V SA/Wa 987/15

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia ...grudnia 2014 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego oraz odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.

W związku z zawartym w skardze W. Z., dalej: "Skarżący" na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) wydane w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego oraz odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r. odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Po wniesieniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. również odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Powyższe orzeczenie Sądu Skarżący zaskarżył zażaleniem, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II GZ 344/15. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. Przewodnicząca Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W siedmiodniowym terminie do jej opłacenia Skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który zarządzeniem Sędziego referenta z 13 października 2015 r. został potraktowany jako wniosek o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 maja 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 3 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany swojego orzeczenia z 26 maja 2015 r. w przedmiocie prawa pomocy. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu z 3 listopada 2015 r., które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 912/15. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 31 maja 2016 r., pismem Sądu z 6 czerwca 2016 r., wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 28 sierpnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 17 czerwca 2016 r. Skarżący nadał do Sądu pismo zawierające kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 28 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. Z. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego. Postanowienie Sądu stało się prawomocne w dniu 26 sierpnia 2016 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy pozostaje bez wpływu na obowiązek uiszczenia przez niego opłaty, do której został wezwany na podstawie prawomocnego zarządzenia w tym przedmiocie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 3125/14; orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany, jeżeli strona po uprawomocnieniu się zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego wystąpi do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Prawomocność zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oznacza obowiązek strony uiszczenia tej opłaty i nie zwalnia od niego złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Następnie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2016 r. następnego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 marca 2016 r. uzupełnionego pismem z dnia 17 czerwca 2016 r. tut. Sąd odmówił zmiany postanowienia z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 987/15 o odmowie przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie z 29 września 2016 r. Skarżący zaskarżył zażaleniem, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1228/16. W dniu 27 grudnia 2016 r. Skarżący ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498). Wniosek Skarżącego z dnia 27 grudnia 2016 r. został złożony w sytuacji, w której przed złożeniem tego wniosku prawomocnie zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie. W świetle zatem cytowanego wyżej art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza bowiem, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd i nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 776/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W związku z powyższym stwierdzić należy, że rozpoznanie wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 27 grudnia 2016 r. stało się zbędne a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu. Jak przewiduje bowiem art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W tej sytuacji na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.