V SA/Wa 960/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 17 marca 2023 r. nr RzPP-DPR-WPL.431.31.1366.2022.GTH w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia kompensacyjnego postanawia: - umorzyć postępowanie sądowe.

Skarżąca wniosła skargę na powołaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Rzecznika Praw Pacjenta o odmowie przyznania świadczenia kompensacyjnego. Zarządzeniem z dnia 17 lipca 2023 r. sprawa została skierowana na rozprawę. W dniu 8 sierpnia 2023 r. do Sądu została zwrócona korespondencja wysłana do Skarżącej. Kopertę oznaczono adnotacją "Adresat zmarł". Następnie Sąd zwrócił się do właściwego Urzędu Stanu Cywilnego w Szczecinie o przesłanie odpisu skróconego aktu zgonu Skarżącej. W odpowiedzi ww. USC nadesłał żądany odpis, z którego wynika, że Skarżąca zmarła w dniu 29 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ważył co następuje: Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej: p.p.s.a.) sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony. Przy czym, stosownie do § 3 powołanego przepisu, nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Z kolei, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Zaskarżona decyzja Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 17 marca 2023 r. została wydana w oparciu o przepisy art. 17g ust. 1 i 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2022 r., poz. 1657 ze zm.). Przepisy tej ustawy nie pozostawiają wątpliwości, że prawo do świadczenia kompensacyjnego jest prawem ściśle związanym z osobą, której dotyczy wniosek o przyznanie tego świadczenia (por. art. 17a ust. 1 i nast. ww. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r.). Z przepisów tych wynika, że celem funduszu jest faktyczna finansowa pomoc osobie zaszczepionej, u której wystąpiły powikłania po szczepieniu. Pomoc ta udzielana w postaci świadczenia kompensacyjnego, nie przechodzi na spadkobierców. Oznacza to, że przedmiot postępowania sądowego odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków osoby ubiegającej się przyznanie świadczenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.