V SA/Wa 1145/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. ... Sp.j. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... października 2015 r. nr ... oraz decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia ... maja 2015 r. nr .... w sprawie ze skargi P. .... Sp.j. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia ... maja 2018 r. nr .... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... października 2015 r. nr ... oraz decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia ... maja 2015 r. nr ....

Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] zobowiązało [...] Sp.j. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych w kwocie [...] zł. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra z dnia [...] października 2015 r., lecz nie został on uwzględniony, o czym Minister Rozwoju i Finansów rozstrzygnął w decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Inwestycji i Rozwoju, zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju Spółka zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji PARP z dnia [...] maja 2015 r. oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. Zdaniem Skarżącej wykonanie tych decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody (poprzez możliwą egzekucję objętej nimi należności) oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki (w jej sferze majątkowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Poprzez akty wydane lub podjęte "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć akty wydane w trybie zwyczajnym, które stały się następnie przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, np. nieważnościowym. Objęte wnioskiem decyzje PARP oraz Ministra Infrastruktury i Rozwoju mieszczą się więc w zakresie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z ww. przepisu. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji PARP oraz Ministra nie został w zasadzie w żaden sposób uzasadniony. Jednozdaniowe przytoczenie przesłanek wstrzymania i powołanie się na możliwość egzekucji i jakichś skutków w sferze majątkowej nie spełnia wymogu uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwłaszcza jeżeli przedmiotem wniosku są decyzje zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych. Takie decyzje zawsze pociągają za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego, jak również nieuniknione jest dążenie organu do ich wykonania. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kwoty wynikającej z decyzji PARP i Ministra dojdzie do pomniejszenia majątku Skarżącej. Spółka powinna więc wykazać, że grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Reasumując, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.