II GZ 32/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 1944/16 w zakresie oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1944/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek A. S.A. w W. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi tej spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie Sąd I instancji wskazał, że sąd administracyjny nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.). Sąd administracyjny nie jest bowiem ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ppsa. Uzasadniając zażalenie skarżąca podniosła, że interpretacja art. 61 § 3 ppsa dokonana przez Sąd I instancji była nieprawidłowa, gdyż sąd administracyjny ma uprawnienie do wstrzymania działań egzekucyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności - o których mowa w § 1 - jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji zasadnie wywiódł z treści przytoczonych przepisów, że na ich podstawie sąd administracyjny uprawniony jest – w razie spełnienie ustawowych przesłanek – wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub innych podjętych w granicach sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa, nie ma natomiast możliwości zawieszenia egzekucji prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599). Wywód Sądu I instancji podyktowany był zakresem żądania skarżącego, zawartym w rozpoznawanym przez WSA wniosku. Odnosząc się do argumentacji skarżącej zawartej w zażaleniu, stwierdzić należy, że zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w uzasadnionych przypadkach może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniosek ten podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione, jak chce tego skarżąca, do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez art. 3 ppsa (tak też NSA w postanowieniu z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 178/10). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.