VI SA/Wa 2135/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K., d.d. z siedzibą w N, Słowenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi B LLC z siedzibą w T., Stany Zjednoczone Ameryki na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Zastosowanie kombinacji pyretroidu i związku nikotynylowego" nr [...] postanawia: odmówić dopuszczenia K, d.d. z siedzibą w N., Słowenia do udziału w postępowaniu sądowadministracyjnym w charakterze uczestnika postępowania.

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku B. LLC z siedzibą w T. (Stany Zjednoczone Ameryki) odmówił zmiany decyzji z [...] grudnia 2009 r. o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Zastosowanie kombinacji pyretroidu i związku nikotynylowego" nr [...]. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, spółka pismem z 5 września 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W toku postępowania sądowoadministracyjnego K., d.d. z siedzibą w N. (Słowenia) – dalej: "Wnioskodawczyni" – pismem z 7 listopada 2017 r. wniosła o dopuszczenie jej do postępowania na prawach uczestnika. W uzasadnieniu wskazała, że [...] kwietnia 2016 r. złożyła w oparciu o własny, realny, aktualny i konkretny interes prawny wniosek o unieważnienie patentu nr [...] pt. "Zastosowanie kombinacji pyretroidu i związku nikotynylowego". Wnioskodawczyni podkreśliła, że organ w toku rozprawy przeprowadzonej 16 października 2017 r. na skutek złożenia wniosku z 4 kwietnia 2016 r. stwierdził, iż akta zgłoszeniowe spornego wynalazku stanowią integralną część akt sprawy spornej. Z uwagi na wskazaną zależność zdaniem Wnioskodawczyni zaskarżona przez B. LLC decyzja bezpośrednio dotyczy jej interesu prawnego, gdyż może wpłynąć na toczące się równolegle postępowanie sporne. Pismem z 20 lutego 2018 r. strona skarżąca sprzeciwiła się przystąpieniu Wnioskodawczyni do toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Organ nie odniósł się w wyznaczonym terminie do złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Mając powyższe na uwadze, należy odnotować, że w judykaturze i piśmiennictwie utrwalony jest m.in. pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 1993 r., sygn. akt I SA 1719/92). Uczestnikiem postępowania administracyjnego na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. może stać się więc podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, ale który w tym postępowaniu nie brał udziału. Zatem najważniejszą przesłanką dopuszczająca do udziału w sprawie takiego podmiotu, jest jego interes prawny. Nie może zostać dopuszczony jako uczestnik postępowania podmiot, który w sprawie posiada jedynie interes faktyczny. W orzecznictwie oraz literaturze prawniczej interes faktyczny określa się jako interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez powszechnie obowiązujące przepisy. Natomiast interes prawny, to taki, który jest chroniony przez prawo i ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski, w. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224 i n.). W przypadku, gdy decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu, przyjmuje się, że postępowanie dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku bezpośrednio. Gdy zaś decyzja rozstrzygająca o prawach i obowiązkach jednego podmiotu odnosi skutek wobec praw i obowiązków innego podmiotu, postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego innego podmiotu w sposób pośredni. Przymiot aktualności interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w określonej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza, że powinien on istnieć w dacie stosowania norm. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy można go przypisać do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danej osoby musi wpływać na jej sytuację prawną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Wnioskodawczyni nie była stroną postępowania, w którego wyniku złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 776), dalej: "p.w.p.". W tym miejscu należy zauważyć, że w postępowaniu wszczynanym na podstawie art. 155 k.p.a. jako strony uczestniczą strony decyzji ostatecznej przyznającej określone uprawnienie, tj. w rozpatrywanym przypadku podmiot, na rzecz którego udzielono patentu na wynalazek. Odnotowania przy tym wymaga, że zakwestionowanie ochrony udzielonej przyznanym patentem przez inny podmiot jest prawnie dopuszczalne, ale postępowanie takie jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania o przyznanie patentu. W ocenie Sądu oznacza to, że strona postępowania spornego wszczętego na skutek złożenia sprzeciwu w związku z udzieloną ochroną patentową z uwagi na brak interesu prawnego nie jest stroną postępowania toczącego się na podstawie art. 155 k.p.a. W konsekwencji powyższego nie może ona zostać uznana za uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 33 § 2 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w uzasadnieniu wniosku o dopuszczenie do postępowania w charakterze uczestnika Wnioskodawczyni nie wskazała konkretnego przepisu, z którego wynikałby jej interes prawny przemawiający za dopuszczeniem Wnioskodawczyni do toczącego się postępowania wszczętego na skutek złożenia skargi przez B. LLC. Sąd rozpoznając złożony wniosek również, nie popatrzył się istnienia norm prawnych, z których wynikałby interes prawny Wnioskodawczyni przemawiający za dopuszczeniem jej do niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego w charakterze uczestnika. W szczególności za normę taką nie może zostać uznany przepis art. 89 p.w.p., który dotyczy wyłącznie interesu prawnego w postępowaniu sprzeciwowym. Tym samym Sąd w wyniku rozpoznania wniosku z 7 listopada 2017 r. uznał, że wykazany przez Wnioskodawczynię interes w przystąpieniu do toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego jest interesem faktycznym, a nie prawnym. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. odmówił dopuszczenia Wnioskodawczyni do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.