II SA/Go 471/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Akcji Humanitarnej [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 5 października 2017r., sygn. akt II SA/Go 471/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę Akcji Humanitarnej [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności. Od powyższego wyroku w dniu 27 listopada 2017 r. skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik strony skarżącej, zaskarżając go w całości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 grudnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej Akcji Humanitarnej [...] do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi kasacyjnej pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej wykazującego, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności. Powyższe wezwanie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej Akcji Humanitarnej [...] w dniu 11 grudnia 2017 roku. (k. 99 akt sprawy). W terminie do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej strona skarżąca uiściła wpis sądowy oraz nadesłała do Sądu kopię statutu Akcji Humanitarnej [...], kopię uchwały nr [...] z [...] stycznia 2014r. Naczelnej Rady Kościoła w sprawie zmiany dyrektora Akcji Humanitarnej [...], kopię aktu powołania dyrektora Akcji Humanitarnej [...], kopię pisma Ministra Administracji i Cyfryzacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Poza powyższymi wymaganiami, powinna ona czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Tym samym, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz 47 p.p.s.a., w szczególności, jeżeli jest składane przez pełnomocnika, powinno zawierać pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Aby ocenić ważność udzielonego pełnomocnictwa Sąd musi dysponować dokumentem wskazującym, że określone osoby mogły w chwili jego udzielenia reprezentować stronę skarżącą Spółkę. W niniejszej sprawie strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca przedmiotowe zarządzenie zostało prawidłowo doręczona w dniu 11 grudnia 2017r. Nie można jednak uznać by braki formalne zostały w sprawie uzupełnione. Podkreślić należy, że w myśl art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. W utrwalonym orzecznictwie sądów przyjęte jest, że niepoświadczona kserokopia nie jest dokumentem. Warunkiem zatem uznania kserokopii za dokument jest umieszczone na niej i zaopatrzenie podpisem poświadczenia jej zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. W świetle cytowanego przepisu uznać należało, iż pełnomocnik strony skarżącej, wbrew wyraźnemu wezwaniu Sądu, nadesłał kserokopie dokumentów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, niepoświadczone za zgodność z oryginałem, wobec czego Sąd uznał, iż strona skarżąca nie usunęła w terminie braku formalnego skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z tych względów na mocy art. 178 w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a., należało odrzucić skargę kasacyjną, bowiem nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych.