotliwości poprzez podanie nowych wartości dopuszczalnego poziomu sygnałów zakłócających na granicy wspólnokanałowego obszaru wykorzystania częstotliwości (pkt 2.3.1 Załącznika do zaskarżonej niniejszej decyzji). Szczegółowy zakres, sposób i warunki dokonanych zmian zostały określone w pkt I decyzji na stronach od 2 do 14 sentencji decyzji. W motywach decyzji organ m.in. wskazał, że zaistniała przesłanka wskazana w art. 123 ust. 1 pkt. 9 p.t. Zaistniała bowiem konieczność zmiany rezerwacji częstotliwości z uwagi na realizację zobowiązań wynikających z aktu prawnego Unii Europejskiej, dotyczącego gospodarowania częstotliwościami - Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/899 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 138/131, dalej: "decyzja 2017/899") poprzez zwolnienie zakresu 694-790 MHz i udostępnienie go na potrzeby systemów ruchomej łączności szerokopasmowej. W ocenie Prezesa UKE zaistniała również przesłanka z art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. warunkująca zmianę Rezerwacji odnoszącą się do braku efektywnego wykorzystywania częstotliwości (Prezes UKE może cofnąć lub zmienić rezerwację częstotliwości w przypadku, gdy częstotliwości objęte rezerwacją są wykorzystywane w sposób nieefektywny.). Zdaniem Prezesa UKE aktualne wykorzystywanie częstotliwości z zakresu 470-790 MHz - obejmującego kanały TV o szerokości 8 MHz, w którym zostały uruchomione cztery multipleksy ogólnokrajowe jest nieefektywne w stosunku do stanu, który nastąpi po zmianie rezerwacji częstotliwości wydanych w tym zakresie, poprzez zmianę wszystkich rezerwacji i zawężenie zakresu objętego rezerwacją do zakresu 470-694 MHz. Skargi od tej decyzji wniosły M., TS., L. oraz S. M. w swojej skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1 art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. w zw. z art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019, poz. 1815 ze zm., dalej: "Nowelizacja") w zw. z motywem (7) i (21) oraz art. 6 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/899 z dnia 17 maja 2017 roku w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 MHz w Unii (Dz.U.UE.L.2017.138.131, dalej: "decyzja 2017/899") w zw. z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej ("dyrektywa 2002/20/WE") oraz w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany decyzji rezerwacyjnej w sposób nieproporcjonalny i nieuwzględniający praw użytkowników częstotliwości radiowych, który uniemożliwia pełną realizację przez M. uprawnień do żądania obniżenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie art. 18 Nowelizacji, w szczególności poprzez: a) wydanie zaskarżonej decyzji bez uzyskania analizy Ministra Cyfryzacji, o której mowa w art. 18 ust. 3 Nowelizacji, dotyczącej kosztów migracji związanych z wykonaniem decyzji, z podziałem na koszty związane z migracją poszczególnych podmiotów z zakresu 470-790 MHz do zakresu 470-694 MHz, w konsekwencji czego skutki finansowe związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie zostały uwzględnione przy określaniu zasad oraz terminów dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości; b) określenie w warunkach wykorzystywania częstotliwości stanowiących załącznik do zaskarżonej decyzji (pkt 2.1 oraz 2.2) terminów wdrożenia zmian w zakresie numeracji kanałów radiowych oraz terminów stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 przypadających na okres od marca do czerwca 2022 r., co skutkuje ryzykiem pozbawienia M. możliwości uwzględnienia kosztów wdrożenia tych zmian w ramach wniosku o obniżenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami, który - zgodnie z art. 18 ust. 2 Nowelizacji - powinien zostać złożony w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji rezerwacyjnej wydanej przez Prezesa UKE w pierwszej instancji; 1.2 art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany decyzji rezerwacyjnej z uwagi na nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości objętych rezerwacją, podczas gdy: a) wykorzystywanie częstotliwości objętych decyzją rezerwacyjną w sposób wynikający z dotychczasowego brzmienia decyzji rezerwacyjnych nie mógł zostać uznany za nieefektywny; b) powołanie się przez Prezesa UKE na przesłankę zmiany decyzji rezerwacyjnej w postaci nieefektywnego wykorzystywania częstotliwości nastąpiło przy założeniu wykorzystywania częstotliwości w sposób wynikający z zaskarżonej decyzji (w zakresie stosowania maski widmowej DVB-T2 zamiast dotychczasowej DVB-T), tj. Prezes UKE nie twierdzi, że przed zmianą decyzji rezerwacyjnej częstotliwości objęte rezerwacją były wykorzystywane nieefektywnie, lecz zakłada takie nieefektywne wykorzystanie w efekcie dokonanej zmiany decyzji rezerwacyjnej, co samo przez się oznacza, iż nieefektywne wykorzystanie częstotliwości może nastąpić dopiero w konsekwencji zmiany decyzji rezerwacyjnej dokonanej zaskarżoną decyzją; 1.3 naruszenie art. 114 ust. 2b w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. poprzez dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości polegającej na zmianie zasobów częstotliwości na inne zasoby w sytuacji, gdy powoływaną przez Prezesa UKE przyczyną takiej zmiany jest nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości (przesłanka określona w art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t.), która to przesłanka nie może stanowić podstawy dokonania zmiany rezerwacji polegającej na zmianie zasobów częstotliwości na inne zasoby, o której mowa w art. 114 ust. 2b p.t.; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2.1 art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz naruszenie zasady informowania stron, w szczególności poprzez: a) brak zbadania możliwości wykonania zaskarżonej decyzji w terminach w niej wskazanych, w tym w szczególności w pierwszej fazie zmian przypadającej na 3 czerwca 2020 r., w szczególności w świetle możliwych do powstania w tym zakresie skutków finansowych dla skarżącej wynikających z konieczności realizacji zmian przez operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A., na warunkach finansowych narzuconych przez E. S.A. z wykorzystaniem pozycji monopolisty w zakresie usług operatora technicznego multipleksów; b) brak zbadania przez Prezesa UKE skutków, które będą efektem wykonania zaskarżonej decyzji, w tym w zakresie dokonania zmian numeracji kanałów radiowych oraz stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 (pkt 2.1 oraz 2.2 załącznika do zaskarżonej decyzji), w tym brak badania rynku w kierunku gotowości na przyjęcie standardu T2/HEVC, a także brak uwzględnienia stanowiska prezentowanego w tym zakresie przez skarżącą; 2.2 art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. i wynikających z nich zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasady przekonywania, poprzez połączenie w zaskarżonej decyzji zmian w zakresie częstotliwości przypadających na czerwiec 2020 roku oraz na rok 2022, co stawia w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do skarżącej operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A., w ten sposób, iż zmiany te będą wprowadzane na narzuconych przez E. S.A. warunkach finansowych z wykorzystaniem pozycji monopolisty w zakresie usług operatora technicznego multipleksów. W oparciu o powyższe zarzuty M. wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego TS. w swojej skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1 art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. w zw. z art. 18 ust 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 Nowelizacji w zw. z motywem (7) i (21) oraz art. 6 decyzji 2017/899 w zw. z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE oraz w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany decyzji rezerwacyjnej w sposób nieproporcjonalny i nieuwzględniający praw użytkowników częstotliwości radiowych, który uniemożliwia pełną realizację przez Skarżącą uprawnień do żądania obniżenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie art. 18 Nowelizacji, w szczególności poprzez: a) wydanie zaskarżonej decyzji bez uzyskania analizy Ministra Cyfryzacji, o której mowa w art. 18 ust. 3 Nowelizacji, dotyczącej kosztów migracji związanych z wykonaniem decyzji, z podziałem na koszty związane z migracją poszczególnych podmiotów z zakresu 470-790 MHz do zakresu 470-694 MHz, w konsekwencji czego skutki finansowe związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie zostały uwzględnione przy określaniu zasad oraz terminów dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości; b) określenie w warunkach wykorzystywania częstotliwości stanowiących załącznik do zaskarżonej decyzji (pkt 2.1 oraz 2.2) terminów wdrożenia zmian w zakresie numeracji kanałów radiowych oraz terminów stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 przypadających na okres od marca do czerwca 2022 r., co skutkuje ryzykiem pozbawienia skarżącej możliwości uwzględnienia kosztów wdrożenia tych zmian w ramach wniosku o obniżenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami, który - zgodnie z art. 18 ust. 2 Nowelizacji - powinien zostać złożony w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji rezerwacyjnej wydanej przez Prezesa UKE w pierwszej instancji; 1.2 art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany decyzji rezerwacyjnej z uwagi na nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości objętych rezerwacją, podczas gdy: a) wykorzystywanie częstotliwości objętych decyzją rezerwacyjną w sposób wynikający z dotychczasowego brzmienia decyzji rezerwacyjnej i załączników do niej nie mógł zostać uznany za nieefektywny; b) powołanie się przez Prezesa UKE na przesłankę zmiany decyzji rezerwacyjnej w postaci nieefektywnego wykorzystywania częstotliwości nastąpiło przy założeniu wykorzystywania częstotliwości w sposób wynikający z zaskarżonej decyzji (w zakresie stosowania maski widmowej DVB-T2 zamiast dotychczasowej DVB-T), tj. Prezes UKE nie twierdzi, że przed zmianą decyzji rezerwacyjnej częstotliwości objęte rezerwacją były wykorzystywane nieefektywnie, lecz zakłada takie nieefektywne wykorzystanie w efekcie dokonanej zmiany decyzji rezerwacyjnej, co samo przez się oznacza, iż nieefektywne wykorzystanie częstotliwości może nastąpić dopiero w konsekwencji zmiany decyzji rezerwacyjnej dokonanej zaskarżoną decyzją; 1.3 naruszenie art. 114 ust. 2b w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. poprzez dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości polegającej na zmianie zasobów częstotliwości na inne zasoby w sytuacji, gdy powoływaną przez Prezesa UKE przyczyną takiej zmiany jest nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości (przesłanka określona w art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t.), która to przesłanka nie może stanowić podstawy dokonania zmiany rezerwacji polegającej na zmianie zasobów częstotliwości na inne zasoby, o której mowa w art. 114 ust. 2b p.t.; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2.1 art. 7, art, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz naruszenie zasady informowania stron, w szczególności poprzez: a) brak zbadania możliwości wykonania zaskarżonej decyzji w terminach w niej wskazanych, w tym w szczególności w pierwszej fazie zmian przypadającej na 3 czerwca 2020 r., w szczególności w świetle możliwych do powstania w tym zakresie skutków finansowych dla skarżącej wynikających z konieczności realizacji zmian przez operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A., i związanej z tym korespondencji między stronami, o czym Prezes UKE miał wiedzę z urzędu; b) brak zbadania przez Prezesa UKE skutków, które będą efektem wykonania zaskarżonej decyzji, w tym w zakresie dokonania zmian numeracji kanałów radiowych oraz stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 (pkt 2.1 oraz 2.2 załącznika do zaskarżonej decyzji), w tym brak badania rynku w kierunku gotowości na przyjęcie standardu T2/HEVC, a także brak uwzględnienia stanowiska prezentowanego w tym zakresie przez skarżącą; 2.2 art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. i wynikających z nich zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasady przekonywania, poprzez: a) określenie w zaskarżonej decyzji terminu wykonania pierwszej fazy zmian częstotliwości na dzień 3 czerwca 2020 r., co w sytuacji wydania zaskarżonej decyzji w dniu [...] maja 2020 r. i doręczeniu jej TS. w dniu 21 maja 2020 r. nie umożliwiało TS. podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wykonania zmian wynikających z zaskarżonej decyzji w sposób nie narażający TS. na ryzyko poniesienia szkody majątkowej (w tym ustalenie warunków wdrożenia zmian z operatorem technicznym multipleksu pierwszego, tj. E. S.A.), w konsekwencji czego zmiany wynikające z zaskarżonej decyzji zostały wykonane przez operatora technicznego MUX-1, tj. E. S.A., z powołaniem się na działanie w stanie wyższej konieczności i stwarzają po stronie TS. ryzyko roszczeń finansowych z tym związanych; b) połączenie w zaskarżonej decyzji zmian w zakresie częstotliwości przypadających na czerwiec 2020 r. oraz na rok 2022, co stawia w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do skarżącej operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A. w ten sposób, iż w toku ustaleń skarżącej z E. S.A. dotyczących warunków wdrożenia zmian wynikających z zaskarżonej decyzji operator techniczny narzuca niekorzystne warunki wdrożenia zmian (w tym w zakresie kosztów oraz okresu związania umową). W oparciu o powyższe zarzuty