VI SA/Wa 1751/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego A. T. od kosztów sądowych ponad kwotę 170 zł (sto siedemdziesiąt złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, 2. ustanowić dla skarżącego A. T. radcę prawnego.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn.. akt VI SA/Wa 1751/16 oddalono A. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, a następnie postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r. odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. A. T. (dalej jako skarżący) złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie z przedmiotowej skargi. Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żona i pasierbicą. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie ok. 1.564 złotych netto miesięcznie (załączono kopię wyciągu z rachunku bankowego oraz zaświadczenie pracodawcy potwierdzające powyższe). Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.227 zł netto miesięcznie (załączono zaświadczenie pracodawcy potwierdzające powyższe), jednakże jak wynika z ww. zaświadczenia pracodawcy oraz oświadczenia skarżącego, zakład pracy żony skarżącego został zamknięty, a ona sama jest w ciąży i przebywa na zwolnieniu lekarskim. Pasierbica skarżącego uczy się w liceum (załączono zaświadczenie szkoły potwierdzające powyższe). Ponadto z rachunków bankowych żony skarżącego wynika, że uzyskuje ona alimenty na córkę w wysokości 700 zł netto miesięcznie. Ponadto skarżący oświadczył, że obciążony jest alimentami na swoje dziecko w wysokości 200 zł netto miesięcznie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 1369), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący i zona skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę oraz alimentów na pasierbicę skarżącego uzyskują w łącznej wysokości ok. 3.491 netto miesięcznie, jednakże w kontekście zlikwidowania zakładu pracy żony skarżącego oraz jej ciąży jak też konieczności i pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych chociażby z zakupem żywności, odzieży, lekarstw i lekarzy, pokrycia kosztów utrzymania uczącej się pasierbicy skarżącego czy też zapłaty czynszu za mieszkanie, w ocenie rozpoznającego wniosek nie jest możliwe poczynienie przez skarżącego oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Nie sposób oczekiwać bowiem czynienia oszczędności od osób, których dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącego prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.