VI SA/Wa 1309/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. i M. C. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2657/15, dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] 1. wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2657/15; 2. uchyla zaskarżony wyrok; 3. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących J. K. i M. C. solidarnie kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej "WITD"), działając na podstawie art. 64 i art. 140 aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012, poz. 1137 ze zm.), nałożył na J. K. i M. C. wspólników spółki cywilnej P. S.C. (dalej też "skarżący") karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII. Organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2015 r., w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk 10 t) został zatrzymany do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku ważenia stwierdzono, że rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego wyniósł 10,95 t, zatem przekroczył wartość dopuszczalną przewidzianą dla dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t o 0,95 t. Poddanym kontroli pojazdem realizowany był przewóz drogowy ładunku innego niż niepodzielny nie będącego drewnem (surowcem drzewnym) lub ładunkiem postaci sypkiej. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli. Decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2015 r., natomiast wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2657/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżących. Wyrok ten stał się prawomocny. Pismem z 14 czerwca 2019 r. Skarżący, powołując się na art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., w zw. z art. 19 ust.1 TUE w zw. z art. 46 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2016 r. Mając na uwadze wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. C-127/17 Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 roku oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz o przyznanie zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z 1 sierpnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na toczące się przed organem postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją ostateczną organu. Decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Głównego Inspektora Transportu Drogowego odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. Postanowieniem z 16 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 25 lutego 2021 r. na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Skarga o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2657/15, została wniesiona w terminie i została oparta na art. 272 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Podstawą wznowienia w rozumieniu tego przepisu może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 października 2017 r. I FPS 1/17). Podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie związana jest z wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dnia 21 marca 2019 r. wyroku w sprawie C-127/17. W wyroku tym uznano, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika do tej dyrektywy 96/53. Wobec powyższego Sąd w oparciu o art. 282 § 2 p.p.s.a. wznowił postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2657/15. W myśl art. 282 § 2 p.p.s.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. W przypadku rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 6 października 2020 r. 27 sierpnia 2020 r. o sygn. akt: VI SA/Wa 2442/19 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, w sprawie ze skargi M. C. i J. K. W wyroku tym Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie pojawiło się zagadnienie wstępne, stanowiące podstawę do wznowienia przez organ postępowania administracyjnego, które zostało rozstrzygnięte przez właściwy sąd - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej - odmiennie od oceny prawnej przyjętej przy wydaniu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], w sprawie nałożenia na Stronę kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII. Sąd zauważył, że decyzja organu inspekcji transportu drogowego nakładająca karę pieniężną za przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej na drodze, na której prawodawca polski przyjął dopuszczalny nacisk tej osi do 10 t, narusza art. 3 oraz art. 7 w związku z pkt 3.1. oraz pkt 3.4 załącznika nr I Dyrektywy Rady nr 96/53 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Nakłada bowiem sankcję administracyjną za naruszenie niezgodne z normami określonymi ww. przepisami unijnymi w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej. W konsekwencji Sąd uznał, że decyzja w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wydana została z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Sąd stwierdził, że uchybienie to w sposób oczywisty wpłynęło na wynik sprawy, bowiem gdyby organ dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu, wznowione postępowanie mogło spowodować uchylenie wcześniejszej decyzji ostatecznej. Z tego powodu Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie. Sąd nie orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego, bowiem w realiach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do przyjęcia – na tym etapie – iż ziściła się przesłanka jego bezprzedmiotowości. W tych okolicznościach sprawy, Sąd na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200, w zw. z art. 276 p.p.s.a.