TS. wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci pisma z dnia 2 czerwca 2020 r. skierowanego do skarżącej przez operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A., na okoliczność: (i) powoływania się przez E. S.A. na wdrożenie z dniem 3 czerwca 2020 r. zmian w zakresie wynikającym z zaskarżonej decyzji w stanie wyższej konieczności oraz zastrzeżenia przez E. S.A. dochodzenia od skarżącej kosztów związanych z wdrożeniem tych zmian, (ii) pozbawienia skarżącej (w wyniku ustalenia przez organ krótkiego okresu czasu pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji a terminem wdrożenia pierwszego etapu zmian z niej wynikających) faktycznej możliwości podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wykonania zmian wynikających z zaskarżonej decyzji w sposób nie narażający skarżącej na ryzyko poniesienia szkody majątkowej (w tym ustalenie warunków wdrożenia zmian z operatorem technicznym multipleksu pierwszego, tj. E. S.A.). L. w swojej skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1 art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. w zw. z art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 Nowelizacji w zw. z motywem (7) i (21) oraz art. 6 decyzji 2017/899 w zw. z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE oraz w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany decyzji rezerwacyjnej w sposób nieproporcjonalny i nieuwzględniający praw użytkowników częstotliwości radiowych, który uniemożliwia pełną realizację przez skarżącą uprawnień do żądania obniżenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie art. 18 Nowelizacji, w szczególności poprzez: a) wydanie zaskarżonej decyzji bez uzyskania analizy Ministra Cyfryzacji, o której mowa w art. 18 ust. 3 Nowelizacji, dotyczącej kosztów migracji związanych z wykonaniem decyzji, z podziałem na koszty związane z migracją poszczególnych podmiotów z zakresu 470-790 MHz do zakresu 470-694 MHz, w konsekwencji czego skutki finansowe związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie zostały uwzględnione przy określaniu zasad oraz terminów dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości; b) określenie w warunkach wykorzystywania częstotliwości stanowiących załącznik do zaskarżonej decyzji (pkt 2.1 oraz 2.2) terminów wdrożenia zmian w zakresie numeracji kanałów radiowych oraz terminów stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 przypadających na okres od marca do czerwca 2022 r., co skutkuje ryzykiem pozbawienia L. możliwości uwzględnienia kosztów wdrożenia tych zmian w ramach wniosku o obniżenie rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami, który - zgodnie z art. 18 ust. 2 Nowelizacji - powinien zostać złożony w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji rezerwacyjnej wydanej przez Prezesa UKE w pierwszej instancji; 1.2 art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany rezerwacji z uwagi na nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości objętych rezerwacją, podczas gdy: a) wykorzystywanie częstotliwości objętych decyzją rezerwacyjną w sposób wynikający z dotychczasowego brzmienia decyzji rezerwacyjnej i załączników do niej nie mógł zostać uznany za nieefektywny; b) powołanie się przez Prezesa UKE na przesłankę zmiany decyzji rezerwacyjnej w postaci nieefektywnego wykorzystywania częstotliwości nastąpiło przy założeniu wykorzystywania częstotliwości w sposób wynikający z zaskarżonej decyzji (w zakresie stosowania maski widmowej DVB-T2 zamiast dotychczasowej DVB-T), tj. Prezes UKE nie twierdzi, że przed zmianą decyzji rezerwacyjnej częstotliwości objęte rezerwacją były wykorzystywane nieefektywnie, lecz zakłada takie nieefektywne wykorzystanie w efekcie dokonanej zmiany decyzji rezerwacyjnej, co samo przez się oznacza, iż nieefektywne wykorzystanie częstotliwości może nastąpić dopiero w konsekwencji zmiany decyzji rezerwacyjnej dokonanej zaskarżoną decyzją; 1.3 naruszenie art. 114 ust. 2b w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. poprzez dokonanie zmiany rezerwacji częstotliwości polegającej na zmianie zasobów częstotliwości na inne zasoby w sytuacji, gdy powoływaną przez Prezesa UKE przyczyną takiej zmiany jest nieefektywne wykorzystywanie częstotliwości (przesłanka określona w art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t.), która to przesłanka nie może stanowić podstawy dokonania zmiany rezerwacji polegającej na zmianie zasobów częstotliwości na inne zasoby, o której mowa w art. 114 ust. 2b p.t.; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2.1 art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz naruszenie zasady informowania stron, w szczególności poprzez: a) brak zbadania możliwości wykonania zaskarżonej decyzji w terminach w niej wskazanych, w tym w szczególności w pierwszej fazie zmian przypadającej na 3 czerwca 2020 r., w szczególności w świetle możliwych do powstania w tym zakresie skutków finansowych dla skarżącej wynikających z konieczności realizacji zmian przez operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A., i związanej z tym korespondencji między stronami, o czym Prezes UKE miał wiedzę z urzędu; b) brak zbadania przez Prezesa UKE skutków, które będą efektem wykonania zaskarżonej decyzji, w tym w zakresie dokonania zmian numeracji kanałów radiowych oraz stosowania maski widmowej DVB-T i DVB-T2 (pkt 2.1 oraz 2.2 załącznika do zaskarżonej decyzji), w tym brak badania rynku w kierunku gotowości na przyjęcie standardu T2/HEVC, a także brak uwzględnienia stanowiska prezentowanego w tym zakresie przez L.; 2.2 art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. i wynikających z nich zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasady przekonywania, poprzez: a) określenie w zaskarżonej decyzji terminu wykonania pierwszej fazy zmian częstotliwości na dzień 3 czerwca 2020 r., co w sytuacji wydania zaskarżonej decyzji w dniu [...] maja 2020 r. i doręczeniu jej L. w dniu 21 maja 2020 r. nie umożliwiało L. podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wykonania zmian wynikających z zaskarżonej decyzji w sposób nie narażający Skarżącej na ryzyko poniesienia szkody majątkowej (w tym ustalenie warunków wdrożenia zmian z operatorem technicznym multipleksu pierwszego, tj. E. S.A.), w konsekwencji czego zmiany wynikające z zaskarżonej decyzji zostały wykonane przez operatora technicznego MUX-1, tj. E. S.A., z powołaniem się na działanie w stanie wyższej konieczności i stwarzają po stronie L. ryzyko roszczeń finansowych z tym związanych; b) połączenie w zaskarżonej decyzji zmian w zakresie częstotliwości przypadających na czerwiec 2020 r. oraz na rok 2022, co stawia w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do L. operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A., w