VI SA/Wa 2051/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi L.sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

W dniach [...] października 2019 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w R. (dalej też jako: "WIIH", lub "organ pierwszej instancji") przeprowadzili czynności kontrolne na stacji paliw, należącej do [...] sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej też jako: "spółka", "strona", lub "skarżąca"), położonej w R., przy [...]. W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że na stacji benzynowej skarżąca oferowała do sprzedaży pięć rodzajów paliw: olej napędowy; olej napędowy [...]; benzyna [...]; benzyna [...] oraz gaz [...]. Ponadto dokonujący kontroli inspektorzy wskazali w sporządzonym protokole kontroli, że ceny paliw uwidocznione na jednym pylonie - tablicy informacyjnej, usytuowanej przy wjeździe na stację, były niewidoczne dla kierowców zbliżających się do stacji z ulicy [...] (na stację prowadzi bowiem jeden zjazd dla poruszających się z ulicy [...] w kierunku ulicy [...]). Tablica informacyjna z cenami pięciu paliw widoczna była bowiem dopiero przy wjeździe na stację. Ponadto, z uwagi na brak podświetlenia, w godzinach wieczornych ceny paliw były niewidoczne. W związku z wynikami kontroli, organ pierwszej instancji, po wszczęciu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości dziesięciu tysięcy złotych, z tytułu naruszenia obowiązków określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. 2015 poz. 2121, dalej jako: "rozporządzenie Ministra Rozwoju") w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 178, dalej jako: "ustawa o informowaniu o cenach"), za brak uwidocznienia informacji o cenach ww. pięciu rodzajów paliw będących w ofercie stacji w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji ulicą [...], poruszających się w kierunku ulicy [...]. Zdaniem organu I instancji umiejscowienie informacji o cenach oferowanych na kontrolowanej stacji paliw nie pozwalało na odpowiednio wczesne zapoznanie się z nimi przez kierowców zbliżających się do stacji i podjęcie przez nich odpowiednio wcześnie świadomej decyzji o zakupie paliwa. W praktyce kierowcy mogli zapoznać się z cenami paliw znajdując się w bezpośredniej bliskości dojazdu do stacji. Ponadto, pylon ten nie posiadał jakiegokolwiek oświetlenia lub podświetlenia, i z tego powodu po zmroku - pomimo tego, że na stacji prowadzona była wtedy sprzedaż paliw - uwidocznione na nim ceny stawały się niewidoczne. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wskazał także, że, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wziął pod uwagę, oprócz stopnia naruszenia obowiązku, czyli braku uwidocznienia cen pięciu rodzajów paliw (wszystkich dostępnych na stacji) w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców także fakt, że jest to drugie naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów w zakresie uwidaczniania cen (poprzednie naruszenie miało miejsce w 2016 r.). W odwołaniu do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: "Prezes UOKiK" albo "organ drugiej instancji"), strona zarzuciła organowi pierwszej instancji: 1/ naruszenie przepisów prawa procesowego sprawy tj. art. 7 i 8 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej "k.p.a.") poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego i błędne ustalenie, że informacja cenowa widoczna na ustawionym panelu nie jest widoczna z pasa drogowego ulicy [...]; 2/ naruszenie prawa materialnego poprzez: a/ błędną wykładnię art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w związku z art. 4 ust. 2 ww. ustawy, polegającą na wykładni § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju poprzez przypisanie, nieznanego ustawie i niewynikającego z niej wymogu "odpowiednio wczesnego" dojrzenia panelu w sytuacji, gdy przepis ten nie określa szczegółowych wymogów momentu dostrzeżenia przez kierowcę cen i nie określa szczegółowo wymogów pasa ruchu, z którego ma być widoczny panel; b/ błędne zastosowanie art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, polegające na nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, w sytuacji, gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym skarżącemu nie można przypisać niedopełnienia obowiązków określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] grudnia 2019 roku. Organ odwoławczy podkreślił, że w jego ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na pełną i dogłębną analizę sprawy. Bezspornym jest, że ceny wszystkich paliw oferowanych na stacji paliw [...] zlokalizowanej w R. przy ulicy [...] należącej do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G., zostały uwidocznione w sposób jednoznaczny, jasny i nie budzący wątpliwości na tablicy informacyjnej. Jednakże, w ocenie Prezesa UOKiK, jak wynika z materiału dowodowego, tablica ta nie była w żaden sposób podświetlona ani oświetlona, a tym samym po zmroku, w godzinach otwarcia stacji była ona niewidoczna dla kierowców jadących ulica [...] i zbliżających się do ww. stacji paliw. