VI SA/Wa 1899/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi M. W. na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały oddala skargę

Uchwałą nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: KRPIIB) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a. ), po rozpatrzeniu wniosku M. W. (dalej: strona, skarżący) z [...] maja 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy od uchwały tego organu z [...]maja 2017 r. nr [...], stwierdzającej z urzędu nieważność uchwały nr [...]Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: Rada [...]OIIB) z [...] marca 2003 r. w części dotyczącej wpisu M. W. na listę członków [...]OIIB pod nr ewidencyjnym [...] oraz nadającej rygor natychmiastowej wykonalności – utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Do wydania powyższych uchwał (decyzji) doszło w oparciu o następujące ustalenia: Z akt sprawy wynika, że M. W. [...] lutego 2003 r. złożył wniosek o wpis na listę członków [...]OIIB. Do wniosku dołączył dokument stwierdzający przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie w specjalności konstrukcyjno - budowlanej nr [...]z [...] listopada 1993 r., wydany przez Urząd Wojewódzki w [...] oraz potwierdzenie wpłaty wpisowego. Uchwałą Rady [...]OIIB nr [...]z [...] marca 2003 r. (dalej: uchwała wpisowa) wpisano M. W. na listę członków tej Izby. Pismem z [...] marca 2017 r. Rada [...]OIIB złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części dotyczącej wpisu M. W. na listę członków [...]OIIB pod nr ewid. [...]. We wniosku wskazano, że skarżący, składając wniosek o przyjęcie go w poczet członków Izby, posłużył się dokumentem potwierdzającym jego uprawienia budowlane, który okazał się nieprawdziwy, bowiem ustalono, że [...] Urząd Wojewódzki nigdy nie wydał mu uprawnień budowlanych Natomiast wpisu dokonano na podstawie dokumentu, z którego wynikało, że rzekomo miał być wystawiony przez ten urząd. Rada [...]OIIB działała więc w przeświadczeniu prawdziwości dokumentów i informacji przedstawionych przez skarżącego. Dlatego też podjęła uchwałę, o której stwierdzenie nieważności obecnie wniosła. W toku postępowania administracyjnego organ wpisowy ustalił, że uprawnienia bedące podstawą wpisu na listę inżynierów budownictwa, zostały sfałszowane i nie wydał ich [...] Urząd Wojewódzki. Dowodami potwierdzającymi ten fakt były zarówno ustalenia Prokuratury Rejonowej [...], jak i stanowisko [...] Urzędu Wojewódzkiego - organu, który miał rzekomo je wydać. W postanowieniu o umorzeniu śledztwa z [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej [...]postanowił: "umorzyć śledztwo przeciwko M. W. podejrzanemu o to, że w dniu [...] listopada 1993 r. w [...] posłużył się jako autentycznym, podrobionym przez nieustaloną osobę, zaświadczeniem z dnia [...] listopada 1993 r.o numerze [...], stwierdzającym jego przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie". Również Urząd Wojewódzki w [...] w piśmie z [...] maja 2012 r. wskazał jednoznacznie, że skarżący nie widniał ani w rejestrze osób składających dokumenty w celu uzyskania uprawnień, ani w rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane. Urząd Wojewódzki wskazał również, że pod numerem uprawnień nr ewid. [...] figuruje inna osoba posiadająca uprawnienia budowlane oraz, że uprawnienia o tym numerze zostały wydane w dniu [...] maja 1993 r., a nie w dacie [...] listopada 1993 r., która widnieje w dokumencie, którym posługiwał się skarżący. Skoro - w ocenie organu – Prokuratura ustaliła prawomocnym postanowieniem, że przedstawiony przy wniosku o wpis na listę członków wyżej opisany dokument nie jest autentyczny, to osoba posługująca się nim nie posiada uprawnień do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, wynikających z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządzie zawodowym architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 5, poz. 42, z późn. zm., dalej: u.s.z.). W związku z powyższym, KRPIIB uznała, że uchwała Rady [...]OIIB z dnia [...] marca 2003r. w części dotyczącej wpisu M. W. na listę członków [...]OIIB pod nr ewidencyjnym [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Od ww. uchwały w ustawowym terminie M. