V SA/Wa 1495/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Michała Sowiński, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Powiatu J. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ...czerwca 2017 r. nr ... w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012; oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów orzekł w zakresie decyzji własnej z [...] września 2016 r. zobowiązującej Powiat [...] do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w wysokości 1.050.795 zł. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych: Pismem Ministra Edukacji Narodowej z [...] czerwca 2016 r. Minister Finansów został poinformowany o uzyskaniu przez Skarżącą nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w wysokości 1.050.794,83 zł. Minister Edukacji Narodowej wyjaśnił, że liczba uczniów przeliczeniowych została zawyżona o 212,6072 uczniów. Ustalenia tego dokonano na podstawie wyników kontroli w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej, w tym wykonywania obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę jej naliczania na rok 2012, przeprowadzonej w Powiecie [...] przez Urząd Kontroli Skarbowej we W. Minister Finansów pismem z [...] czerwca 2016 r., powiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Minister Finansów [...] września 2016 r. wydał decyzję, którą zobowiązał Powiat [...] do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w wysokości 1.050.795. Od powyższej decyzji Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku Powiat [...] zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów art. 84 § 1 w zw. z art. 75 § 1, art. 89, art. 7, art. 8, art.11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d. j.s.t. Skarżący wskazał, że orzeczenia na podstawie których kwalifikowani byli uczniowie do wagi P5 powinny zostać ocenione przez biegłych posiadających wiadomości specjalne z medycyny i innych dziedzin, nadto, że nie wskazano metodologii wyliczenia kwoty, której zwrotu domaga się organ. Pismem z [...] lutego 2017 r. Strona zajęła stanowisko w sprawie, w którym zawarła wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii zespołu biegłych o specjalnościach działających w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych na okoliczność prawidłowego kwalifikowania uczniów w zakresie ich niepełnosprawności, o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz wskazanych we wniosku osób o przesłuchanie ich w charakterze świadków – na okoliczność prawidłowego zinterpretowania orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, a w konsekwencji prawidłowego kwalifikowania uczniów do odpowiednich wag. Strona podkreśliła, że w sprawie konieczne jest dokonanie prawidłowej interpretacji orzeczeń, które były podstawą kwalifikacji uczniów do wagi P5, ponieważ zakwestionowane, poszczególne orzeczenia wydawane były we wcześniejszych okresach czasu, w sytuacji, w której nie istniała definicja niepełnosprawności sprzężonej. Tym samym konieczne jest dokonanie oceny, czy określone w nich niepełnosprawności dotyczą niepełnosprawności sprzężonych mimo braku w nich takiego określenia. Postanowieniem z [...] marca 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów nie uwzględnił złożonych wniosków dowodowych i wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Przy piśmie z [...] listopada 2016 r. MRiF przesłało Ministerstwu Edukacji Narodowej wniosek Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy celem zajęcia stanowiska w sprawie przekazując jednocześnie kopię orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego nr [...] oraz o potrzebie indywidualnego nauczania nr [...] celem odniesienia się do zawartych w nim zapisów. MEN zajęte przez siebie stanowisko w sprawie przedstawiło w piśmie z [...] grudnia 2016 r., w którym wskazało, że przesłane dwa orzeczenia nie mogą zostać uznane jako uzasadniające zastosowanie przyjętych w oparciu o nie wag i wskazania uczniów, których dotyczyły - w tabeli NP1. Nadto MEN poinformowało o konieczności zmiany wskaźnika Di na skutek obniżenia się liczby uczniów ogółem o 2,094 przy zastosowaniu wskaźnika 4,7%w Szkole Podstawowej nr [...] w J. Minister Finansów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] czerwca 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia wysokości podlegającej zwrotowi kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 i ustalił tę kwotę w wysokości 1.050.743 zł. Minister uznał prawidłowość decyzji organu I instancji tak pod względem faktycznym, jak i prawnym. