V SAB/Wa 62/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. na przewlekłość postępowania Ministra Zdrowia w sprawie wydania decyzji chroniącej życie postanawia: odrzucić skargę

Skarżący P K. złożył skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Zdrowia w sprawie wydania decyzji chroniącej życie. Skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną z dysfunkcją rąk i złożył w dniu 9 sierpnia 2022 r. do organu wniosek o wydanie decyzji o zwolnieniu z obowiązku zasłaniania ust i nosa. Zastrzegł, że w razie odmowy wydania decyzji wnosi o wskazanie nazwy i adresu Sądu do którego może się zwrócić o ochronę życia. W odpowiedzi Minister Zdrowia pismem z 9 sierpnia 2022 r. wyjaśnił, że organ nie wydaje indywidualnych decyzji zwalniających daną osobę lub podmiot z realizacji przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Wnioskiem z 8 września 2022 r. strona wniosła do organu ponaglenie do wydania decyzji chroniącej życie. Pismem z 9 września 2022 r. organ podtrzymał wcześniej przedstawione stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Minister Zdrowia wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako ,,p.p.s.a."), kontrola administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.3)), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw Jednocześnie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Odrzucenie skargi następuje w formie postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym (§ 3 omawianego przepisu). Na gruncie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontroli sądu administracyjnego podlegają również działania administracji publicznej, niebędące decyzjami ani postanowieniami, ale które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej. Rozwiązanie takie jest podyktowane potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej i w zakresie zadań realizowanych przez te organy (Woś Tadeusz, Art. 3 (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer, 2016). Podmioty mają zatem zapewnioną ochronę na drodze sądowej w sytuacji, gdy odnoszący się do nich akt lub czynność posiadają cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wówczas służy im skarga na podane akty i czynności, a także skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 inne akty lub czynności to te, które: mają charakter władczy, podejmowane są w sprawach indywidualnych, mają charakter publicznoprawny oraz dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dokonując analizy przedmiotowej sprawy Sąd ustalił, że nie dotyczy ona spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie wyczerpuje ona kryteriów określonych powyżej. Przedmiotem niniejszej skargi jest bowiem przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Zdrowia, w sytuacji, gdy organ nie miał obowiązku wydania aktu (decyzji) o zwolnieniu z obowiązku zakrywania ust i nosa. Wskazać należy, że obowiązek zakrywania nosa i ust został uregulowany w rozporządzeniu Rady Ministrów z 25 marca 2022 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 679 ze zm.), zgodnie z § 7 tego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2022 r. nakazuje się zakrywanie, przy pomocy maseczki, ust i nosa w budynkach, w których jest prowadzona działalność lecznicza, oraz w aptekach. W rozporządzeniu nie ustanowiono katalogu wykluczeń (zwolnień) od stosowania tego obowiązku, co jest uzasadnione możliwością każdorazowej oceny sytuacji faktycznej danej osoby (realizującej bądź nierealizującej tego obowiązku) przez osobę upoważnioną, która podejmuje decyzję o ewentualnym wszczęciu postępowania określonego w rozdziale 9 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2022 r. poz. 1657). W ocenie Sądu, organ słusznie uznał, że nie miał obowiązku wydania decyzji wnioskowanej przez skarżącego, a tym samym nie można zarzucić organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. Pisma Ministra Zdrowia z 9 sierpnia 2022 r. czy 9 września 2022 r. informowały skarżącego, że organ nie wydaje indywidualnych decyzji zwalniających daną osobę z obowiązku zakrywania nosa i ust. Postulat skarżącego dotyczący "wskazania nazwy i adresu Sądu do którego może się zwrócić o ochronę życia" nie może zostać spełniony, bowiem przepisy ww. rozporządzenia, jak też inne przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie przewidują wydania tego typu decyzji, a co za tym idzie Sądu władnego do rozpoznawania skarg w tym zakresie. Zatem warunkiem wniesienia skargi na przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ jest więc ustalenie w pierwszej kolejności, że organ zobowiązany był na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia określonego działania. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd stwierdził, że taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Tym samym zasadnym jest odrzucenie skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.