V SA/Wa 1997/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] września 2018 r. nr: [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: oddalić sprzeciw.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] określił K. P. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nielegalnego poboru energii elektrycznej w wysokości [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji wniesionego przez K. P. (zwanego dalej także jako: strona. Skarżący) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej także jako: organ) decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu własnej decyzji Dyrektor IAS wskazuje m.in., że rozstrzygnięcie podjęte w I Instancji nie było poprzedzone wszczęciem postanowienia podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nielegalnego poboru energii elektrycznej w okresie od 28 lutego 2014 r. do dnia 1 czerwca 2017 r. Organ podkreśla, że warunkiem wydania decyzji kończącej postępowanie podatkowe jest uprzednie wszczęcie, oraz przeprowadzenie postępowania podatkowego co oznacza, iż bez prawidłowego wszczęcia postępowania podatkowego nie może być mowy o samym postępowaniu, a tym bardziej o wydaniu decyzji podatkowej. Organ wskazuje, iż przypadki odstępstwa od pisemnego wszczęcia postępowania podatkowego wymienione zostały enumeratywnie w przepisach prawa, a sytuacja jaka zaistniała w sprawie niniejszej nie została w nich wymieniona. Sprzeciw od decyzji organu (zob. zarządzenie z dnia 26 marca 2019 r. – k 25) wniósł K. P. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej ( dalej także: Op.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w sprawie w której toczyło się postępowanie podatkowe wyjaśnione są wszystkie istotne okoliczności faktyczne, a ponadto przepis ten nie pozwala organowi II Instancji na zlecenie organowi I Instancji wszczynania nowego postępowania podatkowego. 2) art. 233 § 1 pkt. 2 lit. b Op. poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości. 3) art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Op. poprzez brak wyjaśnienia z jakiej przyczyny nie odniesiono się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a w szczególności do zarzutów dotyczących zakresu prowadzonego postepowania podatkowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o : 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości 2) umorzenie postępowania podatkowego w całości 3) rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym 4) zasądzenie kosztów postępowania w wysokości prawem przypisanej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Sąd zważył co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z art. 165 § 2 Op. wynika, że wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Natomiast datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęcie postepowania (art. 165 § 4 kpa). Nie budzi żadnych wątpliwości, że postępowanie zakończone wydaniem decyzji w I instancji naruszało oba ww. przepisy. Tenże organ nie wydał bowiem postanowienia w rozumieniu art. 165 §2 kpa, ani co oczywiste nie doręczył go (bo nie mógł) stronie skarżącej. Poza sporem jest także i to, że postępowanie o które chodzi nie było postepowaniem o którym mowa w art. 165 § 5, § 6 i § 7 kpa. Tylko bowiem w przypadku postepowań wskazanych w powyższym przepisie nie wydaje się postanowienia o wszczęciu postępowania. Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, iż organ odwoławczy trafnie podniósł, że Naczelnik Urzędu Skargowego [...] (organ I instancji) w uzasadnieniu własnej decyzji wskazał termin zapłaty podatku nie później niż w dniu 25 lipca 2017 r. jako termin do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zużycie energii elektrycznej, mimo tego, że postępowanie podatkowe, które wszczęto dotyczyło okresu rozliczeniowego miesiąca sierpnia 2017 r. Powyższa okoliczność w powiązaniu z rażącym naruszeniem art.. 165 § 2 Op. uprawniała organ odwoławczy do zastosowania art. 233 § 2 Op. Organ odwoławczy nie mógł przecież przeprowadzić zamiast organu I instancji całego postępowania, oraz nie mógł wydać decyzji. Takie procedowanie doprowadziłoby bowiem w istocie do pozbawienia skarżącego jednej instancji. Powyższe oznacza, iż w pierwszej kolejności postępowanie winien przeprowadzić organ I instancji poprzedzając je wszczęciem go we właściwej formie prawnej. Chodzić będzie oczywiście o przeprowadzenie postępowania w całości, łącznie z postępowaniem dowodowym, oraz z zastosowaniem właściwych przepisów prawa. W tym stanie rzeczy nie sposób zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia art. 233 § 2 kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w oznaczonej części. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 b § 1 p. p.s.a.