ten sposób, iż w toku ustaleń skarżącej z E. S.A. dotyczących warunków wdrożenia zmian wynikających z zaskarżonej decyzji operator techniczny narzuca L. niekorzystne warunki wdrożenia zmian (w tym w zakresie kosztów oraz okresu związania umową). W oparciu o powyższe zarzuty L. wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci pisma z dnia 2 czerwca 2020 r. skierowanego do L. przez operatora technicznego multipleksu pierwszego, tj. E. S.A. na okoliczność: (i) powoływania się przez E. na wdrożenie z dniem 3 czerwca 2020 r. zmian w zakresie wynikającym z zaskarżonej decyzji w stanie wyższej konieczności oraz zastrzeżenia przez E. S.A. dochodzenia od L. kosztów związanych z wdrożeniem tych zmian, (ii) pozbawienia L. (w wyniku ustalenia przez organ krótkiego okresu czasu pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji a terminem wdrożenia pierwszego etapu zmian z niej wynikających) faktycznej możliwości podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wykonania zmian wynikających z zaskarżonej decyzji w sposób nie narażający L. na ryzyko poniesienia szkody majątkowej (w tym ustalenie warunków wdrożenia zmian z operatorem technicznym multipleksu pierwszego, tj. E. S.A.). S. wniosła skargę na decyzję Prezesa UKE w części odnoszącej się do pkt 1.1. a) oraz i) w zakresie, w jakim dotyczy ona zmiany rezerwacji (zdefiniowanej w zaskarżonej decyzji) w pkt VII 1.1 ppkt 1 i 2 tej rezerwacji, w części odnoszącej się do zmiany systemu emisji ze standardu DYB-T na DVB-T2 i standardu kodowania sygnału wizji z H.264/AVC na H.265/HEVC i harmonogramu tych zmian, określonych w pkt 2.2 i 2.3.3. oraz 2.3.4. załącznika do decyzji. Zaskarżonej decyzji S. zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., tj.: a) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8, art. 9, art. 11 i art. 393 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym sformułowaniu uzasadnienia skarżonej decyzji w zakresie braku wyjaśnienia zasadności zastosowanego trybu wydania decyzji (rzekomo jako dokumentu elektronicznego) oraz zastosowanego trybu doręczenia decyzji, w szczególności w zakresie zamieszczenia (lub braku zamieszczenia) na wydruku decyzji identyfikatora pisma, nadawanego przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane, wskutek czego prawidłowość wydania (podpisania) oraz doręczenia decyzji nie może być zweryfikowana ani przez S., ani przez Sąd rozpatrujący skargę, zatem w tym zakresie decyzja nie poddaje się kontroli instancyjnej, co stanowi samoistną podstawę jej uchylenia; b) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. i art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 p.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym sformułowaniu uzasadnienia skarżonej decyzji w zakresie braku wyjaśnienia: i) dlaczego uznano dotychczasowe wykorzystanie częstotliwości za nieefektywne, podczas gdy spółka współużytkuje częstotliwości zgodnie z treścią rezerwacji częstotliwości; ii) dlaczego uznano za konieczne przeprowadzenie zmiany modulacji oraz zmiany standardu kodowania wizji w terminach określonych w decyzji, tj. w roku 2022, podczas gdy przyznana spółce rezerwacja częstotliwości wygasa 23 lutego 2021 r.; iii) jaki jest związek pomiędzy zmianą zakresu częstotliwości a zmianą modulacji i standardu kodowania, tj. jakie jest uzasadnienie dla łącznego przeprowadzenia tych zmian w roku 2022, podczas gdy przyznana spółce rezerwacja częstotliwości wygasa 23 lutego 2021 r.; iv) jaki jest techniczny zakres zmian niezbędnych do wykonania decyzji; v) dlaczego nie zrealizowano w pełni Decyzji PE i Rady poprzez przyznanie S. rekompensaty kosztów związanych z realizacją decyzji; vi) dlaczego konieczne jest wydanie decyzji na blisko 2 lata przed terminami wdrożenia zmian modulacji i standardu kodowania przewidzianych w decyzji oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w tym zakresie, podczas gdy przyznana spółce rezerwacja częstotliwości wygasa 23 lutego 2021 r., tj. brak wyjaśnienia konkluzji przyjętych przez Prezesa UKE, które miały kluczowe znaczenie dla sprawy i przesądziły o treści rozstrzygnięcia, w sytuacji, w której decyzja - jako wydana w warunkach uznania administracyjnego - powinna być szczególnie starannie uzasadniona. Wskutek powyższych braków uzasadnienia rozumowanie Prezesa UKE i przesłanki, którymi się kierował, nie mogą zostać odtworzone, przez co skarżona decyzja nie poddaje się kontroli instancyjnej, co stanowi samoistną podstawę jej uchylenia; c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 p.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku przeprowadzenia postępowania dowodowego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności co do ustalenia okoliczności faktycznych o zasadniczym znaczeniu dla określenia dopuszczalności i zakresu zastosowania dyspozycji art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 p.t., tj.: i) ustalenia, że częstotliwości zarezerwowane na rzecz S. są rzekomo wykorzystywane nieefektywnie; ii) ustalenia rzekomego związku pomiędzy zmianą zakresu częstotliwości a zmianą modulacji i standardu kodowania, tj. jakie jest uzasadnienie dla łącznego przeprowadzenia tych zmian w terminach określonych w decyzji tj. w 2022 r., podczas gdy przyznana spółce rezerwacja częstotliwości wygasa 23 lutego 2021 r.; iii) ustalenia rzekomej konieczności przeprowadzenia zmiany modulacji i standardu kodowania w terminach określonych w decyzji tj. w roku 2022, podczas gdy przyznana spółce rezerwacja częstotliwości wygasa 23 lutego 2021 r.; iv) ustalenia technicznego zakresu zmian niezbędnych do wykonania decyzji; v) ustalenia rzekomej konieczności wydania decyzji na blisko 2 lata przed terminami wdrożenia zmian modulacji i standardu kodowania przewidzianych w decyzji oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w tym zakresie podczas gdy przyznana spółce rezerwacja częstotliwości wygasa 23 lutego 2021 r.; co skutkowało nieprawidłową oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w wyniku tego błędnym uznaniem go za wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, pomimo że okoliczności kluczowe dla wyjaśnienia sprawy nie zostały ustalone. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do wydania decyzji, podczas gdy prawidłowe ustalenia w tym zakresie prowadziłyby do wydania rozstrzygnięcia o odmiennej treści, tj. że zmiana modulacji i standardu kodowania nie jest konieczna do przeprowadzenia w terminach wskazanych w decyzji; d) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z 107 § 3 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 107 i art. 108 ust. 