V SAB/Wa 68/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Asesor WSA Adrianna Elżbieta Grzymska-Truksa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 31 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. I. na bezczynność Rzecznik Praw Pacjenta w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę.

Pan S. I. (dalej: strona skarżąca, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rzecznik Praw Pacjenta w przedmiocie rozpoznania wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność spowodowaną brakiem poprzedzenia wniesienia skargi ponagleniem, a w przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania wnosząc o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do brzmienia art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej. Z analizy akt administracyjnych przedłożonych Sądowi w niniejszej sprawie oraz wniesionej skargi wynika, że strona skarżąca nie poprzedziła ponagleniem skargi na przewlekłe załatwianie wniosku przez Rzecznika Praw Pacjenta. Brak jest bowiem w aktach sprawy jakiegokolwiek pisma, które mogłoby być uznane za takie ponaglenie, a skarżący nie wskazuje, że składał ponaglenie, jak też nie załącza do skargi jego kopi. Stwierdzić należy, że warunek skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w załatwianiu wniosku przez organ nie został zatem spełniony, skutkiem czego skarga jest niedopuszczalna. Następstwem niedopuszczalności skargi jest zaś jej odrzucenie z racji niemożliwości przyjęcia skargi przez Sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość prowadzenia czynności kontrolnych prowadzonych przez organ administracji publicznej. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuci skargę jeżeli z przyczyn inne niż określone w pkt 1-5a wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi ma miejsce w sytuacji, gdy została wniesiona bez wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność jest to brak poprzedzenia jej stosownym ponagleniem. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.