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również że tablica została ustawiona skośnie w stosunku do drogi, za iglastymi krzewami, które zasłaniają ją kierowcom poruszającym się po drodze publicznej i dojeżdżjącym do stacji, przez co jest ona niewidoczna również w dzień. Tym samym panel informacyjny był niewidoczny dla kierujących pojazdami, którzy zbliżają się do stacji. Przepisy w zakresie uwidaczniania cen mają na celu zapewnienie konsumentom prawa informacji o cenach produktów, tak aby mogli podjąć decyzję w sprawie ich zakupu. W przypadku kontrolowanej stacji paliw, cel ten nie został zrealizowany. Nadto, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznał, że [...] WIIH, ustalając wysokość kary, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, w tym stopień naruszenia obowiązków, dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. Na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] lipca 2020 r., spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego i błędne ustalenie, że: - informacja widoczna na ustawionym panelu nie jest widoczna z pasa drogowego ulicy [...] po zmroku, - miejsce ustawienia informacji cenowej wyklucza dostrzeżenie jej przez kierowców z ulicy [...] oraz błędnej i bezpodstawnej ocenie, - widoczność cen dla kierowców nie zapewnia im wystarczającego czasu na podjęcie swobodnej decyzji o zakupie; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług poprzez przypisanie, nieznanego ustawie i niewynikającego z niej wymogu podświetlenia tablicy informacyjnej a także wprowadzenie uznaniowego kryterium dotyczącego odpowiedniego czasu, jaki powinien upłynąć od uzyskania informacji z pylonu do wjazdu, w sytuacji gdy przepis ten nie określa szczegółowych momentów dostrzeżenia przez kierowcę cen i nie określa szczegółowo wymogów pasa ruchu, z którego ma być widoczny panel; 3) naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, polegające na nałożeniu kary pieniężnej w sytuacji, gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, skarżącej nie można przypisać niedopełnienia obowiązków określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. W związku z podniesionymi w skardze zarzutami, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz zasądzenie od Prezesa UOKiK na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, nie naruszają prawa Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowane przez organy w sprawie przepisy prawa materialnego, czyli art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (wydanego na podstawie art. 4 ust. 2 ww. ustawy). I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług, przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu sprzedaży detalicznej uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Uszczegółowienie tego przepisu nastąpiło w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, wydanego na podstawie art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Stosownie do treści § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, na stacjach benzynowych ceny paliw oznacza się i podaje w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej. Z powyższego przepisu w sposób jasny wynika sposób uwidocznienia cen paliw na stacjach benzynowych. Ceny paliw muszą być podane w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej. Wyłącznie podanie cen paliw w sposób wskazany w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Z kolei art. 6 ust. 1 ww. ustawy przewiduje, że niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu ocenach, w tym także niezrealizowanie obowiązku polegającego na umieszczaniu w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług ceny oraz ceny jednostkowej towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, powoduje obowiązek nałożenia przez organ kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. W myśl art. 6 ust. 3 ww. ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. Mając na uwadze powyższe przepisy prawa materialnego, po pierwsze należy zauważyć, że skarżąca, pomimo sformułowania w skardze zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., nie zarzuca organom błędów, jeżeli chodzi o wyczerpanie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W szczególności nie wskazuje, jakie dowody organ pominął, pomimo, że były one niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego. W istocie zarzuty skarżącej dotyczą bardziej naruszenia art. 80 k.p.a., czyli dokonania błędnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że w realiach przedmiotowej sprawy udowodniono okoliczność braku uwidocznienia cen w sposób wymagany powyżej przywołanymi przepisami prawa materialnego. Skarżąca nie podważa bowiem ustaleń organu odnośnie lokalizacji pylonu, jak też braku wyposażenia go w osprzęt umożliwiający podświetlenie cen paliw. Uważa natomiast, że organy bezprawnie wykreowały dodatkowe ocenne przesłanki, stanowiące kryterium zgodności samego pylonu cenowego z przepisami rozporządzenia. W ocenie skarżącej, przepisy nie nakazują bowiem podświetlania pylonów cenowych po zmroku, a wywody o koniecznym czasie, jakie powinien mieć kierowca, od dostrzeżenia informacji - do wjazdu na stację paliw, zawarte w