V SA/Wa 1443/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , Protokolant specjalista - Sylwia Rosińska - Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 maja 2023 r. znak KOC/2660/Ni/23 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "organ odwoławczy" lub "SKO") z 10 maja 2023 r. nr KOC/2660/Ni/23 utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (dalej: "organ I instancji" lub "Dyrektor WUP") z 13 marca 2023 r. nr 113/WWP.I.4220.10054.2021.TM w przedmiocie zobowiązania do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy. Powyższa decyzja ostateczna została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 27 września 2020r. Spółka zwróciła się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. W wyniku oceny powyższego wniosku organ I instancji przyznał wymienione spółce bezzwrotną pomoc, o którą wystąpiła. Wypłata przyznanej pomocy nastąpiła w trzech transzach po 2.653,43 zł każda w dniach: 30 października, 30 listopada oraz 8 grudnia 2020 r. Pismem z 28 grudnia 2022 r. Dyrektor WUP wezwał Spółkę do złożenia rozliczenia przyznanych i wypłaconych środków, stosownie do art. 15gg ust. 19 i ust. 23a ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.); zwanej dalej "ustawą", w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz należnymi odsetkami. Pismem z 21 lutego 2023 r. Dyrektor WUP zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie nakazania zwrotu otrzymanej pomocy. Strona nie udzieliła odpowiedzi i nie wzięła udziału w postępowaniu. Decyzją z 13 marca 2023 r. Dyrektor WUP zobowiązał Spółkę do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy przyznanej na podstawie art. 15gg ustawy w kwocie 7960,29 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania każdej transzy do dnia zapłaty, tj.: od kwoty 2.653,43 zł od dnia 30 października 2020 r. do dnia zapłaty, od kwoty 2.653,43 zł od dnia 30 listopada 2020 r. do dnia zapłaty, od kwoty 2.653,43 zł od dnia 8 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor podniósł, że wobec niezastosowania się Spółki do wezwania należy zobowiązać Stronę do zwrotu otrzymanej pomocy wraz z odsetkami. Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy biorąc pod uwagę dowody i dokumenty złożone przez Skarżącą. Wskazano, iż dokumenty, o których mowa powyżej wpłynęły do WUP już po wydaniu decyzji. W chwili składania dokumentów Skarżąca nie miała wiedzy, że organ wydał już decyzję. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji, wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt wniesienia skargi przez A. względnie o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy, podmiot, któremu przyznano świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Obowiązek ten realizuje się w szczególności - w myśl art. 15gg ust. 20 ustawy - poprzez złożenie do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy: dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania przyznanych świadczeń i środków zgodnie z przeznaczeniem, dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, na których otrzymano świadczenie, przez okres wskazany we wniosku. Zgodnie z art. 15gg ust. 23a ustawy, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy niesporne jest, iż Spółka nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 15gg ust. 19 ustawy, pomimo wezwania wystosowanego przez Dyrektora WUP. Wobec tego zaistniała podstawa do zobowiązania Spółki do zwrotu nierozliczonych w sposób wymagany prawem środków publicznych, stosownie do art. 15gg ust. 23a ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, iż Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła faktu złożenia do organu I instancji dokumentów dotyczących kontrolowanej sprawy po wydaniu decyzji przez ten organ. Co istotne przy tym, Skarżąca została pismem z 21 lutego 2023 r. poinformowana o przysługującym jej prawie brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, a także przeglądanie akt sprawy oraz sporządzenie z nich notatek, kopii lub odpisów. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również by SKO uchybiło innym przepisom prawa. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm.).