I GZ 360/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1121/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. W. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 grudnia 2024 r., nr BP230.65500.14.2024 w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1121/25 odrzucił skargę A. W. (dalej: skarżąca) na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 grudnia 2024 r. nr BP230.65500.14.2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżącą pismem z 17 kwietnia 2025 r. została wezwana do podania numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka została przesłana na adres podany w treści skargi. Strona odbierała przesyłaną wcześniej korespondencję, kierowaną na ten adres. Przesyłka zawierająca ww. wezwania została uznana za doręczoną 6 maja 2025 r. (karta 42 akt sądowych), na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) Sąd I instancji wskazał, że do dnia wydania niniejszego postanowienia do akt sprawy nie wpłynęło pismo zawierające numer PESEL skarżącej. Natomiast z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika tutejszego Sądu wynika, że brak jest wpłaty wpisu sądowego do niniejszej sprawy. Zatem do dnia wydania postanowienia braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2025 r. wniosła skarżąca . W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wezwanie Sądu z dnia 17 kwietnia 2025 r. nigdy do niej nie dotarło, nie zostało też dostarczone jego awizo ani inna informacja o jego nadaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z zestawienia tych przepisów wynika, że pismo sądowe podlegające opłacie powinno zostać opłacone w przeciwnym razie nie nada mu się biegu, a w przypadku skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania będą podlegać odrzuceniu. Ponadto stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r. II GPS 3/22 niezachowanie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę, która obarczona była brakami. Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie, zarządzeniem z 8 kwietnia 2025 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Dodatkowo zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2025 r. wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi (koperta k. 37 akt sądowych) została skierowana na prawidłowy adres (podany przez skarżącą w skardze) a następnie dwukrotnie awizowana, tj. 22 kwietnia 2025 r. (I awizo), gdyż listonosz nie zastawszy adresata i osób uprawnionych do odbioru korespondencji, zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., złożył przesyłkę na okres 14 dni w placówce pocztowej operatora i zostawił zawiadomienie o tym w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z oznaczeń umieszczonych na kopercie wynika, że ponowna próba doręczenia miała miejsce 30 kwietnia 2025 r. (II awizo), a wobec niepodjęcia w ww. terminie, 8 maja 2025 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy. Zgodnie z treścią art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki przesyłka została umieszczona w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W niniejszej sprawie przesyłkę uznano za doręczoną skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. z dniem 6 maja 2025 r. (k. 42 akt sądowych). Przewidziana w art. 73 p.p.s.a. fikcja prawna doręczenia jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia opartego na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata i zawierało ono jednoznaczną informację, w jakim terminie od dnia pozostawienia tego zawiadomienia adresat ma możliwość jego odbioru we wskazanej w tym zawiadomieniu placówce pocztowej. Z tej przyczyny kluczowym w niniejszej sprawie dowodem - z którego wynika fikcja doręczenia pisma procesowego - jest treść prawidłowo opisanej, zwróconej do Sądu przesyłki (koperta i zwrotne potwierdzenie odbioru). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokument urzędowy jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru (co w równej mierze odnosić należy do niepodjętej w terminie, a zwróconej do sądu przesyłki), jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot oraz zawiera prawidłowe kompletne adnotacje - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (por. m.in. postanowienia NSA z dnia: 20 listopada 2020 r., sygn. akt I FZ 179/20; 30 września 2020 r., sygn. akt I FZ 159/20; 13 maja 2020 r., sygn. akt I FZ 29/20; 25 marca 2020 r., sygn. akt II FZ 117/20; 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 858/19). W niniejszej sprawie na kopercie z przedmiotową przesyłką widnieją pieczęcie i podpisy operatora pocztowego ze wskazaniem ww. dat awizacji pisma, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacja o umieszczeniu w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokumentu urzędowego. Obalenie fikcji prawnej doręczenia może natomiast nastąpić, po uprzednim obaleniu domniemania prawdziwości ww. dokumentu urzędowego gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Należy stwierdzić, że powyższego dowodu fikcji prawnej doręczenia jak i danych w nim zawartych nie podważyła argumentacja zawarta w zażaleniu, która odnosi się wyłącznie do twierdzeniu o braku otrzymania zawiadomienia oraz powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.