V SA/Wa 1200/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu.

Postanowieniem z dnia 20 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw Z.B. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na wniesienie sprzeciwu po upływie terminu określonego w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a. Następnie, w piśmie z dnia 20 października 2017 r. skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. Mając na uwadze treść pisma z dnia 20 października 2017 r. stwierdzić należy, że skarżący nie uzasadnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, a tym samym nie uprawdopodobnił braku winy w jego uchybieniu. Wyjaśnić należy, że w piśmie tym zawarto również zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2017 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wszystkie argumenty zawarte w ww. piśmie dotyczą wyłącznie zażalenia na postanowienie z 3 października 2017 r. W tym miejscu wyjaśnić należy, że wykazanie okoliczności braku winy w uchybieniu terminu spoczywa zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. na stronie, która uchybiła terminowi do dokonania czynności. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 47/2009, system LexPolonica). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu, a dokonana ocena powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od dbającej należycie o własne interesy strony. Z brakiem winy można mieć jedynie do czynienia w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia trudności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego terminu. Tymczasem w piśmie z dnia 20 października 2017 r., w części w jakiej stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu skarżący nie zawarł żadnych argumentów, nie uprawdopodobnił zatem braku winy; innymi słowy nie wskazał żadnych przeszkód mających wpływ na uchybienie terminu, których nie byłby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności. Mając zatem na uwadze brak jakiejkolwiek argumentacji wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.