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał m. in. art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 198), dalej: "u.d.j.s.t.". W uzasadnieniu decyzji szczegółowo odniósł się do przedstawionych przez Stronę zarzutów. Powiat [...] nie zgadzając się z decyzją złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie decyzji oraz o uchylenie decyzji poprzedzającej z [...] września 2016 r. i zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 84 § 1 w związku z art. 75 § 1 oraz art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ arbitralnej oceny treści orzeczeń wydanych na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania, stanowiących podstawę do kwalifikowania przez Powiat [...] wybranych uczniów do kategorii P5 wg Algorytmu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2012 stanowiącego Załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012, podczas gdy orzeczenia te powinny były być przedmiotem analizy z udziałem zespołu biegłych, bowiem ich prawidłowa ocena wymagała sięgnięcia do wiedzy specjalnej z zakresu medycyny oraz innych właściwych dziedzin, czego organ zaniechał, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do samodzielnego wyciągnięcia przez organ błędnych wniosków o pobraniu subwencji w nadmiernej wysokości; b) art. 84 § 1 w związku z art. 75 § 1, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez odgórne określenie kwoty nienależnie uzyskanej przez Powiat [...] części oświatowej subwencji ogólnej za 2012 r., podczas gdy zasada pogłębiania zaufania stron postępowania do organów Państwa oraz zasada wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wymaga dokładnego przedstawienia przez organ metodologii wyliczenia kwoty, o której zwrocie orzeka, przy czym owa metodologia winna być opracowana przez obiektywnego, posiadającego wiadomości specjalne w tym zakresie biegłego, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło to do wyciągnięcia przez organ samodzielnych, błędnych wniosków nie dających się zweryfikować na podstawie samej tylko analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji; c) art. 89 w związku z art. 8 oraz 11 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w toku postępowania rozprawy administracyjnej z udziałem biegłych, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do przedłużenia i utrudnienia postępowania, nieosiągnięcia w jego ramach celu wychowawczego oraz samodzielnego wyciągnięcia przez organ błędnych wniosków o pobraniu subwencji w nadmiernej wysokości; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. w związku z Załącznikiem - Algorytmem podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2012 - do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012 a także w związku z art. 71 b ust. 3 ustawy o systemie oświaty ("u.s.o."), jak również w związku z § 7 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane na podstawie wskazanego rozporządzenia nie mogły stanowić podstawy do zakwalifikowania danego ucznia do kategorii P5 wg Algorytmu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2012 wtedy, gdy nie wskazywały wprost na niepełnosprawność sprzężoną, podczas gdy nie istniał wówczas obowiązek powoływania się w orzeczeniu na niepełnosprawność sprzężoną, a kompleksowa analiza całości treści orzeczenia mogła i powinna była stanowić podstawę do kwalifikowania danych uczniów do kategorii P5, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że ustalona dla Powiatu [...] część oświatowa subwencji ogólnej za 2012 r. jest wyższa od należnej oraz do orzeczenia o zwrocie części oświatowej subwencji ogólnej pomimo tego, że przesłanki w tym zakresie nie były spełnione. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna a kontrolowana decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem przeprowadzonej w sprawie kontroli sądowej była prawidłowość decyzji Ministra Finansów nakładającej na Stronę obowiązek zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2012 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t. w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Finansów, jako mające oparcie w zebranym materiale dowodowym oraz wskazujące na nieprawidłowe naliczenie części oświatowej subwencji ogólnej za 2012 r. Stanowiły one wystarczającą podstawę do zastosowania wobec Skarżącej art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ art. 84 § 1 w związku z art. 75 § 1 oraz k.p.a. poprzez dokonanie arbitralnej oceny treści orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wydanych na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania, stanowiących podstawę do kwalifikowania przez Powiat [...] wybranych uczniów do wagi P5 zgodnie z algorytmem podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2012 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012. Zdaniem Skarżącego naruszenie wskazanych przepisów polegało na braku weryfikacji orzeczeń z udziałem biegłych, posiadających wiadomości specjalne z zakresu medycyny oraz innych właściwych dziedzin, co doprowadziło do samodzielnego wyciągnięcia przez organ błędnych wniosków o pobraniu subwencji w nadmiernej wysokości. W tym kontekście należy zaznaczyć, że przedmiotem prowadzonego przez Ministra Finansów postępowania był zwrot nienależnie otrzymanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012. Badaniu i ocenie podlegało uzyskanie przez Powiat [...] kwoty części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012 (Dz. U. Nr 228, poz. 1693 ze zm.). W szczególności badaniu podlegało czy dzieci, które zostały uwzględnione przy kalkulacji kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla Powiatu [...] na rok 2012 przy wagach