V SA/Wa 655/17

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia ... lutego 2017 r. Nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wznowienie postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a : zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata M. N., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy).

Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adwokata M.N. pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 20 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wyznaczony pełnomocnik sporządził w dniu [...] 2018 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one opłacone ani w całości ani w części. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714; zwane dalej: "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 2 pkt 1) i § 4 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną w wysokości określonej w rozdziałach 2-4. Opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone zostały w Rozdziale 4 rozporządzenia. Stosowanie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, wobec powyższego należało przyznać mu wynagrodzenie w wysokości 50% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, tj. w wysokości 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, zawarty w opinii z dnia [....]2018 r. (omyłkowo wskazany rok 2017), nie został ograniczony tylko do postępowania po wydaniu wyroku. Mając jednakże na uwadze, iż pełnomocnik został wyznaczony w dniu [...] 2017 r. i do dnia wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] 2017 r. nie podjął czynności innych aniżeli zapoznanie się z aktami w dniu 27 września 2017 r., co sygnalizował również sam skarżący w piśmie z dnia 13 października 2017 r. (k. 68 akt), referendarz sądowy uznał, iż wniosek pełnomocnika nie zasługuje na uwzględnienie w zakresie przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w pierwszej instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym, pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną (por. postanowienia NSA: z dnia 22 grudnia 2004 r. o sygn. akt OZ 720/04; z dnia 16 czerwca 2010 r. o sygn. akt II FZ 143/10; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty udzielonej pomocy nie zostały opłacone przez skarżącą stronę – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.