V SA/Wa 1609/15

Starszy Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... stycznia 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. K., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, 20/100) w tym: tytułem wynagrodzenia - kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych, 20/100).

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wyznaczony adwokat, (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Stosownie do § 24 i § 23 rozporządzenie weszło w życie 2 listopada 2016 r. i uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r. Zgodnie z § 22 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie skarżąca M. S.uzyskała prawo do skorzystania z nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie postanowienia referendarza sądowego z 13 lipca 2015 r. Pełnomocnikiem z urzędu Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adw. M. K. Po wydaniu w dniu 3 listopada 2015 r., sygn. akt VSA/Wa 1609/15 wyroku przez WSA w Warszawie adwokat sporządził w dniu 8 stycznia 2016 r. (data nadania) skargę kasacyjną od wyroku wydanego w I instancji. W dniu 10 stycznia 2018 r. adwokat złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pełnione obowiązki pełnomocnika z urzędu w postępowaniu ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 3 listopada 2015 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym czynionym w sprawie ze skargi M. S. Zatem w niniejszej sprawie należało ustalić należne adwokatowi wynagrodzenie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. Stosownie do treści § 2 rozporządzenia 22 października 2015 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia 22 października 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 22 października 2015 r. opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie wyznaczony adwokat sporządził i złożył w dniu 8 stycznia 2016 r. skargę kasacyjną. W dniu 10 stycznia 2018 r. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pełnione obowiązki pełnomocnika z urzędu w postępowaniu ze skargi kasacyjnej oraz oświadczył we wniosku, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą w całości ani w części. Mając na uwadze § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, a szczególnie liczbę stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, obszerności akt administracyjnych ocenić należy, że aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania przed Sądem II instancji nie przekracza granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika. W świetle powyższego przyjąć trzeba, że w sprawie zasadne jest przyznanie wynagrodzenia w wysokości 240 zł. Pełnomocnik nie wskazał żadnych szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy. Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.