P2, P4, P5, P38 posiadały, co istotne - według stanu na dzień 30 września 2011 r. - orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradni specjalistycznych, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.) wydane z uwagi na niepełnosprawności wymienione w opisach ww. wag. Zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty kształcenie specjalne organizowane jest na podstawie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wydanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych. W myśl art. 71b ust. 5a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, jeżeli orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zaleca kształcenie dziecka odpowiednio w przedszkolu specjalnym albo w przedszkolu, szkole podstawowej lub gimnazjum ogólnodostępnym lub integracyjnym, odpowiednią formę kształcenia, na wniosek rodziców zapewnia jednostka samorządu terytorialnego właściwa ze względu na miejsce zamieszkania. W związku z tym, że dokumentem uprawniającym do objęcia ucznia (wychowanka) kształceniem specjalnym, jak i uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej przy dodatkowej wadze jest orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, dowodami w przedmiotowej sprawie mogą być jedynie orzeczenia wydane przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne, o których mowa w przepisach dotyczących podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012. Co istotne, orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego uczniowie powinni posiadać w dniu 30 września 2011 r. Część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2012 została bowiem naliczona dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego na podstawie danych o liczbie uczniów, w tym uczniów posiadających orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, wykazanych przez szkoły i placówki w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. Podstawę prawną wykazywania danych w systemie informacji oświatowej stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. Nr 49, poz. 463, ze zm.) oraz - wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 10 ust. 1 tej ustawy - rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zestawień zbiorczych (Dz. U. nr 277, poz. 2746, ze zm.). Ponadto, sposób i zasady wykazywania danych w systemie informacji oświatowej opisano w "Instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.11 (30 września 2011 r.)". Składane w toku sprawy, orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania nr [...] oraz orzeczenia kwalifikacyjne do kształcenia specjalnego zostały przeanalizowane przez Ministra Edukacji Narodowej czego dowodem jest treść pism z [...] sierpnia 2016 r. i z [...] grudnia 2016 r. oraz przez organ. Należy podkreślić, że Minister Edukacji Narodowej, zgodnie z ustawą z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tekst jednolity Dz.U. z 2016, poz. 542 ze zm.) jest właściwy w zakresie oświaty i wychowania. Minister Edukacji Narodowej po dokonanej analizie przedstawił swoje wyjaśnienia w zakresie przedmiotowych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego i nauczania indywidualnego w kontekście wykazania w systemie informacji oświatowej uczniów je posiadających jako uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi. Minister Edukacji Narodowej, biorąc pod uwagę zakres zadań oświatowo- wychowawczych realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, dokonał podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010 (art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego). Część oświatowa subwencji ogólnej na rok 2012 została ustalona na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. i na dzień 10 października 2011 r. zamieszczanych przez dyrektorów placówek oświatowych. W tej sytuacji Minister Finansów zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych na okoliczność prawidłowego kwalifikowania uczniów w zakresie ich niepełnosprawności. Sąd uznaje za nieuprawnione żądanie powołanie biegłych do oceny orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, nauczania indywidualnego, czy opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka ( art. 71b ust. 3 i 3a o systemie oświaty) skoro orzeczenia te zostały wydane przez specjalnie do tego powołany na podstawie przepisów prawa zespół orzekający. Skład zespołu określały przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania (Dz. U. nr 13, poz. 114, ze zm.). jak również późniejszego rozporządzenia MEN z 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych(Dz. U. 173, poz. 1072). Stosownie do przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia z 12 lutego 2001 r. w skład zespołu wchodzili: dyrektor poradni lub upoważniona przez niego osoba - jako przewodniczący zespołu, psycholog - opracowujący diagnozę psychologiczną, pedagog - opracowujący diagnozę pedagogiczną, logopeda - opracowujący diagnozę logopedyczną, lekarz - opracowujący diagnozę lekarską, a także inni specjaliści, w tym spoza poradni, jeżeli ich udział w pracach zespołu był niezbędny - opracowujący diagnozę w zakresie