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej ("TFUE") oraz art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 p.t., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. weryfikacji, czy wydanie decyzji nie oznacza udzielenia E. S.A., niezgodnej z rynkiem wewnętrznym pomocy publicznej bez uzyskania uprzedniej zgody Komisji Europejskiej - która to niedozwolona pomoc publiczna polega na przyznaniu E. S.A. pośrednio, wskutek wydania decyzji, pozycji rynkowej, która umożliwia E. S.A. jako monopoliście wymuszanie zawarcia przez spółkę umowy z E. S.A. zapewniającej realizację decyzji, ale także przy okazji wieloletnie świadczenie usługi emisji sygnałów telewizyjnych w naziemnym multipleksie cyfrowym, w warunkach braku skutecznej konkurencji, na warunkach narzuconych przez E. S.A., korzystniejszych dla E. S.A. niż w sytuacji, gdyby E. S.A. miał konkurentów (podczas gdy prawdopodobieństwo niezgodności takiej pomocy z rynkiem wewnętrznym jest bardzo wysokie). Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do wydania decyzji, która oznacza udzielenie E. S.A. pomocy publicznej bez jej obligatoryjnej notyfikacji (co samoistnie skutkuje tym, że jest to pomoc niedozwolona), a jednocześnie pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym (nielegalnej), zaś prawidłowe ustalenia w tym zakresie skutkowałyby wydaniem rozstrzygnięcia o odmiennej treści; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. tj.: a) art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 p.t. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na zmianie systemu emisji ze standardu DVB-T na DVB-T2 i standardu kodowania sygnału wizji z H.264/AVC na H.265/HEVC i wyznaczeniu ich na 2022 r., w sytuacji, w której ten zakres zmian wykracza poza ramy czasowe obowiązywania rezerwacji częstotliwości udzielonej S., która wygaśnie 23 lutego 2021 r., co jest niedopuszczalne; b) art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. przez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że nieefektywne wykorzystanie rezerwacji częstotliwości ma miejsce w sytuacji, w której istnieją perspektywy uruchomienia nowych multipleksów telewizyjnych lub zastosowania nowych technologii, tj. niezależnie od tego, jak efektywnie wykonuje rezerwację częstotliwości uprawniony, a w konsekwencji na przyjęciu, że w niniejszej sprawie konieczne było wydanie przez Prezesa UKE decyzji dotyczącej zmiany rezerwacji częstotliwości w zakresie określonym w pkt 1.1. a) oraz i) decyzji, odnoszącym się do zmiany systemu emisji i standardu kodowania, ze względu na to, że częstotliwości objęte rezerwacją częstotliwości są rzekomo wykorzystywane przez S. w sposób nieefektywny, mimo że taka okoliczność nie zachodzi. Powyższe naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało dokonaniem zmiany rezerwacji częstotliwości pomimo braku przesłanek w tym zakresie; c) art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie konieczne było wydanie przez Prezesa UKE decyzji na zasadzie wskazanego przepisu, dotyczącej zmiany rezerwacji częstotliwości w zakresie określonym w pkt I.1 a) oraz i) decyzji, odnoszącego się do zmiany systemu emisji i standardu kodowania, ze względu na konieczność realizacji zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub aktów prawnych Unii Europejskiej, dotyczących gospodarowania częstotliwościami, mimo że taka konieczność nie zachodzi. Powyższe naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało dokonaniem zmiany rezerwacji częstotliwości pomimo braku przesłanek w tym zakresie; d) art. 123 ust. 1 pkt 8 i pkt 9 p.t. w związku z art. 7a § 1 i art. 8 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zmianie rezerwacji częstotliwości w sposób arbitralny, nieadekwatny, nieproporcjonalny i szkodzący S. w zakresie, w jakim wprowadzono zmianę modulacji i standardu kodowania (zdefiniowane poniżej) we wskazanych w decyzji terminach. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do zmiany rezerwacji częstotliwości obejmującej zmiany modulacji i standardu kodowania, podczas gdy prawidłowe zastosowanie przepisów, uwzględniające zasadę proporcjonalności i adekwatności, a także uwzględniające nakaz wykładania normy prawnej na korzyść strony (S.), prowadziłoby do wydania rozstrzygnięcia o odmiennej treści, polegającej na zmianie rezerwacji częstotliwości bez zmiany modulacji i standardu kodowania, ewentualnie ze zmianą modulacji i standardu kodowania w innych terminach. W oparciu o powyższe zarzuty S. wniosła o uchylenie decyzji w zakresie I.1. a) oraz i) w zakresie w jakim dotyczy ona zmiany systemu emisji i standardu kodowania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. S. wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi na okoliczność tego, że skutkiem decyzji jest umocnienie monopolistycznej pozycji E. S.A. na rynku usług emisji sygnału telewizyjnego, jednocześnie zastrzegając, że ww. dowody mogą zawierać informacje poufne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1435/20, oddalił skargi M., TS. oraz L., zaś wyrokiem z dnia 15 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1442/20, oddalił skargę S. Naczelny Sąd Administracyjny ("NSA") w wyrokach z dnia 9 stycznia 2025 r. (sygn. akt II GSK 1432/21 oraz II GSK 1517/21) uchylił ww. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznając, że zaszła nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji ze względu na wystąpienie przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. NSA nakazał aby ponownie rozpoznając tę sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił uregulowanie przewidziane w art. 111 § 1 p.p.s.a. biorąc pod uwagę treść i zakres podmiotowy zaskarżonej decyzji oraz to, że skargi na tę decyzję zostały wniesione przez TS., L. i M., a także przez S. Na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., połączył sprawy ww. spółek w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącej TS. poinformował, że na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. doszło do zarejestrowania w KRS połączenia TS. (spółka przejmująca) ze spółkami przejmowanymi, tj. M. oraz L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że organ w zaskarżonej decyzji uznał, że wystąpiły przesłanki zmiany rezerwacji przewidziane w art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 p.t. oraz w art. 114 ust. 3 pkt 1 - 6 p.t., a na mocy art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. zaistniał obowiązek wydania decyzji w celu realizacji zobowiązania traktatowego, o którym mowa w art. 288 ust. 3 i 4 sporządzonego w Rzymie dnia 25 marca 1957 r. Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004r., Nr 90, poz. 864/2; dalej: TFUE), a konkretnie wykonania postanowień decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/899 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470-790 w Unii (Dz. U. UE. L. poz. 138, s. 131; dalej: "decyzja 2017/899"). W myśl art. 1 ust. 1 ostatnio wymienionego aktu organ został zobowiązany do zapewnienia zwolnienia pasma 694-790 MHz (dalej: pasmo 700 MHz) i udostępnienia go na potrzeby systemów ruchomej łączności szerokopasmowej. Wymagało to rekonfiguracji sieci TV w paśmie poniżej 700 MHz w porozumieniu z partnerami zagranicznymi, z poszanowaniem zasady równego dostępu do widma radiowego. Na podstawie zawartych umów międzynarodowych zaplanowano częstotliwości dla wzajemnie kompatybilnych sieci nadawczych naziemnej telewizji cyfrowej w zakresie 470-694 MHz w Polsce i krajach sąsiednich. Organ zauważył, że ten zakres jest dostępny co najmniej do 2030 r., a terminy zmian poszczególnych częstotliwości wynikają z konieczności zapewnienia w państwach sąsiednich wykorzystania pasma 694-790 MHz na potrzeby ruchomej łączności szerokopasmowej (systemów tzw. piątej generacji – 5G). Ponadto, powołując się na art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t., organ podał, że częstotliwości 470-790 MHz, obejmujące kanały telewizyjne o szerokości 8MHz nie są wykorzystywanie efektywnie w stosunku do stanu, który nastąpi po zmianie rezerwacji częstotliwości i zawężeniu jej do zakresu 470-694 MHz. Zastosowanie nowej techniki emisji DVB-T2 dla całej sieci nadawczej uznał organ za konieczne w celu wyeliminowania zakłóceń oraz miało to pozwolić na uruchomienie w Polsce sześciu ogólnopolskich multipleksów naziemnej telewizji cyfrowej z wykorzystaniem węższego niż dotychczas zakresu częstotliwości, a także na zwiększenie pojemności multipleksu i podniesienie jakości usług. W tym kontekście istota sporu prawnego dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Prezesa UKE w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości kanałów przeznaczonych do rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych (dotyczącej zmiany zarezerwowanych zasobów częstotliwości na inne zasoby, tj. zmiany zakresu częstotliwości objętego rezerwacją z zakresu 470-790 MHz, obejmującego kanały TV o szerokości 8 MHz, na zakres 470-694 MHz, obejmujący kanały TV o szerokości 8 MHz; zmiany zarezerwowanych zasobów częstotliwości na inne zasoby oraz zmiany systemu emisji ze standardu DYB-T na DVB-T2 i standardu kodowania sygnału wizji z H.264/AVC na H.265/HEVC. Należy zauważyć, że wyrokami z dnia 10 stycznia 2023 r. o sygn. akt II GSK 1224/22 oraz z dnia 14 listopada 2024 r. o sygn. akt II GSK 1614/24 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA odniósł się już do analogicznych w istocie problemów prawnych w zbliżonym stanie faktycznym sprawy. Oceny przedstawione w ww. wyrokach NSA, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a uwzględniając je w niniejszej sprawie stwierdza, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśniono przyjęte podstawy prawne oraz okoliczności faktyczne, które legły u podstaw zastosowania przepisów prawa materialnego. I tak, organ prawidłowo wykazał w przedmiotowej sprawie przesłanki do zmiany Rezerwacji na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. oraz art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. Zasadniczym powodem wydania zaskarżonej decyzji było wejście w życie decyzji 2017/899, co nastąpiło 14 czerwca 2017 r. (art. 8 decyzji 2017/899). Spółki nie kwestionowały podstaw wydania decyzji 2017/899, a podważały sposób jej wykonania przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji, którą Sąd zaaprobował. Zdaniem Sądu wskazane w zaskarżonej decyzji okoliczności jednoznacznie potwierdzają, że ziściła się przesłanka "konieczności realizacji zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub aktów prawnych Unii Europejskiej, dotyczących gospodarowania częstotliwościami". NSA w ww. wyrokach wyjaśnił, że zastosowaną w zaskarżonej decyzji przesłankę z art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. wprowadzono do p.t. na podstawie art. 1 pkt 22 lit. a) ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 643, obowiązującego od 6 maja 2019 r., na mocy jej art. 14). W uzasadnieniu projektu tej ustawy wprost zapisano, że wprowadzenie przesłanki z art. 129 ust. 1 pkt 9 p.t. było konieczne, aby można było cofnąć lub zmienić rezerwację częstotliwości z uwagi na zobowiązania płynące z aktów prawnych Unii Europejskiej, w tym z decyzji 2017/899, w myśl której państwa członkowskie zostały zobowiązane do zwolnienia zakresu 694-790 MHz i udostępnienia go na potrzeby systemów ruchomej łączności szerokopasmowej (tzw. druga dywidenda cyfrowa) oraz migracji usługi TV do zakresu poniżej, tj. 470-694 MHz, co oznacza konieczność zmian rezerwacji częstotliwości udzielonych dla naziemnej telewizji cyfrowej (por. druk sejmowy VIII.3016). Zatem z chwilą wejścia w życie art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t., nie było wątpliwości, że będą wydawane przez Prezesa UKE decyzje w celu zrealizowania decyzji 2017/899. W tym miejscu należy zauważyć, że decyzja 2017/899 wyznaczała trzyletni termin na jej zastosowanie, z możliwością odroczenia jej wykonania o 2 lata, a kontrolowane w sprawie działania organów krajowych nie stawiały operatorów, nadawców w nieprzewidzianej sytuacji. Podmioty te miały czas na przygotowanie się do realizacji decyzji 2017/899, miały dostęp do upublicznionych informacji o konieczności przeprowadzenia zmian w zakresie rezerwacji częstotliwości 470-790 MHz, jak i powinny były znać zmiany w powszechnie obowiązującym prawie polskim. Zatem ustanowiony w art. 1 decyzji nr 2017/899 obowiązek bezsprzecznie wymagał wprowadzenia zmian do wcześniej wydanej decyzji o rezerwacji częstotliwości. Tym samym za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. Jak już wyjaśniono dostatecznym uzasadnieniem dla wydania zaskarżonej decyzji było spełnienie przesłanki z art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t., niemniej wskazanie przez organ podstawy z art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. było również uzasadnione. Stosownie do art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. rezerwacja częstotliwości może zostać zmieniona lub cofnięta, w drodze decyzji Prezesa UKE, w przypadku, gdy częstotliwości objęte rezerwacją są wykorzystywane w sposób nieefektywny. Zdaniem Skarżących w zaskarżonej decyzji organ nie wykazał, że dotychczasowe wykorzystywanie częstotliwości było efektywne. Sam bowiem fakt, że określone częstotliwości mogą być wykorzystane w sposób bardziej efektywny nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. Przepis ten odwołuje się do nieefektywnego wykorzystania częstotliwości, a nie do możliwości ich wykorzystania w sposób efektywny. W ww. zakresie prawidłowo organ wskazał, iż efektywność wykorzystywania określonego w rezerwacji przydziału częstotliwości może być uzależniona od sposobu