V SA/Wa 135/17

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... grudnia 2016 r. Nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez: 1. zwolnienie od kosztów sądowych, 2. ustanowienie radcy prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.

S. P.(dalej "skarżący") złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie formularz PPF wnioskując w nim o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że podstawą jego utrzymania jest zasiłek wypłacany przez ośrodek opieki społecznej w wysokości 604 zł. Skarżący nie posiada majątku, oszczędności, przedmiotów wartościowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z siostrą, której wypłacana jest renta z tytułu niezdolności do prac w wysokości około 1.000 zł oraz jej bezrobotnym synem. Do kosztów miesięcznego utrzymania skarżący zaliczył koszty leczenia oraz koszty dojazdu (około 320 zł), opłaty za media (280 zł), żywność (300 zł), ubrania, środki czystości (około 200 zł). Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określa art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na obecnym etapie postępowania na wysokość obciążeń finansowych do poniesienia których skarżący byłby zobowiązany składają się wpis od skargi w wysokości 200 zł (§ 2 pkt ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2003 Nr 221, poz. 2193) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość kosztów sądowych jak i stan faktyczny sprawy zasadne jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący oświadczył, iż źródłem jego utrzymania jest zasiłek społeczny w wysokości 604 zł, nie posiada majątku, oszczędności, wartościowych przedmiotów. Skarżący mieszka z siostrą i jej synem, którzy również mają finansowe problemy. Siostrzeniec jest bezrobotny, a siostra skarżącego otrzymuje rentę z tytułu niezdolności do pracy w wysokości około 1.000 zł. Do akt administracyjnych włączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 12 maja 2016 r. postanawiające zaliczyć skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz decyzja z dnia 24 czerwca 2016 r. przyznająca skarżącemu pomoc w formie posiłków. W orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z 12 maja 2016 r. stwierdzono że skarżący wymaga korzystania z usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych. Wskazane okoliczności przemawiają za uznaniem, iż skarżącemu po opłaceniu kosztów niezbędnego utrzymania nie pozostają wolne środki na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Mając na uwadze wskazane okoliczności na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.