posiadanej specjalności. Z kolei zgodnie z przepisami rozporządzenia MEN z 18 wrześnie 2008 r. w skład zespołu wchodzili: dyrektor poradni lub upoważniona przez niego osoba - jako przewodniczący zespołu, psycholog, lekarz. W skład zespołu mogli wchodzić inni specjaliści, jeżeli ich udział w pracach zespołu był niezbędny (§ 4 ust. 2 i ust. 3 ww. rozporządzenia). Rozporządzenia te odpowiednio ( w § 7 i § 8) wskazywały też na to jaką treść powinny posiadać wskazywane orzeczenia bądź też opinie. Wcześniej treść orzeczenia wydawanego dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych wymagających odpowiedniej formy kształcenia specjalnego określało rozporządzenia MEN z 11 czerwca 1993 r. w sprawie organizacji i zasad działania publicznych poradni specjalistycznych ( Dz. U. 67 poz. 322 obowiązywało do 30 czerwca 2000 r.). Dodatkowo należy podkreślić, że to dyrektorzy szkół/placówek oświatowych wprowadzali dane do systemu informacji oświatowej stosownie do zasad i wskazówek określonych w Instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.11, obowiązującej na dzień 30 września 2011 r. Zapisy instrukcji jasno wskazywały jak należy wprowadzić poprawnie dane w odniesieniu do uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, co wskazał w zaskarżonej decyzji Minister Finansów. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 84 § 1 w związku z art. 75 § 1 oraz art. 7 k.p.a. Sąd uznał za bezzasadny. Nie można również zgodzić się z tym, że Minister Finansów naruszył art. 84 § 1 w związku z art. 75 § 1, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez odgórne określenie kwoty nienależnie uzyskanej przez Powiat [...] części oświatowej subwencji ogólnej za 2012 r., podczas gdy zasada pogłębiania zaufania stron postępowania do organów Państwa oraz zasada wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wymaga dokładnego przedstawienia przez organ metodologii wyliczenia kwoty, o której zwrocie orzeka, przy czym owa metodologia winna być opracowana przez obiektywnego, posiadającego wiadomości specjalne w tym zakresie biegłego. Zdaniem Skarżącego powyższe naruszenie przepisów postępowania doprowadziło do wyciągnięcia przez organ samodzielnych, błędnych wniosków niedających się zweryfikować na podstawie samej tylko analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zasada prawdy obiektywnej określona w art. 7 k.p.a. wskazuje, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wskazana zasada ogólna odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, lecz jest także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, gdyż organy administracji publicznej mają obowiązek uwzględniania jej przy "załatwieniu sprawy". Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Powyższa zasada została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu Minister Finansów przed wydaniem zaskarżonej decyzji zgromadził materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały ustalone w oparciu o przekazany przez Urząd Kontroli Skarbowej we W. wynik kontroli z [...] lutego 2016 r. nr UKS [...] w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej, w tym wykonywania obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę jej naliczenia na 2012 r. oraz na podstawie wyjaśnień Ministerstwa Edukacji Narodowej. Urząd Kontroli Skarbowej we W. dokonał ustalenia liczby uczniów w placówkach prowadzonych/dotowanych przez Powiat [...] według stanu na dzień 30 września 2011 r. w wyniku przeprowadzonej kontroli w ramach swoich kompetencji określonych w przepisach ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 720, ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy do zadań Urzędów Kontroli Skarbowej należy kontrola zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi. Pismo z [...] czerwca 2016 r., w którym Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało Ministra Finansów o uzyskaniu przez Powiat [...] kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w wysokości wyższej od należnej, zostało sporządzone na podstawie analizy danych uzyskanych w wyniku przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej we W. kontroli, a także analizy danych statystycznych wykazanych przez placówki oświatowe prowadzone przez Powiat [...]. W dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym Minister Finansów uzyskał wyjaśnienia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie zwrotu przez Powiat części oświatowej subwencji ogólnej. Co istotne to do Ministra Edukacji Narodowej należy m.in. gromadzenie i przetwarzanie danych niezbędnych do podziału części oświatowej subwencji ogólnej oraz wyliczania kwot tej części subwencji dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Powiatu [...]