V SA/Wa 2150/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 2150/17 w sprawie ze skargi B. [...] Sp. z o.o. w P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 2150/17

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju i Finansów skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, iż brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje konieczność zatrzymania działalności B., co w konsekwencji może wiązać się ze zmniejszeniem liczby kontrahentów. Na potwierdzenie tych okoliczności do skargi załączono sprawozdanie finansowe za rok obrotowy zakończony dnia 31 grudnia 2016 r. W ocenie skarżącej, w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, istnieje prawdopodobieństwo zachwiania stabilności finansowej strony oraz, w skrajnym przypadku, braku możliwości kontynuacji działalności spółki. Wskazano również, że w przypadku wystąpienia ww. okoliczności mogłoby dojść do zaprzestania realizacji celów środowiskowych, na które przekazano pomoc publiczną, a w konsekwencji znaczących strat dla społeczności lokalnej, która jest dostawcą płodów rolnych wykorzystywanych w B., a także odbiorcą ciepła i produktów wtórnych powstałych w wyniku działania spółki. W wyniku rozpoznania wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 stycznia 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, iż nie zachodzą przesłanki określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił m.in., że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jednocześnie Sąd podkreślił, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ze swej natury ma charakter odwracalny. W sytuacji bowiem ewentualnego wzruszenia przez sąd decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Zdaniem Sądu argumentacja skarżącej nie jest wystarczająca do zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd zauważył również, że z załączonego do wniosku sprawozdania finansowego wynika, że na dzień 30 czerwca 2017 r. spółka osiągnęła zysk w wysokości [...] zł, a w 2016 r. na poziomie [...] zł. Pismem z 15 lutego 2018 r. skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu zwróciła się również o zmianę zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. W motywach wskazała, iż suma zobowiązań skarżącej na koniec 2017 r. wyniosła [...] zł, w tym [...] zł zobowiązań przeterminowanych. Ponadto podniesiono, iż skarżąca poniosła w 2017 r. stratę w wysokości [...] zł, co realnie grozi utratą płynności finansowej w 2018 r., a w konsekwencji – zagrożenie upadłością. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, co następuje; Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, na podstawie § 2 i 3 sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wskazać należy, iż przepis ten stanowi samodzielną regulację prawną i nie ma do niego zastosowania art. 165 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt OZ 406/04 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. należy wyprowadzić wniosek, że warunkiem koniecznym do zmiany postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy motywy wniosku skarżącej o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r. w istocie sprowadzają się do powielenia argumentacji i okoliczności podniesionych w skardze (trudna sytuacja finansowa spółki), które były już przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd. Tym samym nie są to nowe okoliczności, o których stanowi przepis art. 61 § 4 p.p.s.a. W świetle powyższego, w ocenie Sądu skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2018 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 4 i 5 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.