V SAB/Wa 20/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Siwek, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Asesor WSA - Robert Żukowski, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2023 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy – Zarządu Dróg Miejskich w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę.

Przedmiotem skargi, wniesionej przez W. F. (dalej jako Skarżący, Strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy Zarządu Dróg Miejskich (dalej: Organ, ZDM) w sprawie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący zaskarżył działanie Organu polegające na nie nierozpatrzeniu w terminie określonym w art. 35 K.p.a. jego zarzutów do postępowania egzekucyjnego, zgłoszonych pismem z dnia 23.09.2022 r. w sprawie COP-21.3160.77240.2022.PSY.799496, jak również niedopełnienie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 36 §1 k.p.a. oraz uniemożliwienie dostępu elektronicznego do akt sprawy i niedopełnienie obowiązku przesłania ponaglenia z dnia 2.01.2023r. do organu nadzoru. Strona skarżąca wniosła o 1. zobowiązanie Organu do wydania i doręczenia postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów w zakreślonym terminie 14 dni, niezwłocznego przekazania ponaglenia do organu nadzoru oraz niezwłocznego udostępnienia Skarżącemu akt sprawy. 2. stwierdzenie przez Sąd, że doszło do rażącej bezczynności i przewlekłości postępowania w tej sprawie, 3. przyznanie od Organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., na podstawie art. 149 § 2 tej ustawy lub wymierzenie organowi grzywny zgodnie z ww. przepisami, 4. zasądzenie od Organu na zwrotu kosztów postępowania, w tym ewentualnego zastępstwa procesowego. Organ - odpowiadając na skargę W. F., z dnia 21 lutego 2023 r. na bezczynność i przewlekłość postępowania odnośnie nierozpatrzenia zarzutów z dnia 23 września 2022 r., w sprawie postoju pojazdu o numerze rejestracyjnym ... na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w Warszawie, bez wniesienia obowiązującej opłaty - ujętej w tytule wykonawczym z dnia 18 lipca 2022 r. nr ZDM/GWI/AK/1661475/T/22/1 (opłata dodatkowa z dnia 24 czerwca 2021 r.) poinformował, że w związku z pismem/zarzutem zgłoszonym przez Skarżącego do Kancelarii ZDM w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr ZDM/GWI/AK/1661475/T/22/1 z 18 lipca 2022 r., Prezydent m.st. Warszawy wydał postanowienie znak: ZDMGWI.303.9181.2022.SSK z dnia 3 listopada 2022 r. oddalające zarzuty nieistnienia obowiązku i braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia wniesione przez W.F.. W dniu 30 listopada 2022 r., ZDM otrzymał zwrot postanowienia, nadanego na adres Skarżącego tj. W. F., ul. K ..., ... W., z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie", mimo dwukrotnej awizacji. Postanowienie zostało uznane za doręczone w dniu 24 listopada 2022 r., na podstawie art. 44 § 1-4 kpa, w związku z art. 18 u.p.e.a. Organ wskazał też, że w dniu 23 stycznia 2023 r. pismem znak: ZDM-GWI.4080.339.2023.SSK z dnia 20 stycznia 2023 r. przekazał pisma/ponaglenia W.F. z dnia 2 stycznia 2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, które postanowieniem znak: KOC/299/Ru/23 z dnia 27 stycznia 2023 r. stwierdziło na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a., że Prezydent m.st. Warszawy nie dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Organ poinformował, że - zgodnie z przekazaną informacją Centrum Obsługi Podatnika Urzędu m.st. Warszawy, odpowiedź na wniosek Skarżącego z dnia 2 stycznia 2023 r.. odnośnie udostępnienia pocztą elektroniczną akt sprawy prowadzonego wobec W.F. postępowania egzekucyjnego została udzielona pismem/e-mail w dniu 27 stycznia 2023 r. na adres:.... Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej pod kątem dopuszczalności. Sąd zobowiązany jest bowiem do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność organu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z tego względu, że została wniesiona po załatwieniu sprawy przez organ. Z akt wynika bowiem, że Organ postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r. znak: ZDMGWI.303.9181.2022.SSK oddalił zarzuty nieistnienia obowiązku i braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia wniesione przez W.F.. Postanowienie to zostało uznane za doręczone w dniu 24 listopada 2022 r., na podstawie art. 44 § 1-4 kpa, w związku z art. 18 u.p.e.a., albowiem w dniu 30 listopada 2022 r., ZDM otrzymał zwrot postanowienia, nadanej na adres Skarżącego tj. W. F., ul. K.... ..., ... W., z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie", mimo dwukrotnej awizacji. W rozpoznawanej sprawie - jak już wcześniej zauważono - skarga na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie wniesiona została pismem z dnia 21 lutego 2023 r. Należy w tym miejscu podkreślić, że ocena zachowania organu pod względem kryteriów bezczynności lub przewlekłości dokonywana jest przez Sąd według stanu na dzień wniesienia skargi. Skarga na bezczynność (podobnie jak skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania) skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego, konkretna sprawa administracyjna nie została załatwiona w terminie. Zaakcentować także trzeba, że uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny usunął wątpliwości interpretacyjne dotyczące dopuszczalności skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy postępowanie, w chwili wniesienia skargi, zostało zakończone. W przywołanej uchwale jednoznacznie stwierdzono, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Z uwagi na treść art. 269 § 1 p.p.s.a. powyższy pogląd ma charakter wiążący. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zajętym w uchwale i przyjąć wykładni prawa odmiennej od tej, która została zaakceptowana przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy zatem przyjąć, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność po załatwieniu sprawy przez organ nie istnieje już stan bezczynności, a to oznacza, że nie istnieje już przedmiot skargi w chwili jej wniesienia. Kontrolowany bowiem w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie skargi aktualny, a nie historyczny. A zatem załatwienie sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, skutkuje ustaniem stanu podlegającego go kontroli sądowej tj. stanu bezczynności. Jeżeli więc organ zakończy postępowanie administracyjne stosownym rozstrzygnięciem przed wniesieniem skargi, to zarzucana mu bezczynność realnie przestaje istnieć - ustaje jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi. W konsekwencji, skoro stan bezczynności kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to oczywistym jest, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje już w chwili jej wniesienia. W tej sytuacji, zgodnie z przywołaną wyżej uchwałą NSA skargę na bezczynność organu wniesioną po wydaniu aktu administracyjnego (decyzji/postanowienia), należy uznać za niedopuszczalną. Tym samym podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że w przywołanej wyżej uchwale, Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu ma data zakończenia przez organ prowadzonego postępowania, przez co należy rozumieć wydanie decyzji/postanowienia. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jak stanowi art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. datę jej wydania. Datą wydania decyzji pisemnej jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane przez prawo składniki. W niniejszej sprawie, w dacie wniesienia skargi postanowienie w sprawie zarzutów było już wydane i doręczone Skarżącej stronie (uznane za doręczone w dniu 24 listopada 2022 r., na mocy cyt. art. 44 § 1-4 kpa, w związku z art. 18 u.p.e.a.). Z powyższego wynika, że w dacie wniesienia skargi organ czyli Prezydent m. st. Warszawy Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie, nie pozostawał w bezczynności. Reasumując, Sąd uznał, że skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż została wniesiona po dniu, w którym organ wydał akt kończący postępowanie. W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.