VI SA/Wa 1781/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę

VI SA/Wa 1781/17 Uzasadnienie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r" znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego {Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) oraz w związku z art. 36 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1725), utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (bez daty) o odmowie nadania Pani J. K. (zwanej dalej "skarżącą") uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych ([...]). Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją bez daty Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa odmówiła nadania skarżącej uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Organ I instancji zakwestionował sposób kierowania praktyką. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca, w którym nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji i wniosła ojej uchylenie. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna, po zapoznaniu się z aktami sprawy, stwierdziła, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie organ wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji nie określono dziennej daty jej wydania, poprzestając jedynie na wskazaniu roku i miesiąca. Organ powołując się na stanowisko judykatury uznał, że wada ta może być usunięta na podstawie art. 113 K.p.a. Dlatego też powyższy brak nie może stanowić samoistnej podstawy uchylenia, ani tym bardziej zmiany decyzji administracyjnej. Rozpoznając sprawę organ wskazał, że przedmiotem sporu jest sposób kierowania praktyką skarżącej. Organ wskazał, że skarżąca odbyła praktykę w powiatowym organie nadzoru budowlanego. Praktyką tą kierował natomiast pracownik wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego. Kierowanie polegało w tym wypadku na konsultowaniu i opiniowaniu protokołów kontroli na zasadzie współpracy uzgodnionej z przełożonym wnioskodawczyni. Organ wyjaśnił, że warunki zaliczenia praktyki odbytej na budowie zostały określone w art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z nim, warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych albo na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Organ uznał, że użyty w art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane zwrot "pełnić funkcję techniczną na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane" oznacza, że zarówno praktyka, jak i kierowanie tą praktyką musi odbywać się na budowie. Natomiast czynność polegająca na kierowaniu praktyką zawodową na budowie musi się łączyć z koniecznością wydawania praktykantowi wiążących poleceń i wskazówek co do sposobu i prawidłowości wykonywanych przez niego funkcji technicznych na budowie. Udzielanie tych poleceń i wskazówek musi odbywać się w trakcie czynności wykonywanych przez praktykanta. Osoba nieobecna na budowie w trakcie wykonywania przez praktykanta funkcji technicznej nie ma faktycznych możliwości kierowania praktyką. Nie ma możliwości sprawowania pieczy nad wykonywanymi przez niego pracami, a w związku z tym nie może na bieżąco korygować jego pracy, a na tym właśnie polega kierowanie praktyką. Analizując sprawę organ doszedł do przekonania, że osoba kierując praktyką skarżącej na budowie, polegającą na dokonywaniu czynności inspekcyjno-kontrolnych, powinna być fizycznie obecna na budowie podczas przeprowadzania przez nią kontroli. Fizyczna obecność daje potencjalne warunki do kierowania praktyką strony. Tymczasem w niniejszej sprawie kierowanie praktyką ograniczało się do opiniowania i konsultowania protokołów kontroli. Protokół taki sporządzany jest po zakończeniu czynności inspekcyjno-kontrolnych. Dlatego też organ uznał, że osoba wskazana jako kierująca praktyką na budowie, w ogóle nie była obecna przy dokonywaniu przez skarżącą czynności inspekcyjno-kontrolnych. W związku z tym nie miała realnych możliwości kierowania praktyką strony na budowie w rozumieniu art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Wobec powyższego organ uznał, że sposób odbycia praktyki wskazywał, że skarżąca w jej trakcie nie pełniła funkcji technicznej pod kierownictwem osoby mającej odpowiednie uprawnienia budowlane, czego wymaga art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, znak: [...] z dnia [...] czerwca 2017 roku i poprzedzającej ją decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (bez wskazania daty) nr [...]. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem zaprezentowanym w decyzji organu II instancji, w którym uznano, że pominięcie daty dziennej wydania decyzji nie jest wadą istotną. Pomimo uznana, że jest to błąd, który może zostać naprawiony w formie sprostowania decyzji, organ nie podjął żadnych czynności w tej sprawie. Data wydania decyzji jest jednym z podstawowych jej elementów wymienionych w art. 107 Kpa. i do dnia dzisiejszego organ I instancji nie poczynił żadnych kroków aby wyeliminować tę wadę. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o samorządach zawodowych architektów i inżynierów budownictwa (Dz.U. z 2016 roku poz. 1725) w myśl, którego Krajowa Komisja Kwalifikacyjna wydaje decyzje w sprawie nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Natomiast złożony w Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...]OI IB wniosek dotyczył nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej. Ponadto, w jej ocenie, spełniła warunek odbycia właściwej praktyki. Na tę okoliczność wskazała brzmienie art. 14 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz § 3 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Wyjaśniła, że zgodnie z tymi przepisami do praktyki zawodowej na budowie zalicza się min. "wykonywanie czynności inspekcyjno - kontrolnych w organach nadzoru budowlanego". W ocenie skarżącej, warunek ten spełnia, bowiem pracuje w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w R. od 2009 roku i do zakresu obowiązków należy wykonywanie czynności inspekcyjno - kontrolnych, o których mowa we wskazanym rozporządzeniu. Ponadto do praktyki zawodowej na budowie zalicza się wykonywanie czynności inspekcyjno - kontrolnych w organach nadzoru budowlanego. Również w ocenie skarżącej zarzut braku bezpośredniego kierownictwa nad praktyką zawodową nie znajduje uzasadnienia, bowiem osoba, która potwierdziła odbycie praktyki zawodowej jest zatrudniona w organie nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego. Osoba ta jest również czynnym członkiem izby samorządu zawodowego i kierowała praktyką w uzgodnieniu z przełożonym. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji wydanej przez Okręgową Komisję Kwalifikacyjną [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem ww. rozstrzygnięcia organów obu instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wadliwości decyzji wydanej w I instancji Sąd stwierdza, że brak podania pełnej daty jego rozstrzygnięcia nie stanowi samoistnej podstawy do uchylenia bądź zmiany decyzji administracyjnej. W czasie wydania decyzji zarówno w I jak i II instancji obowiązywał ten sam stan prawny, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. A zatem kontrola tej decyzji na drodze postępowania sądowoadministarcyjnego jest możliwa. W tym stanie rzeczy brak podania pełnej daty w decyzji jest to wada nieistotna aktu administracyjnego, która podlega sprostowaniu w trybie art. 113 kpa. Z ustalonego i niekwestionowanego przez stronę stanu faktycznego wynika, że skarżąca odbyła praktykę w powiatowym organie nadzoru budowlanego. Praktykę tę nadzorował natomiast pracownik wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego, który konsultował i opiniował protokoły kontroli na zasadzie współpracy uzgodnionej z przełożonymi skarżącej. Zgodnie z art 14 ust 4 Prawa budowlanego warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych lub na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Z treści tego przepisu, zdaniem Sądu, wynika, że praktyka powinna być odbyta na budowie zaś kierujący powinien mieć możliwość niejako "na gorąco" udzielać wskazówek i korygować czynności praktykanta. W tym stanie rzeczy osoba opiniująca protokoły kontroli sporządzone przez skarżącą nie była obecna na budowie, a więc należy zgodzić się z organem, że praktyka skarżącej miała charakter fikcyjny. Wobec powyższego organy obu instancji nie naruszyły prawa uznając, że skarżąca nie odbyła wymaganej praktyki, aby uzyskać uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Z uwagi na bezzasadność zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.