. Liczba uczniów błędnie wykazanych w sprawozdaniu systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. została ustalona przez Urząd Kontroli Skarbowej we W. w oparciu o badane dokumenty. W wyniku kontroli zostali wymienieni uczniowie, których na dzień 30 września 2011 r. szkoła wykazała w systemie informacji oświatowej na podstawie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, których treść nie uprawniała do wykazania ich jako uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz uczniowie, którzy na dzień 30 września 2009 r. - nie posiadali orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wydanych ze względu na niepełnosprawność ucznia. Dokumenty, na podstawie których Minister Finansów dokonał ustaleń stanu faktycznego zostały sporządzone przez organ kontroli skarbowej i organy administracji publicznej w zakresie ich działania. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Sąd stoi na stanowisku, że dane te są wiarygodne i wystarczające do wyliczenia podlegającej zwrotowi części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z algorytmem określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012. Sąd stwierdza także, że Minister Finansów zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wydał zaskarżoną decyzję na podstawie całego materiału dowodowego, który w sposób wyczerpujący został zgromadzony w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazał dowody, na podstawie których ustalił stan faktyczny sprawy. Ponadto Minister Finansów wskazał i wyjaśnił podstawę prawną podjętej decyzji. Minister Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, ilu uczniów zostało nieprawidłowo wykazanych na dzień 30 września 2011 r. oraz jakim wagom algorytmu zostali oni przyporządkowani w celu wyliczenia w 2012 części oświatowej subwencji ogólnej. Metodologia wyliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 została przy tym określona w przepisach prawa powszechnie obowiązującego ( wyżej wskazane rozporządzenie MEN z dnia 20 grudnia 2011r.) Na podstawie ww. metodologii nienależna kwota została wyliczona przez Ministra Finansów i potwierdzona przez Ministerstwo Edukacji Narodowej na potrzeby tej konkretnej sprawy. Zarzut braku przedstawienia dokonanych przez organ wyliczeń należy uznać przy tym za bezzasadny. Wysokość należnej subwencji została obliczona na podstawie danych źródłowych przedstawionych przez samego Skarżącego. Powiat [...] jako organ prowadzący placówki oświatowe posiadał informację o danych, które stanowiły podstawę do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012. Dane te - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej - placówki przekazały do Starosty [...]. Ustawa o systemie informacji oświatowej nakładała bowiem na jednostki samorządu terytorialnego prowadzenie bazy danych oświatowych obejmujących zbiory danych z baz danych oświatowych szkól prowadzonych przez te jednostki. Zatem wszystkie dane stanowiące podstawę do wyliczenia nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej znajdują się w również u Skarżącego. Zadaniem Ministra Edukacji Narodowej jest gromadzenie i przetwarzanie danych przekazanych od jednostek samorządu terytorialnego, niezbędnych do podziału części oświatowej subwencji ogólnej oraz wyliczanie kwot tej części subwencji dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego. Powiat zna dobrze zasady przyznawania subwencji, ponieważ przedstawia przygotowane przez placówki oświatowe dane niezbędne do wyliczenia subwencji. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Minister Finansów przeprowadził postępowanie zgodnie z określonymi prawem wymogami i w efekcie wydał decyzję. To, że nie satysfakcjonuje ona Skarżącego nie jest jeszcze równoznaczne z przeprowadzeniem postępowania w sposób, który nie wzbudza zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Sąd wskazuje także, że Minister Finansów w postanowieniu z [...] września 2016 r. odmawiającym m.in. dopuszczenia dowodu w postaci opinii biegłego w zakresie rachunkowości na okoliczność prawidłowości wyliczenia kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012, przekonująco wyjaśnił, że wyliczenia w tym zakresie dla jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Powiatu [...], dokonał Minister Edukacji Narodowej na podstawie danych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. i na dzień 10 października 2011 r. Wobec tego przedmiotem wnioskowanych dowodów nie mogło być prawidłowe obliczanie tej kwoty subwencji przez Powiat [...]. Zgodnie z ustawą o dochodach jednostek samorządu terytorialnego kwotę nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej ustala minister właściwy do spraw finansów publicznych. Na niego ustawa nakłada obowiązek ustalenia tej nienależnej kwoty. