V SA/Wa 1732/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi S. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1531/20 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 24 czerwca 2020 r. nr PMG/2/2020 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

[...] , pismem z 26 lipca 2022 r., wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1531/20. Wyrok ten jest prawomocny od 15 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 276 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 239 ze zm.), dalej "ppsa", do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Oznacza to, że do skargi o wznowienie zastosowanie znajdują m.in. art. 50 oraz art. 58 ppsa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd odrzuca skargę jeżeli z przyczyn innych niż określone w art. 58 § 1 pkt 1-5 ppsa, gdy wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi (w omawianym przypadku skargi o wznowienie) z innych przyczyn ma miejsce wówczas, gdy skarga została wniesiona przez nieuprawiony podmiot. Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, a oczywisty brak legitymacji skargowej jest podstawą do odrzucenia skargi (por. np. wyrok NSA z 8 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1229/04). Zgodnie z art. 50 § 1 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl zaś art. 50 § 2 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interes prawny przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96, opubl. w: ONSA 1997 Nr 2, poz. 89). Pojęcie interesu prawnego ma charakter obiektywny, czyli istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Kryterium interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga wykazania, iż zaskarżony akt stanowi rozstrzygniecie o indywidualnych prawach i obowiązkach wnoszącego skargę. Interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje przez to w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z 17 września 2008 r. sygn. akt I SA/Po 803/08). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że [...] nie wykazał, że posiada interes prawny uprawniający go do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego o sygn. V SA/Wa 1531/20. W postępowaniu o sygn. V SA/Wa 1531/20 skarżącym był [...] (brat [...] ) zaś przedmiotem zaskarżenia decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej w ramach poddziałania "Płatności na rzecz rolników kwalifikujących się do systemu dla małych gospodarstw, którzy trwale przekazali gospodarstwo innemu rolnikowi" z zastrzeżeniem dopełnienia warunków. [...] pełnił w tym postępowaniu rolę pełnomocnika swojego brata – skarżącego [...]. Wedle odpisu skróconego aktu zgonu (k. 84 akt sprawy V SA/WA 1531/20) [...] zmarł [...] czerwca 2021 r. Zgodnie z art. 43 ppsa w razie śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej pełnomocnictwo wygasa. Jednakże pełnomocnik procesowy działa aż do czasu zawieszenia postępowania. Pełnomocnictwo [...] do reprezentowania brata w sprawie V SA/Wa 1531/20 wygasło z dniem śmierci brata [...] , tj. [...] czerwca 2021 r. Zarządzeniem z 29 września 2021 r. (k. 87 akt ww. sprawy) sędzia sprawozdawca stwierdził, że w sprawie nie zaszła przesłanka zawieszenia postępowania sądowego z art. 124 § 3 ppsa, gdyż przedmiot postępowania odnosił się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Wymaga wskazania, że [...] , mocą decyzji z 5 grudnia 2019 r., otrzymał pomoc w ramach działania "Płatności na rzecz rolników kwalifikujących się do systemu dla małych gospodarstw, którzy trwale przekazali gospodarstwo innemu rolnikowi". Pomoc nie została mu wypłacona, gdyż w wymaganym terminie nie złożył wniosku o płatność, co skutkowało wydaniem decyzji o wygaśnięciu decyzji z 5 grudnia 2019 r. Omawiana płatność stanowi rekompensatę za dobrowolne wyzbycie się majątku i przysługuje wyłącznie temu rolnikowi, który trwale przekazał gospodarstwo innemu rolnikowi. W omawianej sprawie płatność objęta decyzją z 5 grudnia 2019 r. przysługiwała więc jedynie [...] , nie zaś jego [...] . Wymaga też wskazania, że [...] nie przedstawił dokumentu potwierdzającego, że jest spadkobiercą brata, przyjął spadek, do masy spadkowej weszło roszczenie o wpłatę środków w ramach działania "Płatności na rzecz rolników kwalifikujących się do systemu dla małych gospodarstw, którzy trwale przekazali gospodarstwo innemu rolnikowi" przyznanych decyzją z 5 grudnia 2019 r. jak również że to jemu, w ramach podziału spadku, roszczenie to zostało przyznane. Stosownie do treści art. 280 § 1 ppsa sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Jako podstawę wznowienia [...] podał art. 273 § 2 ppsa. W myśl tego przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przepis art. 277 ppsa stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Z zawartej w skardze o wznowienie argumentacji wynika, że [...] , jako nową okoliczność, podaje nieprawidłowe wyliczenie przez ARiMR terminu na złożenie wniosku o płatność oraz daty, do której jego brat powinien złożyć wniosek o płatność. Jednakże analiza skargi zarejestrowanej pod sygn. akt V SA/Wa 1531/20 wskazuje, że skarżący [...] , reprezentowany przez pełnomocnika - brata [...] , który sporządził skargę, podniósł w skardze zarzuty błędnego ustalenia przez ARiMR ostatniego dnia terminu na złożenie wniosku o płatność. Nie sposób zatem przyjąć, że podane przez [...] działania i błędy organu stanowią "później wykryte, takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu", jak tego wymaga art. 273 § 2 ppsa. W konsekwencji nie można uznać, że skarga o wznowienie, z tak określoną podstawą wznowienia, została wniesienia z zachowaniem terminu wskazanego w art. 277 ppsa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. art. 50 oraz art. 276 ppsa, a także na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 277 i art. 273 § 2 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.