V SA/Wa 1382/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 kwietnia 2022 r. znak: OR15-65000-OR1531310/21/22 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwustu) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 17 maja 2022 r. (data wniesienia 20 maja 2022 r.) [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Wielkopolski Oddział Regionalny ARiMR w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2022 r. w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych. W skardze strona wniosła o "uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości" oraz "zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych (w przypadku ustanowienia pełnomocnika)". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego ze względu na bezprzedmiotowość z innych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."). ARiMR wyjaśnił, że w wyniku ponownej analizy sprawy uznano, że zaistniały przesłanki do uchylenia ww. rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy i przywrócenia wniosku do dalszej oceny. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w aktach sprawy — vide doręczone skarżącemu 21 czerwca 2022 r. pismo organu z 13 czerwca 2022 r. o przywróceniu wniosku na drogę ponownej oceny oraz o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia z 13 kwietnia 2022 r. W sprawie doszło więc do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia, zatem odpadł przedmiot zaskarżenia; dalsze prowadzenie postępowania jest więc bezprzedmiotowe. Z tych powodów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy. W odniesieniu do wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wskazać należy, że stosownie do treści art. 201 § 1 p.p.s.a. przysługuje ono skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. w trybie autokontroli — uprawnienia organu do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia przed przekazaniem go do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie organ nie skorzystał z trybu autokontroli w klasycznej postaci, bowiem nie uwzględnił w całości skargi skarżącego, czyli nie przyznał mu pomocy finansowej. Niemniej jednak, w wyniku wniesionej skargi, organ uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przywrócił wniosek na drogę ponownej oceny. Skarga okazała się więc skuteczna, w związku z czym skarżący poniósł również koszty, tj. m.in. opłacił wpis od skargi. W ocenie sądu w takiej sytuacji zastosowanie powinien znajdować art. 201 § 1 p.p.s.a., nawet jeżeli nie mamy do czynienia z pełnym trybem autokontroli. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, m.in., ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, oraz koszty sądowe. Skarżący opłacił skargę 20 maja 2022 r., stąd Sąd zasądził zwrot od organu na rzecz strony skarżącej (punkt drugi sentencji). Sąd natomiast nie zasądził zwrotu kosztów za reprezentację przez radcę prawnego. Należy bowiem zauważyć, że z akt nie wynika, aby skarżący poniósł jakiekolwiek koszty z tytułu pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika; skargę sporządził samodzielnie, jak również sam uzupełnił jej brak formalny w zakresie podpisu. Jedyna czynność pełnomocnika polegała na zgłoszeniu się do postępowania w charakterze pełnomocnika strony. W takiej sytuacji, odwołując się do art. 206 p.p.s.a., zasądzenie wynagrodzenia radcy prawnego sąd uznaje za niezasadne.