VI SA/Wa 1226/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa postanawia: odrzucić skargę

Pismem z dnia 4 maja 2020 r. J. K. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa. Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 10 września 2018 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KNF z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] (k. 538 – 540 akt administracyjnych). W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, KNF wydała decyzję z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] (k. 589 – 614 akt administracyjnych).Skarżący odebrał decyzję w dniu 7 kwietnia 2020 r. (k. 615 akt administracyjnych). W związku z powyższymi ustaleniami, Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania czy wnosi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], czy wnosi skargę na decyzję z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], w terminie 7 dni po rygorem potraktowania, że skarga została wniesiona na decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...]. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 2 lipca 2020 r. (k. 11). W związku brakiem odpowiedzi skarżącego, Sąd uznał, że skarga została wniesiona na że decyzję KNF z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli zaś stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W powyższego wynika, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie, jednakże nie oznacza to, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast jeżeli wystąpi ona z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to traci możliwość wniesienia skargi do sądu. W przypadku zaś złożenia obydwu tych środków, skarga będzie podlegała rozpoznaniu przez sąd jedynie wówczas, gdy zostanie wniesiona jako pierwsza. Niedopuszczalne jest bowiem, aby ta sama decyzja była przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz jednocześnie sądu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienie WSA w Warszawie z 25 lipca 2019 r., II SA/Wa 561/19, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący najpierw złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie skargę do sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd nie może rozpoznać skargi od decyzji wydanej w pierwszej instancji, ponieważ była ona przedmiotem weryfikacji przez organ administracji publicznej, który ją wydał. W rozpoznawanej sprawie skarżący mógł skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], wydaną w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym stanie faktycznym wniesiona skarga jest niedopuszczalna w świetle art. 52 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem skargi w takiej sytuacji mogła być jedynie decyzja wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku stwierdzenia niedopuszczalności skargi sąd administracyjny odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.