V SA/Wa 2776/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 27 września 2022 r. nr RzPP-DZP-WRII.431.161.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wyjaśniającego postanawia: odrzucić skargę.

We wniosku z 26 września 2022 r. skierowanym do Rzecznika Praw Pacjenta [...] (dalej: "skarżąca", "strona") zawarła zarzuty dotyczące leczenia psychiatrycznego, mającego miejsce w 2004 r., tj. zwróciła się o ukaranie lekarza w związku z postawioną diagnozą. W piśmie z 27 września 2022 r., nr RzPP-DZP-WRII.431.161.2022, wydanym w trybie art. 51 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 849), dalej: u.p.p. poinformowano skarżącą, że Rzecznik nie może kwestionować orzeczeń o stanie zdrowia, a ponad to nie może prowadzić spraw, które wydarzyły się przed wejściem w życie ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Następnie, skarżąca zwróciła do Rzecznika Praw Pacjenta ze skargą na Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej i Okręgowy Sąd Lekarski w Warszawie z uwagi na brak rozpatrzenia pisma z 13 grudnia 2021 r. zawierającego zarzuty odnośnie opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej przez biegłą sądową. 5 października 2022 r. strona zwróciła się do Rzecznika z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec powyższego do skarżącej ponownie skierowano pismo wydane w trybie art. 51 pkt 2 u.p.p., w którym podtrzymano stanowisko wyrażone w piśmie z 27 września 2022 r. wskazując jednocześnie, że organem odpowiedzialnym za biegłych sądowych jest sąd okręgowy. Skarżąca wniosła skargę na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z 27 września 2022 r. W skardze zarzuciła, że ciągłe posługiwanie się wobec niej sfałszowana opinią psychiatryczną stanowi naruszenie praw pacjenta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa ta nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735,1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r., poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do § 2a ww. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi, sąd administracyjny jest zobowiązany zbadać w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonej zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 3 § 2 i 2a oraz 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu. Analizując przedmiotową sprawę, Sąd stwierdził, że nie wyczerpuje ona żadnego z kryteriów określonych powyżej oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Przedmiotem niniejszej skargi jest bowiem pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 27 września 2022 r., wydane na podstawie art. 51 pkt 2 u.p.p. Zgodnie z art. 51 u.p.p., Rzecznik po zapoznaniu się ze skierowanym do niego wnioskiem może: 1) podjąć sprawę, 2) poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu lub pacjentowi środków prawnych, 3) przekazać sprawę według właściwości, 4) nie podjąć sprawy - zawiadamiając o tym wnioskodawcę i pacjenta, którego sprawa dotyczy. W świetle przywołanej regulacji nie budzi wątpliwości, że wniosek skierowany przez skarżącą do Rzecznika Praw Pacjenta nie prowadził do wszczęcia postępowania przed tym organem, które zakończyło się jednym z aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. mogących podlegać zaskarżeniu, a przez to kontroli sądu administracyjnego. W pełni przyznać należy rację organowi odnośnie do tego, że pismo stanowiące przedmiot skargi ma jedynie charakter informacyjny. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.