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy były wystarczające do ustalenia przez organ kwoty nienależnie uzyskanej przez Powiat [...] części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012. Tym samym Sąd stwierdza, że Minister Finansów nie naruszył art. 84 § 1 w związku z art. 75 § 1, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Za bezzasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 89 w związku z art. 8 oraz 11 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w toku postępowania rozprawy administracyjnej z udziałem biegłych, co w konsekwencji miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do przedłużenia i utrudnienia postępowania, nieosiągnięcia w jego ramach celu wychowawczego oraz samodzielnego wyciągnięcia przez organ błędnych wniosków o pobraniu subwencji w nadmiernej wysokości. Minister Finansów mając na uwadze przepis art. 89 k.p.a. prawidłowo rozważył, czy wniosek Powiatu [...] o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w przedmiotowym postępowaniu powinien zostać uwzględniony, co przedstawił w postanowieniu z [...] marca 2017 r. Wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej Minister Finansów przeanalizował pod kątem przesłanek określonych w art. 89 k.p.a., tj. przesłanki: zapewnienia przyspieszenia lub uproszczenia postępowania, zapewnienia osiągnięcia celu wychowawczego, wymogu przepisu prawa, potrzeby uzgodnienia interesów stron, potrzeby wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Organ odmawiając uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej zasadnie wskazał, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w przedmiotowej sprawie nie przyczyni się do uproszczenia niniejszego postępowania, tj. uczynienia go prostszym, mniej skomplikowanym, bardziej zrozumiałym lub skrócenia czasu jego trwania (przyśpieszenia postępowania). Minister prawidłowo przy tym wskazał, że zgromadził materiał dowodowy będący podstawą ustalenia stanu faktycznego sprawy (m.in. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz wynik kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej we W.). Przekonująco wyjaśnił również, że w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka, która wskazuje na potrzebę przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Dodatkowo organ odnosząc się do wniosku o przesłuchanie świadka na okoliczność prawidłowego obliczenia przez Powiat [...] kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012 podkreślił, że wyliczenie kwot części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na 2010, w tym dla Powiatu [...], dokonał Minister Edukacji Narodowej na podstawie danych z systemu informacji oświatowej. Skoro powiaty nie ustalają wysokości części oświatowej subwencji ogólnej, przekazują jedynie dane niezbędne do jej ustalenia, tym samym przedmiotem wnioskowanych dowodów nie mogło być prawidłowe obliczanie tej kwoty subwencji przez Powiat [...]. Minister Finansów ponadto wskazał, że dowodami w przedmiotowej sprawie mogą być jedynie orzeczenia wydane przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że Minister Finansów nie naruszył art. 89 w związku z art. 8 oraz 11 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w toku postępowania rozprawy administracyjnej. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w związku z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012, a także w związku z art. 71 b ust. 3 ustawy o systemie oświaty, jak również w związku z § 7 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane na podstawie wskazanego rozporządzenia nie mogły stanowić podstawy do zakwalifikowania danego ucznia do wagi P5 wtedy, gdy nie wskazywały wprost na niepełnosprawność sprzężoną, podczas gdy nie istniał wówczas obowiązek powoływania się w orzeczeniu na niepełnosprawność sprzężoną, a kompleksowa analiza całości treści orzeczenia mogła i powinna była stanowić podstawę do kwalifikowania danych uczniów do wagi P5, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że ustalona dla Powiatu [...] część oświatowa subwencji ogólnej za 2012 r. jest wyższa od należnej oraz do orzeczenia o zwrocie części oświatowej subwencji ogólnej pomimo tego, że przesłanki w tym zakresie nie były spełnione. Odnosząc się do tak formułowanego zarzutu, Sąd wskazuje, że Minister Finansów w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że zgodnie ze wzorem orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania (Dz.U. Nr 13, poz. 114, ze zm.) - w orzeczeniu należało wskazać z uwagi na jaki rodzaj zaburzeń i odchyleń rozwojowych dziecka, wymagających stosowania specjalne; organizacji nauki i metod pracy, orzeka się o potrzebie kształcenia specjalnego. Terminologia użyta w ww. rozporządzeniu i we wzorze orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego była zgodna z terminologią obowiązującą wówczas w przepisach ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. W myśl art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty orzeczenie o potrzebie- kształcenia specjalnego określało zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem zaburzeń i odchyleń rozwojowych, a dopiero w 2003 r. pojęcie "rodzaj zaburzeń i odchyleń rozwojowych" zostało zastąpione pojęciem "rodzaje niepełnosprawności" - ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw. (Dz. U. Nr 137, poz. 1304). Ponadto Minister Finansów zasadnie wskazał, że od 2008 roku kwestia orzeczeń wydawanych na podstawie art. 71 b ust. 3 ustawy o systemie oświaty regulowało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno - pedagogicznych (Dz.U. Nr 173, poz. 1072). Zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku nr 1 do wskazanego rozporządzenia, orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego są wydawane na podstawie art. 71b ust. 3 