V SA/Wa 3078/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr BWI05.65600.478.2024 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Pismem z dnia 17 czerwca 2025 r. nr BWI05.65600.478.2024 Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR" lub "organ") odmówiła przyznania pomocy T. R. (dalej: "skarżący", "strona"), gdyż nie uzupełnił braków wniosku. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku, który został rozpatrzony pismem z 14 sierpnia 2025 r. nr BWI05.65600.478.2024 – organ odmówił przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku. Na to pismo skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pismem z 10 października 2025 r. nr DDI-WO.BWI05.65600.478.24.2025.MG ARiMR poinformowała stronę o przywróceniu wniosku o przyznanie pomocy na drogę dalszej oceny, o czym zdecydowano wskutek analizy akt sprawy i w związku ze skargą złożoną do WSA w Warszawie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "ppsa". Pełnomocnik wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej z urzędu analizy, stronę poinformowano o przywróceniu wniosku do dalszej oceny co powoduje, że zaskarżony akt został uchylony, a postępowanie sądowoadministracyjne wywołane wniesioną skargą stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Do wniosku o przyznanie pomocy złożonego przez skarżącego zastosowanie znajduje ustawa z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2024 r. poz. 261 ze zm.). W myśl art. 89 ust. 2 tej ustawy w przypadku odmowy przyznania pomocy podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, 1705 i 1860). Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega zatem przede wszystkim rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy – w sprawie jest to ww. pismo ARiMR z 17 czerwca 2025 r. Zaskarżone przez stronę pismo z 14 sierpnia 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku stanowi elementy procedury oceny wniosków uregulowany w Regulaminie naboru wniosków wydanym na podstawie ustawy o Planie Strategicznym. W niniejszej sprawie jest to Regulamin naboru wniosków o przyznanie pomocy w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 dla interwencji I.10.4 Inwestycje przyczyniające się do ochrony środowiska i klimatu. Pismo z 14 sierpnia 2025 r., choć poboczne w sprawie, rozstrzygało istotną dla strony kwestię i miało znaczący wpływ na sytuację strony, ale jedynie do czasu zastosowania przez ARiMR trybu autokotroli wobec głównego rozstrzygnięcia sprawy, tj. pisma z 17 czerwca 2025 r. o odmowie przyznania pomocy. Pismem z 10 października 2025 r. organ poinformował skarżącego, że pismo z 17 czerwca 2025 r. zostało uchylone w całości, wniosek został przywrócony do ponownej oceny, a wszystko to nastąpiło wskutek skargi do Sądu na pismo z 14 sierpnia 2025 r. oraz ponownej analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie. Pismo odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnia wniosku utraciło zatem swoją moc wiążącą i byt prawny. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ppsa Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu ww. przepisu będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem. Chodzi tutaj też o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (por. np. wyrok NSA z 16 stycznia 2024 r. III OSK 2769/24; wyrok NSA z 2 października 2019 r. II OSK 2729/17; postanowienie NSA z 14 lutego 2014 r. II GSK 177/14; postanowienie NSA z 20 stycznia 2011 r. II OSK 2453/10). Celem postępowania sądowoadministracyjnego jest dokonanie przez sąd kontroli legalności zaskarżonego aktu, tj. oceny jego zgodności z prawem. Aby osiągnięcie tego celu było możliwe konieczne jest jednoczesne istnienie przedmiotu i podmiotu postępowania sądowoadministracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania "z innych przyczyn" z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa zaistnieje m.in. wówczas, gdy w toku tego postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia, np. w wyniku skorzystania przez organ z trybu autokontroli z art. 54 § 3 ppsa. Jest bowiem zasadą, że "zniknięcie" przedmiotu kontroli sądowej przed dniem wyrokowania przez sąd administracyjny skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego, uzasadniającą jego umorzenie. W niniejszej sprawie organ wprawdzie zastosował tryb autokontroli nie wobec zaskarżonego pisma z 14 sierpnia 2025 r., ale wobec głównego rozstrzygnięcia sprawy, tj. pisma z 17 czerwca 2025 r. o odmowie przyznania pomocy, lecz skutkiem tego była utrata mocy wiążącej także pisma z 14 sierpnia 2025 r., z uwagi na charakter postępowania z wniosków o przyznanie pomocy na podstawie ww. ustawy o Planie Strategicznym. Pismo z 14 sierpnia 2025 r. nie determinuje już sytuacji procesowej strony zatem zbędna stała się sądowoadministracyjna kontrola tego aktu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ppsa postanowił jak w sentencji.