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Domagał się uchylenia w całości zaskarżonej uchwały, wstrzymania jej natychmiastowej wykonalności oraz zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy o wznowienie postępowania. Podnosił naruszenie przez organ art. 5 ust. 2 u.s.z. przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Strona podniosła również naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, a także art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz załączył kopię (poświadczoną notarialnie) stwierdzenia przygotowania zawodowego wydanego przez Urząd Wojewódzki w [...] w dniu [...] września 1998 r. Rozpoznając ponownie sprawę, KRPIIB w całości podzieliła dotychczasowe ustalenia co do stanu faktycznego, jak również jego ocenę prawną. Zarówno zarzuty skarżącego co do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego nie zasługiwały, w ocenie organu, na uwzględnienie. Organ wyjaśnił również, że w rozpoznawanej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności zaskarżonej uchwale należało nadać z uwagi na ochronę życia oraz zdrowia ludzkiego. Jak wykazało bowiem postępowanie dowodowe, skarżący nie posiada wymaganych prawem uprawnień, a tym samym - wiedzy oraz kompetencji potwierdzonych urzędowo niezbędnych do wykonywania zawodu zaufania publicznego o szczególnym charakterze, jakim niewątpliwie jest pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, co w ocenie organu stanowi oczywiste zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz mienia znacznej wartości. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, w oparciu o orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wyjaśnił, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania i należy dać priorytet pierwszemu z nich. Reasumując, organ wyjaśnił, że kluczowymi okolicznościami w niniejszej sprawie, przesądzającymi konieczność stwierdzenia nieważności wpisu skarżącego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa był fakt legitymowania się przez M. W. fałszywymi uprawnieniami budowlanymi. Zostało to potwierdzone postanowieniem Prokuratury Rejonowej [...]z [...] kwietnia 2007 r. oraz wyjaśnieniami Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] maja 2012 r., z których jednoznacznie wynikało, że skarżący nie widniał zarówno w rejestrze osób składających dokumenty w celu uzyskania uprawnień, jak również w rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane. Powyższą uchwałę zaskarżył M. W., wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem prawa. Zwrócił się również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi. Zdaniem skarżącego zaskarżona uchwała naruszyła następujące przepisy: a) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. przez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, b) art. 135 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie, c) art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. - poprzez niezastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skargi ponowił argumentację przedstawianą w toku postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę KRPIIB wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga M. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie nie była ocena merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wpisu skarżącego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, lecz kwestii dotyczącej zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały (decyzji) wydanej w tym przedmiocie. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i postępowanie, w którym badaniu podlegają ściśle określone przesłanki nieważności. Nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. W postępowaniu nadzwyczajnym nie bada się powtórnie sprawy merytorycznie, w tym nie przeprowadza dowodów i nie czyni w oparciu o nie ustaleń, stanowiących podstawę rozstrzygania o istocie sprawy administracyjnej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja - której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczona jest wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zasadniczo nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty, że kwestionowana decyzja została wydana mimo braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonania wadliwej oceny dowodów i na tej podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Tego rodzaju naruszenia, mogą być podnoszone na etapie zwykłego postępowania administracyjnego, ewentualnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, obejmującym kontrolę wydanych w postępowaniu zwykłym decyzji administracyjnych. Kontynuując powyższe rozważania stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania zwykłego jest sprawa administracyjna w sensie materialnym, zaś przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest sprawa administracyjna o charakterze procesowym (zob. B. Adamiak: "Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej" - Państwo i Prawo