decyzji, są niczym nieuzasadnionymi spekulacjami. Skarżąca podkreśla, że organy nie mają prawa dopisywania wymogów dodatkowych, odnoszących się do subiektywnych ocen, koloru, intensywności oświetlenia, dodatkowego czasu na decyzję itp. Jeżeli cena jest widoczna z drogi publicznej, to wystarczy to do zachowania wymogów prawnych. W ocenie Sądu zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Organy bynajmniej nie kreowały w realiach przedmiotowej sprawy jakichkolwiek dodatkowych obowiązków, które skarżąca winna była spełnić, a które nie wynikałyby z przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług. Organy dokonały jedynie subsumpcji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego pod znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, zasadnie uznając, że sposób uwidocznienia cen paliw na kontrolowanej stacji, nie odpowiada statuowanym w nich wymogom. Jeżeli przepis § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, wskazuje, że ceny paliw, na stacjach benzynowych, oznacza się i podaje w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej, to oczywistym jest, że nie jest wystarczającym dla spełnienia tak zakreślonego obowiązku, aby, jak argumentuje skarżąca, ceny paliw były widoczne z drogi publicznej. Ceny te nie mają być po prostu "widoczne z drogi publicznej" ale muszą być w czytelny sposób przedstawione kierowcom poruszającym się po drodze i zbliżającym się do stacji. Przy tak jednoznacznie sformułowanym przepisie, wymóg ten będzie spełniony jedynie, gdy ceny paliw uwidocznione zostaną w taki sposób, aby zbliżający się do stacji benzynowej kierowca, miał możliwość, po pierwsze, odpowiednio wcześnie się z nimi zapoznać, tak aby móc podjąć decyzję o ewentualnym ich zakupie na tej konkretnej stacji, a po drugie, aby już po podjęciu tej decyzji, w sposób bezpieczny dla wszystkich uczestników ruchu drogowego, wykonać (po uprzednim, zasygnalizowaniu) manewr zjazdu na stację benzynową. Tymczasem, na gruncie niniejszej sprawy, zarówno materiał zdjęciowy, jak i zapisy protokołu kontroli, potwierdzają, że tablica informacyjna z cenami paliw, umieszczona została przy wjeździe na teren stacji w miejscu, oddzielonym od pasa drogi drzewami iglastymi, w taki sposób, że uniemożliwiała zapoznanie się z nimi przez kierowcę zbliżającego się do stacji, tak, aby pozwolić mu na podjęcie decyzji, co do dokonania zakupu. W istocie tablica ukazywała się kierowcom wręcz tuż przed zjazdem na stację, a taki sposób uwidocznienia cen, bynajmniej nie spełnia przesłanki zaznajomienia z nimi kierowców "zbliżających się do stacji", tak, aby pozwolić im na bezpieczne przeprowadzenie manewru zjazdu na stację paliw. Co więcej, z uwagi na brak podświetlenia pylonu, poza porą dzienną, gdzie widoczność cen zapewniało światło słoneczne, ceny te były zupełnie niewidoczne dla kierowców. Truizmem jest konstatacja, że ceny te winny być uwidocznione przez cały okres funkcjonowania stacji benzynowej, a więc także odpowiednio w porze wieczorowej i nocnej, w ramach jej godzin otwarcia. Tymczasem materiał zdjęciowy jasno pokazuje, że pomimo, iż stacja paliw była otwarta po zmroku, nie udostępniono kierowcom zbliżającym się do niej żadnej informacji o cenach paliw i to niewypełnienie tego obowiązku organy zarzuciły skarżącej, a nie, jak wskazuje w skardze, niewypełnienie dodatkowych pozaustawowych nakazów typu "intensywność oświetlenia". Na marginesie, trudno wyobrazić sobie inny sposób uwidocznienia cen paliw na stacji benzynowej w porze nocnej, niż ich odpowiednie podświetlenie. Warto też zwrócić uwagę na stanowisko skarżącej, zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 roku, gdzie wskazuje na podjęcie działań korekcyjnych, mających na uwadze umieszczenie odpowiedniego, spełniającego wszystkie wymogi pylonu z cenami paliw, określonego jako "rozwiązanie docelowe". Skarżąca, przedstawiając zatem swoje uwagi do protokołu kontroli, bynajmniej nie kwestionowała stanowiska kontrolujących odnośnie stwierdzonych nieprawidłowości w obszarze uwidocznienia cen na stacji benzynowej w R., przy ulicy [...], podkreślając wręcz działania, które mają na celu dostosowanie jej działalności do odpowiednich wymagań. Ponadto Prezes UOKiK wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się utrzymując decyzję pierwszoinstancyjną w zakresie wymiaru kary, uwzględniając przy tym ustawowe wytyczne wymiaru sankcji wskazane w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach towarów. Niewątpliwie, z punktu widzenia konsumentów, przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów, jest bardzo istotny, z uwagi na konieczność zapewnienia z jednej strony ochrony konsumenta, a z drugiej prawidłowo funkcjonującej konkurencji między przedsiębiorcami. Informacja dotycząca ceny służy właściwemu poinformowaniu nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Niezrealizowanie obowiązków wskazanych w ustawie o informowaniu o cenach zgodnie z jej art. 6 ust. 1 ww. ustawy skutkowało, nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości dziesięciu tysięcy złotych. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.