VI SA/Wa 1506/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego H. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z "(...)" marca 2021 r. nr Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 stawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110) – zwanej dalej "p.r.d." i § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem przez H. G. decyzję "(...)" Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" września 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach. W wyniku przeprowadzonej w dniu 24 sierpnia 2020 r., na drodze krajowej nr "(...)", w G. kontroli pojazdu członowego, składającego się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki S. i czteroosiowej naczepy – po przeprowadzeniu czynności ważenia i mierzenia pojazdu – stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu (16,50 m) o 4,48 m. Pomiaru dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego posiadającego aktualne świadectwo wzorcowania. Ustalono, że skarżący legitymował się zezwoleniem kategorii VI na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 6 miesięcy, do dnia 2 października 2020 r. Zdaniem organu, zezwolenie to uprawniało do przejazdu pojazdu nienormatywnego, ale jedynie z ładunkiem. Tymczasem w chwili kontroli nie przewożono żadnego ładunku i dlatego posiadanie zezwolenia nie uprawniało do przekroczenia dopuszczalnych norm wymiaru pojazdu. W związku z tym, decyzją z "(...)" września 2020 r. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nałożono na skarżącego określoną w art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii III – VI w wysokości 5000 złotych. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" marca 2021 r., w której uzasadnieniu organ poczynił tożsame ustalenia z tymi, które dokonano w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Organ ocenił, że brak przewożenia ładunku wykluczał możliwość posłużenia się przez skarżącego zezwoleniem kategorii VI. W skardze na tę decyzję skarżący wskazywał, że dopuszczony na podstawie stosownego zezwolenia ruch pojazdu nienormatywnego obejmuje także przewozy bez ładunku. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu, który mógł miał wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Poczynione w tej sprawie ustalenia nie nasuwają wątpliwości, a czynności postępowania nie naruszają regulujących je art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) – zwanej dalej "k.p.a.". Stwierdzonym faktom przypisano natomiast nieprawidłowe konsekwencje prawne w postaci stwierdzenia naruszenia reguł korzystania z dróg publicznych i nałożenia związanej z tym sankcji administracyjnej. Wyjaśnić zatem należy, że definicja pojazdu nienormatywnego została zamieszczona w art. 2 pkt 35a p.r.d., który stanowi że jest nim "pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy". Unormowanie to odnosi się zarówno do pojazdów przewożących ładunek, jak i poruszających się bez ładunku. Ruch takiego pojazdu po drodze publicznej jest, zgodnie z art. 64 ust. 1 p.r.d., dopuszczalny wyłącznie pod warunkiem posiadania stosownego zezwolenia, którego poszczególne kategorie i przypisane im uprawnienia unormowano w art. 64c ust. 1 – 6 p.r.d. (w wersji obowiązującej w dniu kontroli) oraz załączniku nr 1 do p.r.d. Również te przepisy nie uzależniają możliwości skorzystania z wydanego zezwolenia od przewozu ładunku. Do takiego wniosku prowadzić nie może posłużenie się metodą wykładni celowościowej, do której odwołał się organ na s. 4 zaskarżonej decyzji. Trudno znaleźć uzasadnienie dla twierdzenia, zgodnie z którym intencja ustawodawcy sprowadzała się do wprowadzenia zezwoleń na przejazd pojazdu z wymiarami przekraczającymi normy, ale wyłącznie z ładunkiem. Podzielić w tym zakresie należy wywody skargi, w której zwrócono uwagę na to, że przewóz niektórych ładunków wymaga tego, by już sama konstrukcja pojazdu wykraczała poza te normy, bo inaczej nie udałoby się takiego przedmiotu umieścić w pojeździe, ani zgodnie z prawem dojechać do miejsca jego załadunku. Dlatego kategoryczna teza zaskarżonej decyzji, według której skarżący dysponujący zezwoleniem mógł konsumować wynikające z niego uprawnienie dopiero po załadowaniu pojazdu nie jest ani przekonujące ani racjonalne. Wadliwa wykładnia art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 p.r.d. wywołała błędne, bezpodstawne zastosowanie art. 140ab ust. 2 p.r.d. i art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. Z tych wszystkich przyczyn, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 tego aktu Sąd uchylił także decyzję organu pierwszej instancji, bo dostrzeżone uchybienia popełniono już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Jednocześnie, wobec tego, że niebudzący w tej sprawie wątpliwości stan faktyczny nie dawał podstaw do obciążenia skarżącego karą administracyjną, Sąd na podstawie art. 145 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie administracyjne. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 wspomnianej ustawy, zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu sądowego.