VI SA/Wa 1294/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 sierpnia 2017 r. w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wniosku o dopuszczenie do egzaminu adwokackiego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie z 31 sierpnia 2017 r.

Skarżący – R. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Wraz ze skargą skarżący zgłosił wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 28 akt). Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy ostatecznie zakończyło się postanowieniem Sądu z 2 marca 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Referendarz) z 19 grudnia 2016 r. odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 54 akt). W czerwcu 2017 r. skarżący ponownie zgłosił wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, tym razem w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k. 73 akt). Postanowieniem z 31 sierpnia 2017 r. Referendarz odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym przez niego zakresie (k. 81 akt). Referendarz wskazał, że skarżący pomimo skutecznego wezwania nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkowo-rodzinną, w konsekwencji czego brak było możliwości ustalenia czy wypełnił on przesłanki do przyznania mu prawa pomocy. Skarżący niezgadzając się z powyższą odmową, w terminie sprzeciwił się jej i wniósł o "uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz budzącym niezadowolenie strony skarżącej". Do sprzeciwu nie zostały załączone żadne dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak wynika z akt sprawy niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, w ramach którego skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zostało wszczęte dnia 31 maja 2016 r. W konsekwencji tego w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a" w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd przy tym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z treści powyższego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku posiadania środków spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W rozpoznawanym przypadku skarżący wnioskuje o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym, dla skuteczności tego żądania, musiał on przedstawić Sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów. Niedopełnienie zaś w całości lub w części ww. obowiązku, tj. złożenia stosownego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego i rodzinnego, uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (vide: J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wyd. II, Warszawa 2006 s. 527). Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie, skarżący pomimo skierowanego do niego wezwania i skutecznego odbioru tego wezwania dnia 19 lipca 2017 r. (z.p.o. k. 78 akt), nie przedłożył żadnych, wymaganych do rozpoznania przedmiotowego wniosku dokumentów. W aktach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów obrazujących zarówno sytuację materialną, jak i osobistą skarżącego. Reasumując Sąd jest zdania, że Referendarz w zaskarżonym postanowieniu zasadnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym przez niego zakresie. Bezsprzecznie skarżący – pomimo ciążącego na nim ustawowego obowiązku, nawet nie podjął próby wykazania swojego rzeczywistego stanu majątkowego, czy rodzinnego, gdyż nie nadesłał żądanych dokumentów, ani na wezwanie Referendarza, ani w załączeniu sprzeciwu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.