rozdysponowania częstotliwości w ramach tego zasobu. Stanowisko to znajduje poparcie w doktrynie: "wydaje się. że ocena efektywności wykorzystania w niektórych przypadkach powinna uwzględniać nie tylko zasób objęty wnioskiem, ale cały zakres częstotliwości, których wykorzystanie może być uzależnione od częstotliwości objętych rezerwacją" (S. Piątek, [w:] Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wyd. CH BECK, Warszawa 2013, s. 685). Po drugie, w tym aspekcie sprawy decydujące znaczenie ma decyzja 2017/899 w kwestii zwolnienia jego części (tzw. pasma 700 MHz: zakres 694-790 MHz) - dotychczas wykorzystywanego wyłącznie przez telewizję naziemną i systemy pomocnicze w produkcji i nadawaniu programów TV (PMSE) - i przeznaczenia dla systemów szerokopasmowych. W myśl motywu 20 decyzji 2017/899, zgodnie z którym: "20) Państwa członkowskie powinny przyjąć spójne krajowe plany działania ułatwiające wykorzystanie zakresu częstotliwości pasma 700 MHz do celów naziemnych bezprzewodowych usług szerokopasmowej łączności elektronicznej, a jednocześnie zapewnić ciągłość telewizyjnych usług nadawczych, które zwalniają ten zakres. Po przyjęciu takich narodowych planów działania państwa członkowskie powinny je udostępnić w przejrzysty sposób w ramach Unii. Narodowe plany powinny zawierać zakres działań i harmonogram zmian przeznaczenia częstotliwości, opis koniecznej modernizacji sieci i urządzeń użytkowników końcowych, współistnienia urządzeń radiowych i nieradiowych, obowiązujące i nowo wprowadzane systemy udzielania zezwoleń, mechanizmy zapobiegające szkodliwym zakłóceniom użytkowników widma w pasmach sąsiednich oraz informacje o możliwości uzyskania rekompensaty za koszty migracji w przypadku wystąpienia takich kosztów, w celu m.in. uniknięcia kosztów dla odbiorców końcowych lub nadawców. W przypadku państw, które pragną utrzymać DTT, w narodowych planach działania należy rozważyć wariant ułatwienia modernizacji urządzeń nadawczych w celu dostosowania ich do technologii bardziej efektywnie gospodarujących widmem, takich jak zaawansowane formaty wideo (np. HEVC) bądź technologii przesyłu sygnału (np. DVB-T2"). W zaskarżonej decyzji Prezes UKE wskazał, że aktualne wykorzystywanie częstotliwości z zakresu 470-790 MHz - obejmującego kanały TV o szerokości 8 MHz, na którym zostały uruchomione cztery multipleksy ogólnokrajowe jest nieefektywne w stosunku do stanu, który nastąpi po zmianie rezerwacji częstotliwości wydanych w tym zakresie, poprzez zmianę wszystkich rezerwacji i zawężenie zakresu objętego rezerwacją do zakresu 470-694 MHz. Zmiana rezerwacji pozwoli na uruchomienie w Polsce sześciu ogólnopolskich multipleksów naziemnej telewizji. W ocenie Sądu skoro koniecznym warunkiem upowszechnienia dostępu do usług szerokopasmowych jest zwolnienie określonego zakresu częstotliwości, zajmowanego dotąd przez inne usługi, to działania zmierzające do stworzenia takiego miejsca należy traktować jako dążenie do maksymalizacji wykorzystywania częstotliwości. Ma ona w tym przypadku charakter obiektywny, to jest niezależny od aktywności użytkowników, adresatów decyzji rezerwacyjnej. Następować ma bowiem bez względu na to, czy i w jakim zakresie wywiązują się oni z obowiązku wykorzystywania częstotliwości, czy też nie. W okolicznościach tej sprawy wykorzystywanie przez Skarżących przydzielonych częstotliwości nie oznacza, że nie została spełniona przesłanka z art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. Zachowanie stron w tym zakresie nie miało przesądzającego znaczenia. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem także art. 123 ust. 1 pkt 8 p.t. Wbrew twierdzeniom zawartym w skargach wydanie zaskarżonej decyzji nie wymagało uzyskania analizy Ministra Cyfryzacji, o której mowa w art. 18 ust. 3 Nowelizacji. Jej sporządzenie poprzedzać bowiem ma jedynie wydanie unormowanej w art. 18 ust. 1 tej ustawy decyzji w przedmiocie obniżenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością, o której mowa w art. 185 ust. 1 p.t. Trafne jest stanowisko Prezesa UKE, że kwestia skutków finansowych związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji, które zostaną ujęte, zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. w analizie dotyczącej kosztów migracji związanej z wykonaniem decyzji 2017/899, za której sporządzenie odpowiedzialny jest Minister Cyfryzacji, będzie przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej, mającej charakter pochodny względem zaskarżonej decyzji. Idąc zatem tokiem rozumowania organu, nietrafny w tej sprawie jest zarzut Skarżących, że w przedmiotowej decyzji powinny zostać uwzględnione również koszty migracji, których rekompensatę przewiduje art. 6 decyzja 2017/899. W świetle powyższego za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 123 ust. 1 pkt 9 p.t. w zw. z art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 Nowelizacji w zw. z motywem (7) i (21) oraz art. 6 decyzji 2017/899 w zw. z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE oraz w zw. z art. 163 k.p.a. W zaskarżonej decyzji odniesiono się także do łącznej zmiany zakresu częstotliwości i systemu modulacji oraz standardu kodowania. Wyjaśniono powody zmiany w ww. zakresie opierając się na opublikowanym w dniu 31 lipca 2019 r. przez Ministra Cyfryzacji zaktualizowanym Krajowym Planie Działań, w którym wskazano m.in. informację o planowanej zmianie standardu nadawania, z DVB-T/AVC na DVB-T2/HEVC do dnia 30 czerwca 2022 r., tj. jednocześnie z zakończeniem procesu migracji usług NTC z pasma 700 MHz, z czego wynika powiązanie terminów zmiany zakresu częstotliwości i zmiany systemu emisji w zaskarżonej decyzji. Natomiast w dniu 20 stycznia 2020 r. opublikowany został Plan zagospodarowania częstotliwości, zgodnie z którym (pkt 2.1.3 ppkt 1-8) najpóźniej do dnia 30 czerwca 2022 r. nastąpi migracja usług TV z zakresu 694-790 MHz do zakresu poniżej, tj. 470 - 694 MHz wraz ze zmianą standardu emisji z DVB-T na DVB-T2. