V SA/Wa 1992/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr BWI07.65590.184.2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. oddalić wniosek strony skarżącej o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] (dalej: "skarżący" lub "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") z 29 kwietnia 2025 r. nr BWI07.65590.184.2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ARiMR wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Pełnomocnik organu wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej z urzędu analizy, stronę poinformowano o przywróceniu wniosku do dalszej oceny. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo ARiMR z 13 czerwca 2025 r. znak: DDI-WO.BWI07.65590.184.2024.2025.KB informujące skarżącego o przywróceniu wniosku o przyznanie pomocy na drogę dalszej oceny. W piśmie z 22 lipca 2025 r. skarżący wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów procesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Mając na uwadze, iż organ uwzględnił skargę złożoną przez stronę wskutek czego uchylono rozstrzygnięcie z 29 kwietnia 2025 r. i przywrócono jego wniosek do ponownej oceny (ww. pismo z 13 czerwca 2025 r.) uznać należy, iż wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcie, a zatem zostało zrealizowane żądanie skargi. W ocenie Sądu dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek skarżącego o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu skorzystania przez organ z trybu autokontroli (art. 201 § 1 p.p.s.a.). Skarżący prowadził sprawę osobiście, więc zastosowanie znajduje art. 205 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Zgodnie z art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.), zaś do wydatków zalicza się w szczególności: 1) należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie; 2) koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach (art. 213 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie poniósł żadnych wydatków będących kosztami sądowymi. Skarżący nie uiścił wpisu od skargi ani żadnej opłaty kancelaryjnej, co potwierdza informacja z rejestru opłat sądowych z 30 lipca 2025 r. o braku jakichkolwiek opłat uiszczonych przez stronę do tej sprawy (k. 18). Skarżący nie poniósł także wydatków, o których mowa w art. 213 p.p.s.a., i nie stawiał się w sądzie, więc nie poniósł kosztów przejazdów do sądu jak również nie utracił zarobku ani dochodu wskutek stawiennictwa w sądzie. Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów od organu polega więc oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.