z 2001 r., nr 8, str. 29 i n.). Niewątpliwie sprawy prowadzone w trybie nadzwyczajnym i wydawane w ich następstwie rozstrzygnięcia są bezpośrednio powiązane z obiema sferami, ponieważ przesądzają o obowiązywaniu w obiegu prawnym decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną "materialną", po jej uprzedniej analizie pod kątem zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Niemniej, wadliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego, mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym odwoławczym, a nie w trybie nadzwyczajnym (vide: wyrok NSA z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 172/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto punktem odniesienia dla oceny kwalifikowanych wad decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., jest stan rzeczy istniejący i stan prawny obowiązujący w chwili wydania decyzji. Podstawą prawną kontrolowanej w niniejszej sprawie uchwały(decyzji) był art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przywołany przepis k.p.a. stanowi o dwóch przesłankach, których zaistnienie powoduje możliwość stwierdzenia nieważności wydanych decyzji i są to: brak podstawy prawnej i rażące naruszenie prawa. Analiza powyższego przepisu zdaje się wskazywać, że ustawodawca opowiada się za konstrukcją unieważnialności decyzji z mocą wsteczną (ex tunc). Przy czym, wady decyzji stanowiące zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. przyczyny stwierdzenia jej nieważności, mają charakter materialny i tkwią w niej samej. Istota nieważności sprowadza się do tego, że akt istniejący formalnie jest pusty materialnie (vide: M. Kamiński, Nieważność decyzji administracyjnej. Studium teoretyczne, Kraków 2006, s. 163). O ile pierwsza z przesłanek nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, to pojęcie "rażącego naruszenia prawa" wymaga szerszego omówienia. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91, wyrok NSA z 13 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1206/11, LEX nr 1244513.). Oczywistość naruszenia prawa polega na wyraźnej sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (vide: wyrok NSA z 29 czerwca 1987 r., sygn. akt II SA 2145/86, niepubl.). Po drugie, przepisem, który może być rażąco naruszony jest co do zasady przepis prawa materialnego. Wynika to z faktu, że naruszenia prawa stanowiące podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) są wadami tkwiącymi w samej decyzji, a nie wadami postępowania, w którym ta decyzja zapadła. Te ostatnie bowiem stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Innymi słowy, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy przepis będący podstawą prawną decyzji został zastosowany w ten sposób, że w jego wyniku powstał stosunek prawny, który nie mógł powstać na gruncie tego przepisu. W rezultacie, skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok NSA z 12 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1832/16, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie rażącego naruszenia prawa nie może być wykładane w sposób rozszerzający. Za restrykcyjnym rozumieniem pojęcia rażącego naruszenia prawa przemawia wynikająca z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasada trwałości decyzji administracyjnych, wywodzona z zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt K 10/97, OTK ZU1998/3/29) i z zasady państwa prawnego ujętej w art. 2 Konstytucji (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 lutego 2003 r., sygn. akt P 11/02 OTK ZU 2003/2A/12, z 17 maja 2004 r., sygn. akt SK 32/03, OTK ZU 2004/5A/44). Jak wskazuje się w nauce prawa administracyjnego, "jednostka będąca adresatem ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych ma prawo oczekiwać, że jej sytuacja prawna ukształtowana w sposób autorytatywny i wiążący przez organy państwa prawa nie będzie w sposób dowolny i nieprzewidywalny zmieniana a granice czasowe i treściowe władczej ingerencji w tę sytuację będą w sposób jasny i precyzyjny wyznaczone" (cytat za M. Kamiński, "Konstytucyjne podstawy domniemania ważności decyzji administracyjnej", Państwo i Prawo 9/2007 str. 56 i nast.). W ocenie Sądu, omawiane powyżej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji znalazły odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu wydanym w niniejszej sprawie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wpisu skarżącego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr ewid. [...] dokonano uchwałą nr [...]z [...] marca 2003 r., w oparciu o przedstawione stwierdzenie przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej nr [...]z [...]listopada 1993 r., wydane przez [...] Urząd Wojewódzki. Zatem, po pierwsze, materialną podstawą uchwały wpisowej był art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządzie zawodowym architektów oraz inżynierów budownictwa (u.s.z.), w brzmieniu obowiązującym w dacie jej podjęcia, zgodnie z którym, izby inżynierów budownictwa zrzeszają osoby, które: 1. posiadają uprawnienia budowlane w specjalnościach, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2-5 ustawy - Prawo budowlane, 2. posiadają uprawnienia budowlane w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, w zakresie określonym w art. 14 ust. 3 pkt 2-4 ustawy - Prawo budowlane, 3. posiadają uprawnienia budowlane w zakresie odpowiadającym zakresowi specjalności, o których mowa w pkt 1 i 2, uzyskane przed dniem wejścia w życie ustawy - Prawo budowlane. Po drugie, wobec zastosowania art. 5 ust. 2 u.s.z. doszło do nawiązania swoistego stosunku prawnego, w wyniku którego, skarżący został wpisany na listę inżynierów budownictwa. Następnie ustalono, że dokumenty potwierdzające uprawnienia skarżącego, będące podstawą jego wpisu, zostały sfałszowane. Dowodami potwierdzającymi ten fakt były zarówno ustalenia Prokuratury Rejonowej [...] (postanowienie z [...] kwietnia 2007 r. sygn. akt [...]), jak i stanowisko [...] Urzędu Wojewódzkiego, zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. (vide część historyczna uzasadnienia). Dowody te były przedmiotem oceny w postępowaniu o wznowienie postępowania w części dotyczącej wpisu M.W. na listę członków [...]OIIBW, następnie ocenionym przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r., sygn.. akt VI SA/Wa 1079/14/. W myśl art. 170 i 171 p.p.s.a. skutkiem prawomocnego wyroku jest to, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków z niego wynikających. Wobec powyższego, przepis będący podstawą prawną uchwały wpisowej - art. 5 ust. 2 u.s.z., został zastosowany w ten sposób, że powstał stosunek prawny (wpis na listę inżynierów budownictwa), który nie mógł powstać, bowiem skarżący w dacie zgłoszenia wniosku o wpis nie posiadał uprawnień, będących podstawą tego wpisu. Doszło zatem do sytuacji, w której akt (wpis na listę) istniejący formalnie był pusty materialnie (niemożność zastosowania przepisu materialnego). Po trzecie, w następstwie podjęcia uchwały z [...] marca 2003 r. doszło do zaistnienia skutku w postaci wpisu skarżącego na listę inżynierów budownictwa, który jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, jako aktu wydanego przez organy państwa, bowiem skarżący nie posiada wymaganych prawem uprawnień, a tym samym - wiedzy oraz kompetencji potwierdzonych urzędowo, a niezbędnych do wykonywania zawodu zaufania publicznego o szczególnym charakterze, jakim jest niewątpliwie pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Pełnienie tych funkcji bez wymaganych prawem uprawnień stanowi oczywiste zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz mienia znacznej wartości. Ponownie podkreślenia wymaga, że stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić w przypadku niewątpliwego wystąpienia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź zweryfikować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego jak i wydanej w nim decyzji. W postępowaniu tym kontroluje się bowiem ważność decyzji ostatecznej przez pryzmat wad o charakterze kwalifikowanym, a więc najpoważniejszych uchybień jakimi może być dotknięty akt administracyjny. Wobec powyższego, jako niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., bowiem, jak wskazano powyżej, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty, że kwestionowana decyzja została wydana mimo braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonania wadliwej oceny dowodów i na tej podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Tym samym, w ocenie Sądu zasadnym było podjęcie przez Krajową Radę Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa uchwały w trybie art. 156 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdzającej nieważność uchwały nr [...]Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] marca 2003r. w części dotyczącej wpisu M. W. na listę członków [...]OIIB pod nr ewidencyjnym [...], wobec zaistnienia wskazanych powyżej przesłanek i stwierdzenia, że M. W. składając wniosek o przyjęcie go w poczet członków izby posłużył się nieprawdziwym dokumentem potwierdzającym jego uprawienia budowlane. Z tych względów skargę jako niezasadną, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.