VI SA/Wa 1910/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymiany pojazdu zgłoszonego do licencji wspólnotowej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] czerwca 2018 r., którą odmówił R. sp. z o.o. z siedzibą w C. ( dalej "Skarżąca") wymiany pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], zgłoszonym do licencji wspólnotowej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...] na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji organ wskazał na art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwana dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1. ar. 7a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm. , dalej u.t.d.), art. 3 i art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków7 wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE nr L 300/51) , dalej rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 , art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U, z 2017 r. poz. 128 ze zm., dalej p.r.d. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 2 października 2013 r. Skarżąca zwróciła się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o zmianę pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], zgłoszonego do licencji wspólnotowej dotyczącej międzynarodowego przew:ozu drogowego rzeczy o numerze [...], na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na ten wniosek organ wskazał, że wniosek jest niekompletny i wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego potwierdzenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania Przedsiębiorca nie przedłożył brakujących dokumentów. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. GITCD odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej ww. wniosku. Postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z [...] marca 2014 r. Ostatecznie na skutek skargi złożonej przez stronę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt II GSK 2348/15 uchylił powyższe postanowienia oraz wskazał, że brak pozytywnego uwzględnienia wniosku przewoźnika o dokonanie zmiany danych w zakresie posiadanej licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, o których mowa w art. 7a u.t.d., wymaga wydania decyzji administracyjnej. Wykonując ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. odmawiającą wymiany pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], zgłoszonego do licencji wspólnotowej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...], na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy powyższą decyzję odmowną. Organ, ponownie rozpoznając sprawę wskazał na treść przepisów art. 4 pkt 22 z art. 5 ust. 1 , w myśl których wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Następnie organ szczegółowo omówił obowiązujące przepisy, w tym przytoczył art. 7a ust. 1 u.t.d. oraz art. art. 7a ust 2 u.t.d. , które to przepisy dotyczą warunków uzyskania zezwolenia oraz licencji wspólnotowej. Ponadto GITD wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową: oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. 2. Państwa członkowskie mogą nałożyć dodatkowe proporcjonalne i niedyskryminujące wymogi, które przedsiębiorcy muszą spełniać, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego. W myśl art. 5 ww. rozporządzenia, aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a), przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim: a) posiadać siedzibę położoną w tym państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność, w szczególności dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników, dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których dostęp musi mieć właściwy organ, aby sprawdzić, czy spełnione zostały warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby przedsiębiorcy na ich terytorium udostępniali również inne dokumenty w swoich lokalach w dowolnej chwili; b) gdy zezwolenie zostanie wydane - dysponować co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego - będąc jego właścicielem lub posiadaczem z innego tytułu, np. na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, umowy najmu lub umowy leasingu; c) prowadzić działalność związaną z pojazdami, o których mowa w lit. b)f w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim. Stosownie do treści art. 73 ust. 5 p.r.d. w razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego. Mając na uwadze cytowane przepisy organ wskazał, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego oraz częściowo krajowego transportu drogowego osób wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Takie zezwolenie jest udzielane przedsiębiorcy spełniającemu wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. Posiadanie tego zezwolenia jest także niezbędnym warunkiem udzielenia przedsiębiorcy licencji wspólnotowej. Stronie zostały udzielone zarówno zezwolenie jak i licencja. Po otrzymaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada organowi, który udzielił tego zezwolenia, wykaz pojazdów, którymi będzie wykonywał transport drogowy. Art. 7a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym określa dane pojazdów, które przedsiębiorca jest zobowiązany zamieścić w tym wykazie. W przypadku zmiany tych dany przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić taką zmianę organowi, który udzielił mu tego zezwolenia. Taki obowiązek nakłada na przedsiębiorcę art. 14 ust. 1 ww. ustawy. Organ podkreślił, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 określają warunki jakie musi spełnić przedsiębiorca, który chce wykonywać zawód przewoźnika drogowego. Te warunki określa art. 3 wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego musi: posiadać rzeczywistą i stalą siedzibę w jednym z państw członkowskich, cieszyć się dobrą reputacją, posiadać odpowiednią zdolność finansową i posiadać wymagane kwalifikacje zawodowa. Przepisy ww. rozporządzenia dokładnie określają także kiedy można uznać, że przedsiębiorca spełnia wymienione warunki. Przesłanki spełnienia warunku posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich określa art. 5 wymienionego rozporządzenia. Aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia przedsiębiorca musi: posiadać siedzibę wraz z lokalami, w których prowadzi działalność, dysponować co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego i prowadzić działalność związaną z tym pojazdem czy pojazdami, w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim. Z treści tego przepisu wynika, że siedziba z lokalami do prowadzenia działalności i baza eksploatacyjna muszą znajdować się w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorcy. Także pojazd czy pojazdy, którymi wykonuje działalność muszą być zarejestrowane lub w inny sposób wprowadzone do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego. Zatem wszystkie przesłanki wymienione w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071 /2009 muszą zostać spełnione w tym państwie członkowskim, w którym przedsiębiorca ma swoją siedzibę, a nie w którymkolwiek państwie członkowskim. Również przepis art. 73 ust. 5 ustawy - prawo o ruchu drogowym potwierdza, że przedsiębiorca nie może wykonywać swojej działalności przy pomocy pojazdu zarejestrowanego w innym państwie, niż to, w którym posiada swoją siedzibę. Zgodnie z tym przepisem w razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego. W ocenie organu zarówno art. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 i art. 73 ust. 5 ustawy - prawo o ruchu drogowym wskazują, że pojazd, którym przedsiębiorca będzie wykonywał transport drogowy, powinien być zarejestrowany lub wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami państwa, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorcy, a nie jakiegokolwiek innego państwa. Dlatego polski przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego nie ma możliwości wykorzystywania do prowadzenia tej działalności pojazdów zarejestrowanych za granicą. Skarżąca składając wniosek o zmianę pojazdu, mimo wezwań organu nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego zarejestrowanie w Polsce pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. W konsekwencji organ odmówił wydania odpisu licencji wspólnotowej na ten pojazd. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie GITD wskazał, że wbrew twierdzeniom Skarżącej przepis art. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 nie dotyczy tylko jednego pojazdu zarejestrowanego lub w inny sposób wprowadzonego do ruchu zgodnie z przepisami krajowymi, którym przedsiębiorca wykonuje działalność w zakresie transportu drogowego. Posiadanie jednego pojazdu zarejestrowanego lub w inny sposób wprowadzonego do ruchu zgodnie z przepisami krajowymi jest minimalnym wymogiem jaki musi przedsiębiorca spełnić, aby otrzymać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Spełnienie tego wymogu nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku rejestrowania lub w inny sposób wprowadzania do ruchu zgodnie z przepisami krajowymi w przypadku wykorzystywania do wykonywania transportu drogowego innych pojazdów . Świadczy o tym przepis art. 5 lit. c) wymienionego rozporządzenia. Organ nie podzielił stanowiska sądów administracyjnych zawartego w orzeczeniach o sygn. akt III SA/Kr 711/17 i sygn. akt II GSK 940/15 powołanych przez pełnomocnika strony. Jednocześnie organ podkreślił, że skoro strona domagała się wydania jej wypisu z licencji wspólnotowej nr [...] na pojazd o numerze rejestracyjnym [...] niezarejestrowany w Polsce, zatem organ uprawniony do wydania tych wypisów nie może sprawdzić spełnienia wymogu zarejestrowania pojazdu w innym czasie niż na etapie złożenia wniosku, ponieważ kolejnym działaniem organu jest wydanie wypisów. Wydając wypisy przed sprawdzeniem spełnienia ww. wymogu, organ wydałby wypisy przedsiębiorcy nie spełniającemu wszystkich warunków do posiadania takiego dokumentu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji GITD w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 ust. 1 lit a) rozporządzenia Parlamentu i Rady (we) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (dalej: rozporządzenie) w zw. z art. 5 lit. b) rozporządzenia w zw. z art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej: p.r.d.) - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest możliwe zgłoszenie do licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy pojazdów zarejestrowanych w innym kraju niż siedziba przedsiębiorcy, jak również wydanie dodatkowych wypisów przedmiotowej licencji lub wymiana pojazdu zgłoszonego do licencji wspólnotowej na inny pojazd zarejestrowany w innym kraju niż kraj siedziby przedsiębiorcy, podczas gdy prawidłowa, językowa, wykładnia tych przepisów wskazuje na to, że warunkiem wystarczającym dla uznania spełnienia jednego z warunków wykonywania zawodu przewoźnika i uzyskania na tej podstawie stosownej licencji, tj. realizacji wymogu posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, jest dysponowanie co najmniej jednym pojazdem zarejestrowanym lub w inny sposób wprowadzonym do ruchu zgodnie z przepisami krajowymi, a organ nie wskazał, że tego warunku strona nie spełniła, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w przez organ w pierwszej instancji, pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego, co skutkować powinno jej uchyleniem w całości i orzeczeniem co do istoty sprawy, W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały omówione. W odpowiedzi na skargę GITD wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przesłanek takich Sąd nie dopatrzył się zarówno w świetle argumentacji skargi, jak i z urzędu. Istota sprawy dotyczyła kwestii czy pojazd, którym dany przedsiębiorca będzie wykonywał transport drogowy powinien być zarejestrowany bądź w inny sposób wprowadzony do ruchu w państwie członkowskim, w którym przedsiębiorca ma swoją siedzibę, w rozumieniu rozporządzenia (WE) Nr 1071/2009. Zdaniem organu przemawia za tym treść samego rozporządzenia, w szczególności art. 5 lit. b) rozporządzenia. Uzupełniająco organ powoływał się na treść 73 ust. 5 p.r.d. zgodnie z którym, w razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną łub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego. W związku z powyższym polski przedsiębiorca transportowy nie ma możliwości wykorzystywania w swojej działalności pojazdów zarejestrowanych za granicą. Zdaniem Sądu trafnie organ odwołał się do przepisów wspólnotowych, w szczególności do art. 5 rozporządzenia nr 1071/2009, który precyzuje warunki związane z wymogiem uzyskania zezwolenia na dostęp do zawodu przewoźnika drogowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) tegoż rozporządzenia, tj. wymogiem posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich. W ww. zakresie muszą być bowiem spełnione przez przedsiębiorcę łącznie trzy przesłanki, tj.: a) posiadanie siedziby położonej w tym państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność, w szczególności dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników, dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których dostęp musi mieć właściwy organ, aby sprawdzić, czy spełnione zostały warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu; państwa członkowskie mogą wymagać, aby przedsiębiorcy na ich terytorium udostępniali również inne dokumenty w swoich lokalach w dowolnej chwili; b) gdy zezwolenie na dostęp do zawodu przewoźnika drogowego zostanie wydane – przedsiębiorca jest zobowiązany do dysponowania co najmniej jednym pojazdem, który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego – będąc jego właścicielem lub posiadaczem z innego tytułu, np. na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, umowy najmu lub umowy leasingu; c) prowadzenie działalności związanej z pojazdami w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego, a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim. Sąd podzielił stanowisko organu, że z ww. przepisów wynika, że przedsiębiorca może wykonywać działalność na podstawie licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy tylko z wykorzystaniem pojazdu (lub pojazdów) zarejestrowanego lub w inny sposób wprowadzonego do ruchu zgodnie z przepisami prawa krajowego (w Polsce – przepisami Prawa o ruchu drogowym). W konsekwencji nie jest możliwe zgłoszenie do licencji wspólnotowej pojazdów zarejestrowanych w kraju innym, niż siedziba przedsiębiorcy. Taki kierunek rozumienia ww. przepisów uwzględnienia istnienie w systemie prawa regulacji o przewozie kabotażowym. Stosownie bowiem do definicji legalnej zawartej w ustawie o transporcie drogowym za przewóz kabotażowy uważa się przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przewóz kabotażowy jest także instytucją prawa wspólnotowego (por. z art. 2 pkt 6 rozporządzenia 1072/2009). Wykorzystywanie więc przez Skarżącą w przewozie drogowym wykonywanym na podstawie licencji wspólnotowej pojazdów zarejestrowanych za granicą mogłoby w niektórych przypadkach spełniać warunki przewozu kabotażowego, podlegającego odrębnym rygorom, i - w konsekwencji - wywoływać istotne wątpliwości co do charakteru konkretnego przewozu. Taka zaś sytuacja byłaby nie do pogodzenia z przyczyn aksjologicznych, tj. z uwagi na obowiązujące domniemanie spójności systemu prawa. Domniemanie to zakłada zupełność oraz brak wewnętrznej sprzeczności norm prawnych tworzących ten system. Pamiętać przy tym należy, że przyjęcie dorobku prawnego Wspólnoty wiąże się z zasadniczymi zmianami w kształcie systemu prawa skutkującymi poszerzeniem spektrum odniesień w ramach wykładni prawa. Podmiot stosujący prawo musi więc dostosować metody interpretacji oraz czynności związane ze stosowaniem prawa do miejsca źródła prawa w systemie źródeł, następnie zaś także do charakteru tekstu konkretnego źródła prawa. Stąd też przyjęcie dorobku prawnego Wspólnoty towarzyszące wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej wywiera tak istotny wpływ na stosowanie prawa (por. D. Antonów, Wykładnia systemowa prawa podatkowego w realiach członkostwa Polski w Unii Europejskiej, PP 2008/2/15-20). Tak więc uwzględniając powyższe wskazać należy, że jeżeli Skarżąca chce w działalności prowadzonej na podstawie licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wykorzystywać pojazdy powierzone jej przez podmiot zagraniczny, to zobowiązana będzie dokonać ich rejestracji w kraju. W tym zakresie organ prawidłowo odwołał się do art. 73 ust. 5 p.r.d., zgodnie z którym w razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę), podmiotu polskiego. Mając powyższe na względzie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 ust. 1 lit a) rozporządzenia Parlamentu i Rady (we) nr 1071/2009 w zw. z art. 5 lit. b) rozporządzenia oraz w zw. z art. 73 ust. 5 p.r.d., a w konsekwencji także naruszenia przepisów procesowych zarzucanego w skardze. Stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach organ uzasadnił przestrzegając zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.