V SAB/Wa 13/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie rozpoznania wniosków o dofinansowanie realizacji projektu postanawia odrzucić skargę

Pismem z 28 maja 2018 r. S. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w zakresie rozpatrzenia i dokonania oceny 15 wniosków złożonych w konkursie "[...]". W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, albowiem wniesienie skargi nastąpiło bez uprzedniego pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia. W piśmie z 17 sierpnia 2018 r. skarżąca zaprzeczyła stanowisku organu i załączyła pismo z 8 kwietnia 2018 r., stanowiące jej zdaniem ponaglenie skierowane do organu. Z treści pisma wynika, że skarżąca zarzuca niezgodność konkursu z prawem krajowym i unijnym i zwraca się z wnioskiem o skierowanie sprawy do zbadania m.in. przez UOKiK i Prokuraturę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "K.p.a.") stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 K.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 K.p.a. Ponaglenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 K.p.a. powinno być skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który nie załatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności ponaglenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przez skarżącego trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a. poprzez uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, warunkowało złożenie do Sądu skargi na bezczynność organu. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżąca złożyła takie wezwanie. Pismo skarżącej z 8 kwietnia 2018 r. nie mogło zostać uznane za ponaglenie, z uwagi na fakt, że z treści pisma nie wynika, by wyrażała w nim niezadowolenie ze stanu bezczynności Ministra w sprawie rozpoznania wniosków o dofinansowanie realizacji projektów. Ponadto pismo z 8 kwietnia 2018 r., które w ocenie skarżącej stanowi ponaglenie, zostało wniesione w toku prowadzonego postępowania administracyjnego i podejmowania czynności procesowych przez organ. Ocena wniosków została dokonana bowiem pismami z 1 marca 2018 r. Następnie skarżąca złożyła protesty z 21 marca 2018 r., których rozpatrzenia nastąpiło 7 maja 2018 r. W tej sytuacji nie można było uznać, że w niniejszej sprawie został wyczerpany tryb przewidziany we wskazanym wcześniej art. 37 K.p.a. Niezadowolenie skarżącej ze sposobu załatwienia sprawy nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.