V SA/Wa 2937/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia odrzucić skargę

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej zwana "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej zwanej "PARP") wystosowaną po rozpoznaniu protestu Skarżącej od informacji PARP z 23 września 2024 r. nr DWI.SK2.550.176.2024(1) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. W skardze m.in. nie oznaczono zaskarżonego aktu. W skardze wskazano, że została ona podpisana przez J. J. Do skargi dołączono pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącą J. N. Zarządzeniem z 9 lipca 2025 r. (sygn. akt I SA/Sz 379/25) Przewodnicząca Wydziału wezwała pełnomocnika Skarżącej (J. J.) do uzupełnienia dokumentacji w postaci uwierzytelnionej kopii zaskarżonego rozstrzygnięcia w 2 egzemplarzach oraz do wskazania daty i numeru rozstrzygnięcia organu po wniesionym proteście, a także do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przez J. J. w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (wskazując że do skargi dołączono pełnomocnictwo dla J. N.) oraz do wykazania, że pełnomocnik spełnia wymagania art. 35 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej zwanej "ppsa"). Wezwanie to zawarto w piśmie z 9 lipca 2025 r., które w dniu 15 lipca 2025 r. zostało doręczone osobie wezwanej. J. J. nie uzupełniła braków wskazanych w wezwaniu. Z kolei w piśmie nadanym w placówce pocztowej w Niemczech w dniu 24 lipca 2025 r. zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych do 1 sierpnia 2025 r. Prawomocnym postanowieniem z 1 sierpnia 2025 r. (sygn. akt I SA/Sz 379/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zgodnie z właściwością miejscową. Po przekazaniu akt sprawa została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie w dniu 3 października 2025 r. pod sygnaturą akt V SA/Wa 2937/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z art. 59 § 2 ppsa wynika, że sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy. Z kolei art. 59 § 3 ppsa stanowi, że czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy. Skarga złożona w tej sprawie podlega odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi, pomimo wezwania. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1079 ze zm.; dalej zwanej "ustawą wdrożeniową") w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ppsa. Skarga ta jest wnoszona przez wnioskodawcę wraz z kompletną dokumentacją w sprawie (zob. art. 73 ust. 2 ustawy wdrożeniowej), przy czym w skład kompletnej dokumentacji wchodzi m.in. informacja o wyniku rozpatrzenia protestu (zob. art. 73 ust. 3 pkt 4 ustawy wdrożeniowej). Wniesienie skargi bez kompletnej dokumentacji powoduje odrzucenie skargi (art. 73 ust. 6 pkt 2 ustawy wdrożeniowej), z tym że uprzednio sąd ma obowiązek wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia dokumentacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (zob. art. 73 ust. 7 ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z art. 76 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tej sprawie miał zastosowanie m.in. art. 57 § 1 pkt 1 ppsa ("Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności"), art. 34 ppsa ("Strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników."), art. 35 § 1 ppsa ("Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne."), art. 35 § 2 ppsa ("Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej."), art. 37 § 1 zd. 1 ppsa ("Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa"), art. 49 § 1 ppsa ("Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej."), a także art. 58 § 1 pkt 3 ppsa ("Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi."). W okolicznościach tej sprawy skarga została wniesiona bez jednego z dokumentów składających się na kompletną dokumentację w rozumieniu art. 73 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, a konkretnie zaskarżonej informacji. Co więcej, w skardze nie wskazano zaskarżonego aktu (informacji) przez podanie daty jego wydania oraz numeru. Ponadto pod skargą podpisała się osoba o innym nazwisku niż osoba, której udzielono pełnomocnictwa (bez wyjaśnienia, że np. jest to ta sama osoba, która np. zmieniła nazwisko), a z pełnomocnictwa ani skargi nie wynika, że osoba, która podpisała skargę jest jedną z osób wymienionych w art. 35 § 1 lub 2 ppsa, które mogę pełnić funkcję pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Mankamenty te stanowiły braki formalne skargi, do uzupełnienia których zasadnie wezwano osobę twierdzącą, że jest pełnomocnikiem Skarżącej, czego podstawą był art. 73 ust. 7 ustawy wdrożeniowej (co do kompletnej dokumentacji) oraz art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (co do pozostałych braków formalnych). Przepisy te zakreślają 7-dniowy termin na uzupełnienie braków liczony od doręczenia wezwania i przewidują skutek w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia braków w terminie. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone J. J. (osobie, która podpisała skargę, powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo) 15 lipca 2025 r., a zatem termin na uzupełnienia braków formalnych upływał 22 lipca 2025 r. W tym terminie (ani później – do czasu wydania niniejszego postanowienia) braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. W takiej sytuacji Sąd miał obowiązek odrzucenia skargi. Na powyższą ocenę nie mogła wpłynąć prośba J. J. (zawarta w piśmie nadanym na adres Sądu 24 lipca 2025 r.) o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. Wniosek w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na charakter terminu określonego w art. 49 § 1 ppsa. Jest to bowiem termin ustawowy, a taki termin nie może być przez sąd skracany, ani przedłużany. W przypadku jego uchybienia, strona może co najwyżej domagać się przywrócenia takiego terminu w trybie art. 86 i art. 87 ppsa. Natomiast instytucja przedłużenia terminu odnosi się wyłącznie do terminów sądowych, a zatem terminów wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego (zob. art. 82 ppsa). Z art. 84 ppsa wynika bowiem, że przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu. Instytucja ta nie ma natomiast zastosowania w odniesieniu do terminów ustawowych (zob. H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 84, a także powołane tam postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 maja 2011 r. o sygn. akt II FZ 159/11 i z 17 maja 2011 r. o sygn. akt II OZ 397/11). Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa oraz art. 73 ust. 6 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzekł jak w sentencji postanowienia