VI SA/Wa 1718/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "(...)"z siedzibą w "(...)" (Szwecja) na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z "(...)" czerwca 2019 r. nr "(...)" w przedmiocie odmowy zwieszenia postępowania w sprawie unieważnienia patentu na wynalazek nr "(...)" postanawia: odrzucić skargę

Pismem z 19 lipca 2019 r. "(...)"z siedzibą w "(...)" (Szwecja), dalej "Skarżący", reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "Organ") z "(...)" czerwca 2019 r., którym odmówiono zawieszenia postępowania w sprawie unieważnienia patentu na wynalazek nr "(...)". W uzasadnieniu skargi, dowodząc dopuszczalności jej złożenia, Skarżący wskazał, że w rozpoznawanym przypadku nie ma zastosowania art. 101 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), dalej "k.p.a.", bowiem ustawa z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.), dalej "p.w.p.", w art. 257 przewiduje, że na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego, wydawane w sprawach rozstrzyganych w trybie postępowania spornego, stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tej regulacji, zdaniem Skarżącego stanowiącej lex specialis, zastępującej uregulowania kodeksowe, wynika, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania o unieważnienie patentu, tj. postępowania spornego według przepisów tytułu VII p.w.p., skarga do sądu administracyjnego przysługuje. Nadto Skarżący wywodzi, że ustawodawca w art. 257 p.w.p. - postanowił expressis verbis, że na decyzje oraz postanowienia w sprawach określonych w art. 255 p.w.p. przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje w odniesieniu do wszystkich decyzji i postanowień wydanych w sprawach, których zamknięty katalog ustanowiono w art. 255 p.w.p. (tak: J. Sieńczyło-Chlabicz [w:] Kontrola sądowoadministracyjna postępowań przed Urzędem Patentowym w sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej; System Prawa Prywatnego; tom 14 c; red. R. Skubisz; 2017; wyd. 1; podkr. wł.). W kontekście powyższego przywołano także art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdzie wymieniono sprawy dotyczące unieważnienia praw wyłącznych, tj. m.in. patentu, jak w niniejszej sprawie (vide k. 7-8). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, powołując się przy tym na liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest postanowienie, którym Organ, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., odmówił zawieszenia postępowania. Kwestia dopuszczalności tego typu skarg była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych – w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12; postanowienie z 17 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1651/14; postanowienie z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 340/13; postanowienie z 20 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1788/14; postanowienie z 10 września 2019 r., sygn. akt I OSK 1788/19). Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie (art. 101 § 3 k.p.a.). Treść tego przepisu należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Stwierdzić trzeba, iż za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą art. 101 § 3 k.p.a. jest bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z tych przyczyn uzasadnione jest wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Trudno przyjmować, by racjonalny ustawodawca z jednej strony wprowadzał mechanizmy udrażniające przebieg postępowania, a z drugiej strony utrzymywał te, które mogą służyć jego przedłużaniu. Strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Zgodnie z art. 142 k.p.a. strona wskazane wyżej rozstrzygnięcie może kwestionować w odwołaniu od decyzji, jak i w skardze do sądu administracyjnego na decyzję II instancji. Zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w tym przepisie, a zatem rozpoznanie przez sąd skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że właściwość sądu administracyjnego, w zakresie kontroli zgodności z prawem, została ograniczona wyłącznie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończących postępowanie w sprawie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Zatem, skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje i nie jest to również postanowienie, które kończy postępowanie, ani postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, to nie podlega ono kognicji sądu administracyjnego. W konsekwencji rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania jest niedopuszczalne, zaś skarga podlega odrzuceniu. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 257 p.w.p. Z przepisu tego wprawdzie wynika, że stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art. 255 p.w.p., jednakże przepisy prawa własności przemysłowej nie określają w jakich kwestiach proceduralnych wydawane są postanowienia i w tym zakresie mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące postanowień w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. W żadnym wypadku nie można byłoby przyjąć, że na podstawie art. 257 w związku z art. 255 p.w.p. na przedmiotowe postanowienie służy skarga do sądu administracyjnego. Takie stanowisko zajął Naczelny sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 232/06, dotyczącym podobnej sprawy – postanowienia o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu toczącym się na wniosek innej strony. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił, jako niedopuszczalną. Na koniec Sąd zwraca uwagę, iż Skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 1000 złotych (vide: dowód uiszczenia wpisu na k. 43) na konto Urzędu Patentowego RP, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając przedmiotowe orzeczenie nie miał żadnych podstaw do zwrotu uiszczonego wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.