VI SA/Wa 1143/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2021 r. sprawy ze skargi F. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z "(...)" lutego 2021 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania F. N. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] listopada 2020 r. orzekającej o odmowie wydania pozwolenia na broń myśliwską do celu łowieckiego. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – zwanej "k.p.a." i art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r., poz. 955). Decyzję wydano w następujących okolicznościach. W lipcu 2020 r. F.N. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wydanie pozwolenia na sześć jednostek broni palnej do celu łowieckiego, celem umożliwienia wykonywania polowania oraz treningów strzeleckich. Załączył zaświadczenie Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w K., potwierdzające jego członkostwo w tym związku od 1998 r. oraz orzeczenia lekarskie i psychologiczne z lipca 2020 r., potwierdzające jego zdolność do dysponowania bronią. Od orzeczeń Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł odwołania, w wyniku których w orzeczeniu lekarskim stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych do art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni o amunicji i nie może dysponować bronią, zaś w orzeczeniu psychologicznym stwierdzono to, że skarżący nie należy do tej grupy osób. Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił skarżącemu wydania wnioskowanego pozwolenia na broń, powołując się na ustalenia ostatecznego orzeczenia lekarskiego i dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. W wyniku wniesionego odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z"(...)"lutego 2021 r. utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że powzięte w toku postępowania co do stanu zdrowia skarżącego potwierdziły się negatywną oceną jego zdolności do dysponowania bronią, a wyrażoną w ostatecznym orzeczeniu lekarskim. We wniesionej na powyższą decyzję skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15h ust. 1, 2 i 3 ustawy o broni i amunicji, polegającą na oparciu zaskarżonej decyzji na wydanych orzeczeniach lekarskich, nie na nowym orzeczeniu lekarskim wydanym w toku postępowania, lecz na nowych faktach i okolicznościach, które nie dawały podstawy do zakwestionowania wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego, art. 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – zwanej "k.p.a." poprzez niepoinformowania skarżącego o nowych faktach i okolicznościach, na które powołał się organ w treści odwołań złożonych od orzeczeń lekarskich, a także niedoręczenie odwołań skarżącemu, naruszenie przepisów postępowania polegające na powołaniu się w odwołaniu na dokument z postępowania przygotowawczego, którego brak jest w aktach sprawy, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o wydane w postępowaniu odwoławczym orzeczenie lekarskie, które nie zawierało uzasadnienia i co do którego nie zawierało uzasadnienia i co do którego odmówiono jego wydania, pomimo żądania strony, naruszenie art. 77 § 2 k.p.a., to jest przepisu, na podstawie którego organ policji mógł zweryfikować nowe fakty i okoliczności z posiadanym w aktach orzeczeniem lekarskim, poprzez przewidzianą w tym przepisie procedurę uzupełnienia tych dowodów, polegającą na nie zastosowaniu trybu, lecz złożeniu odwołania, które nie służy do weryfikowania nowych faktów i okoliczności, lecz merytoryczna kontrola wydanych orzeczeń lekarskich, art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia dowodu z ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym, którego treść jest wzajemnie sprzeczna, a ponadto które nie oparło się na analizie dokumentacji lekarskiej, naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak oceny dowodu w postaci ostatecznego orzeczenia lekarskiego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Nie można organowi zarzucić luk czy wad w ustaleniach faktycznych, czy gromadzeniu dowodów. Zebrano bowiem wszelkie możliwe materiały, które są konieczne dla podjęcia decyzji. Dokonano także prawidłowej oceny dowodów. Dlatego zarzuty naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2 i art. 80 k.p.a. pozostają nieuzasadnione. Nie są uzasadnione twierdzenia skargi, które koncentrują się wokół zarzutu nieprawidłowego posłużenia się ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Wyjaśnić zatem należy, że w odniesieniu do ustalenia stanu zdrowia ubiegającego się o pozwolenie na broń ustawodawca posłużył się konstrukcją, którą można zaliczyć do elementów legalnej teorii dowodów w postępowaniu administracyjnym, wyłączając tym samym ustanowioną w art. 75 § 1 k.p.a. zasadę otwartego katalogu dowodów. Nakazał bowiem, by w tym zakresie ustalenia czynić na podstawie jedynego rodzaju dowodu, mianowicie sporządzanego na podstawie art. 15b – 15d ustawy o broni i amunicji orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologa. Podważenie zamieszczonych w orzeczeniach twierdzeń i ocen może, w myśl art. 15h ust. 2 ustawy o broni i amunicji nastąpić w wyłącznie w drodze odwołania wnoszonego przez wnioskodawcę oraz komendanta wojewódzkiego Policji. Odwołanie wnoszone przez organ Policji nie podlega, jak twierdzi skarżący, doręczeniu stronie postępowania ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Przepisy takiego obowiązku na organy nie nakładają. Nie dostarczają też do tego podstawy unormowania art. 8 czy art. 9 k.p.a., na które powołano się w skardze. Ostateczność wydanego w wyniku odwołania orzeczenia, przypisana mu przez art. 15h ust. 7 ustawy wyklucza dalszy tryb jego kwestionowania. Pozostaje ono wiążące dla organu stosującego prawo w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń. W świetle wskazanej konstrukcji prawnej nie ma podstaw także do tego, by podważać wynik badania w drodze innych środków dowodowych (na ten temat zob. wyrok NSA z 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3232/17, LEX nr 2866331). Nie było zatem do tego podstaw, by w tej sprawie sporządzać nowe orzeczenie lekarskie ani też prowadzić analizę dokumentacji lekarskiej. Niezasadnie też skarżący zarzuca brak uzasadnienia orzeczenia lekarskiego, bowiem dokument ten został sporządzony prawidłowo, zgodnie z art. 15f ust. 3 i 4 ustawy o broni i amunicji. Dokument ten nie zawiera uzasadnienia. Zamieszczono w nim natomiast stwierdzenie, że skarżący został poddany badaniu, którego wynik odzwierciedlono w orzeczeniu. Nie można dopatrzyć się naruszenia prawa w czynnościach organu polegających na analizie akt innego postępowania. Wprawdzie rzeczywiście informacje podane przez stronę postępowania karnego same w sobie nie przemawiają za uznaniem jej za osobę niezdolną do posiadania broni, to jeżeli wzbudziły wątpliwości organu Policji, zasadnie zażądano ich wyjaśnienia w toku ponownego badania wnioskodawcy. Pozostając związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim organ Policji nie dysponował ani możliwością jego podważenia ani swobodą wyboru konsekwencji prawnych ustalonych na podstawie tego dokumentu faktów. Dlatego zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.