V SA/Wa 2642/25

Dnia 31 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Piotr Wróbel po rozpoznaniu w dniu 31 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 7 lipca 2025 r. nr 1401-IEE2.7192.111.2025.9.TR w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

M. R. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Organ) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skargę podpisał doradca podatkowy T. K., działający jako pełnomocnik Skarżącego. Do skargi nie załączono pełnomocnictwa. Zarządzeniem z 19 września 2025 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej – dor. pod. T. K. – do uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia poprzez: nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do zastępowana strony skarżącej przed WSA w Warszawie lub sądami administracyjnymi (k. 50 akt sądowych). Wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego za pośrednictwem systemu e-PUAP 22 września 2025 r. (k. 52 akt sądowych). Pan T. K. w odpowiedzi na wezwanie pismem z 1 października 2025, przesłanym do Sądu za pośrednictwem systemu e-PUAP w tym samym dniu, przedłożył pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie zakreślonym w prawidłowo doręczonym wezwaniu Sądu. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) strony i ich organy stawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Z art. 57 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Natomiast art. 46 § 3 p.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygor nieuzupełnienia w terminie braku formalnego skargi został określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W skardze wniesionej w tej sprawie pełnomocnik nie dołączył do skargi pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu. Mankamenty te stanowiły braki formalne skargi, do uzupełnienia których zasadnie wezwano osobę twierdzącą, że jest pełnomocnikiem Skarżącej. Przy czym stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zakreślono 7-dniowy termin na uzupełnienie braków liczony od doręczenia wezwania, pouczając o skutku w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia braków w terminie. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało skutecznie doręczone doradcy podatkowemu p. T. K. (osobie, która podpisała skargę, powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo) 22 września 2025 r., a zatem termin na uzupełnienie braków formalnych upływał 29 września 2025 r. W tym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Stosowne pełnomocnictwo zostało bowiem nadane i przekazane do Sądu już po upływie ww. 7-dniowego terminu zakreślonego przez Sąd w wezwaniu doręczonym ww. osobie 22 września 2025 r. W tej sytuacji Sąd miał obowiązek odrzucenia skargi. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.