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Cyfryzacji z dnia 7 października 2019 r. w sprawie wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla odbiorników cyfrowych (Dz. U. poz. 2125 i 2336) dla DVB-T2 obowiązującym standardem kodowania wizji jest HEVC. Organ w ww. zakresie wskazał, że zastosowanie systemu emisji DVB-T2 przy nadawaniu sygnałów wspomnianych sześciu multipleksów jest konieczne do wyeliminowania zakłóceń własnych wewnątrz sieci nadajników poszczególnych multipleksów, jak również zakłóceń pomiędzy multipleksami. Bezzakłóceniowe nadawanie treści w ramach sześciu multipleksów przy zmniejszonych zasobach częstotliwości nie byłoby możliwe w ramach stosowanego obecnie systemu nadawania DVB-T. Ponadto świadczenie usług z wykorzystaniem techniki DVB-T2 i dodatkowo nowego standardu kodowania wizji pozwala, miedzy innymi, na znaczne zwiększenie pojemności multipleksu. Odnosząc się do zarzutów spółki S., organ w odpowiedzi na skargę racjonalnie wyjaśnił, że zmiany przypadające na 2022 r. nie dotyczą tej spółki ponieważ przyznana jej - decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. - rezerwacja częstotliwości, wygasa 23 lutego 2021 r. Także obowiązek migracji z pasma 700 MHz dotyczy tej spółki tylko w takim zakresie, jaki mieści się w okresie ważności przyznanej jej rezerwacji. Organ zwrócił uwagę na to, że ze względu na współużytkowanie przez spółkę częstotliwości przeznaczonych dla multipleksu pierwszego z innymi podmiotami, których terminy rezerwacji wykraczają poza rok 2022, a także mając na względzie konieczność ustalenia jednolitych warunków wykorzystywania częstotliwości w ramach multipleksu pierwszego, w zaskarżonej decyzji przedstawiono pełen harmonogram migracji oraz zmian sposobu transmisji i kodowania obrazu. Zdaniem Sądu nie mogły być również skuteczne zarzuty odnoszące się do okoliczności gospodarczych dotyczących pozycji rynkowej E. S. A. i konieczności negocjowania z tym podmiotem warunków świadczenia oferowanych usług. E. S.A. nie był stroną postępowania administracyjnego ani też sytuacja tego podmiotu nie mogła wywrzeć wpływu na treść wydanej w tej sprawie decyzji. To, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji Skarżący będą – z powodów faktycznych – zapewne zawierali nowe porozumienia ze wskazanym podmiotem nie mogło stanowić ani przeszkody w wydaniu decyzji ani wpływać na jej treść, podyktowaną wskazanymi wcześniej przepisami prawa krajowego i unijnego. Zdaniem Sądu za bezzasadny w tym kontekście należy uznać zarzut art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a, art. 107 i art. 108 ust. 3 TFUE oraz art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 p.t. Okoliczności współpracy Skarżących ze spółką E. S.A. mogą podlegać badaniu przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1689 ze zm.). W ocenie Sądu wnioski dowodowe Skarżących w ww. zakresie (m.in. dot. relacji Skarżących ze spółką E. S.A.) dotyczą okoliczności, które nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Odnosząc zaś do wątpliwości spółki S. co do zastosowanego trybu wydania i doręczenia decyzji analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do stanowiska, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona ww. spółce, gdyż system ESOD stosowany przez organ spełnia kryteria określone w art. 39[3] § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 39[3] § 1 k.p.a. w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w postaci elektronicznej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma. W świetle powołanego wcześniej art. 39[3] § 2 k.p.a. wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera: 1) informację, że pismo zostało wydane w postaci elektronicznej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną; 2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. Sąd podzielając stanowisko NSA przedstawione w postanowieniu z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt II GSK 1634/21, które dotyczyło tożsamego przypadku, i uznał że w przedmiotowej sprawie doręczony spółce (S.) wydruk zaskarżonej decyzji został wygenerowany z systemu teleinformatycznego, za który należało uznać również system ESOD, a nadto wydruk ten posiada wszystkie obligatoryjne elementy wymienione w art. 39[3] § 2 k.p.a., w szczególności identyfikator nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego została wydana decyzja. Skoro zaś przesłany spółce wydruk decyzji (wydanej przez organ w formie dokumentu elektronicznego) był zgodny z art. 39[3] § 2 k.p.a. w zw. z § 1 tego przepisu, to w konsekwencji należało stwierdzić, że doręczenie takiego wydruku decyzji miało w rozpoznawanej sprawie doniosłość prawną w postaci uznania doręczenia za skuteczne. Tym samym za bezzasadny należało uznać postawiony w ww. zakresie zarzut naruszenia art. 107 § k.p.a. w związku z art. 39 [3]§ 1 k.p.a. Prezes UKE nie dopuścił się także naruszenia art. 8 § 1, art. 9 k.p.a. ani art. 11 k.p.a. i wynikających z nich zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasady przekonywania. Czynności prowadzonego w tej sprawie postępowania nie uzasadniają zarzutu podważenia zaufania do organu, bowiem – jak już wyjaśniono – Skarżący będący profesjonalistami na rynku usług telekomunikacyjnych, nie tylko mogli, ale wręcz powinni się spodziewać, że decyzja o takiej treści, jak zaskarżona zapadnie i że terminy zmian częstotliwości będą takie, jak w niej określono. Organ informował strony o wszczęciu postępowania i jego przedmiocie, pouczał o przysługujących im prawach i obowiązkach, stworzył przestrzeń na aktywny udział w procesie, w tym sformułowanie własnych stanowisk. Wydana decyzja uwzględnia dokonane na szczeblu krajowym ustalenia (Ministerstwa Cyfryzacji, Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Instytutu Łączności - Państwowego Instytutu Badawczego) zawarte w Krajowym Planie Działań, zgodnym z art. 5 decyzja 2017/899, a wszyscy operatorzy świadomi byli konieczności przeprowadzenia tych zmian co najmniej od 2019 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące, dokładne. Organ jasno wskazał tło międzynarodowe, unijne wydanej decyzji i powody konieczności zwolnienia pasma 700 MHz. Wydana decyzja odpowiada ponadto interesowi społecznemu, o którym mowa w art. 7 k.p.a. bo dzięki jej wykonaniu stworzona zostanie przestrzeń rozwoju usług szerokopasmowych w kraju i Unii Europejskiej z korzyścią dla ich społeczeństw, w tym przedsiębiorców. Końcowo stwierdzić należy, że organ prawidłowo wykazał przesłanki nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 § 1 p.p.s.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, iż interes społeczny w przedmiotowej sprawie przejawia się przede wszystkim w interesie konsumentów i powinien być oceniany przez pryzmat korzyści wynikających ze zmiany rezerwacji. Nadanie niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoli - jak prawidłowo ustalił organ - nadawcom na natychmiastowe podjęcie działań biznesowych pozwalających na przebudowę sieci (tj. stosownej modernizacji technicznej infrastruktury nadawczej), którego konsekwencją będzie realizacja uzgodnień międzynarodowych mających na celu niedopuszczenie do wzajemnych zakłóceń ze stacjami nadawczymi z terenu krajów sąsiednich. Niedopuszczenie do zakłóceń w odbiorze sygnału MUX1 i zwiększenie jego pojemności niewątpliwie leży w szeroko pojętym interesie społecznym, gdyż prowadzi do zwiększenia korzyści po stronie konsumentów, w zakresie dostępności i jakości programów telewizyjnych oferowanych w MUX1. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.