powoływanej wyżej ustawy o systemie oświaty, a poza sentencją do obligatoryjnych elementów orzeczenia należą: diagnoza, zalecenia i uzasadnienie. Według tego wzoru w sentencji orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, powinno być zawarte sformułowanie "Zespół Orzekający (...) orzeka o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na (należy wskazać rodzaj niepełnosprawności dziecka, w tym stopień upośledzenia umysłowego, lub niedostosowanie społeczne, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, w przypadku niepełnosprawności sprzężonej należy wskazać współwystępujące niepełnosprawności)". Zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych obowiązane były i są do stosowania określeń rodzajów niepełnosprawności zawartych w przepisach ustawy z a 7 września 1991 o systemie oświaty i rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz. U. Nr 19, poz. 166), przedszkola specjalne, oddziały specjalne w szkołach ogólnodostępnych szkoły specjalne oraz oddziały specjalne w szkołach ogólnodostępnych organizowano dla dzieci i młodzieży: niesłyszących, słabo słyszących, niewidomych, słabo widzących, z niepełnosprawnością ruchową, z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym, z autyzmem, ze sprzężonymi niepełnosprawnościami, z chorobami przewlekłymi, z zaburzeniami psychicznymi, niedostosowanych społecznie, zagrożonych niedostosowaniem społecznym, zagrożonych uzależnieniem i z zaburzeniami zachowania. Dodatkowo przepis § 1 ust. 2 załącznika nr 4 ("Ramowy statut specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego do rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 lutego 1994 r. w sprawie rodzajów i zasad działania publicznych placówek opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych oraz ramowych statutów tych placówek (Dz. U. Nr 41, poz. 156, ze zm) określał, że specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze mogły być tworzone w szczególności dla dzieci i młodzieży: 1) upośledzonych umysłowo, 2) niesłyszących, 3) słabosłyszących, 4) niewidomych, 5) słabowidzących, 6) przewlekle chorych, 7) niepełnosprawnych ruchowo 7a) z autyzmem, 8) zagrożonych niedostosowaniem społecznym, zagrożonych uzależnieniem, z zaburzeniami zachowania, 9) niepełnosprawnych, wymienionych w pkt 2-8, upośledzonych umysłowo (z zaburzeniami sprzężonymi). Ponadto do 31 sierpnia 2006 r. z mocy prawa mogły funkcjonować specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze dla dzieci i młodzieży zagrożonych niedostosowaniem społecznym (zagrożonych uzależnieniem, z zaburzeniami zachowania). Zmiana w tym zakresie nastąpiła na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz.U. Nr 52, poz. 467, ze zm.). Stosownie do przepisu § 24 ww. rozporządzenia specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze były prowadzone w szczególności dla dzieci i młodzieży: 1) niesłyszących i słabosłyszących; 2) niewidomych i słabowidzących; 3) z niepełnosprawnością ruchową; 4) z autyzmem; 5) ze sprzężonymi niepełnosprawnościami; 6) z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, umiarkowanym lub znacznym. Definicja legalna niepełnosprawności sprzężonej została wprowadzona do prawa oświatowego od dnia 22 kwietnia 2009 r. Zgodnie z art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, przez niepełnosprawności sprzężone należy rozumieć występowanie u dziecka niesłyszącego lub słabowidzącego, niewidomego lub słabowidzącego, z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym albo z autyzmem co najmniej jeszcze jednej z wymienionych niepełnosprawności. W przypadku orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wydanych przed wprowadzeniem definicji niepełnosprawności sprzężonej do prawa oświatowego (dnia 22 kwietnia 2009 r.), uwzględniono treść całego orzeczenia, tj. diagnozę, zalecenia, uzasadnienie, przy przypisaniu ucznia według stanu na dzień 30 września 2012 r. posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego do wagi P5. W tej sytuacji Minister Finansów prawidłowo uznał, że na dzień 30 września 2011r. przepisy prawa oświatowego określały rodzaje dysfunkcji stanowiących podstawę do obejmowania uczniów kształceniem specjalnym, w tym także przepisy te określały pojęcie niepełnosprawności sprzężonej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt. V SA/Wa 2734/15). Podkreślenia wymaga w związku z tym, że wymienione w art. 3 pkt 18 ustawy o systemie oświaty niepełnosprawności pokrywają się z niepełnosprawnościami wskazanymi w § 2 ust. 1 pkt 1-8 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. Zatem od tej daty, Strona nie powinna mieć – o ile wcześniej miała - jakichkolwiek wątpliwości, co należało rozumieć przez ten termin. Wejście w życie tego przepisu dawało Skarżącej możliwość prawidłowego wykazywania przez szkoły i placówki w systemie informacji oświatowej danych o uczniach objętych kształceniem specjalnym z uwagi na niepełnosprawności sprzężone, które stanowiło podstawę do kalkulacji kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne. Nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.