IV SO/Wr 3/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o ukaranie organu administracyjnego grzywną w trybie art. 115 p.p.s.a. za przewlekłość w postępowaniu i pozostawienie bez rozpoznania podania o uzupełnieni decyzji postanawia: odrzucić wniosek.

Z. R. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wr 32/16. Jednocześnie w skardze skarżący domagał się "ukarania organu administracyjnego – SKO we Wrocławiu grzywną w trybie art. 115 ppsa w maksymalnej ustawowo obwiązującej kwocie za przewlekłość w postępowaniu i pozostawienie bez rozpoznania podania o uzupełnieni decyzji. Sprawę powyższego wniosku Sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania i zarejestrował pod sygnaturą akt IV SO/Wr 3/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: ppsa, wprowadził możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku 1. decyzji administracyjnych; 2) postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3) postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W myśl art. 149 § 1 ppsa Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 2 wskazanego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Mając na uwadze powyższe unormowanie stwierdzić należy, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za przewlekłe prowadzenie postępowania może stanowić integralny wniosek związany ze skargą na przewlekłość postępowania, a zatem może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy została złożona stosowna skarga na przewlekłość postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący pomimo złożenia wniosku o wymierzenie organowi grzywny za przewlekłość postępowania organu nie złożył skargi na przewlekłość postępowania organu w kwestionowanym zakresie. Brak skargi na przewlekłość postępowania organu uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy istotnie doszło do przewlekłości postepowania i czyni niedopuszczalnym wydanie orzeczenia w zakresie wymierzenia organowi grzywny. Natomiast skarga złożona wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi przedmiotowej grzywny nie dotyczyła przewlekłości postępowania organu, lecz aktu administracyjnego, tj. decyzji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Z tego względu nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku , albowiem odrębny wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny za przewlekłe prowadzenie postępowania uznać należało za niedopuszczalny, wobec braku uprzedniego lub równoczesnego wniesienia skargi na przewlekłość organu administracyjnego . Wspomniana skarga w zakresie w jakim został sformułowany wniosek nie została przez skarżącego wniesiona. Z podanych powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ppsa, orzeczono o odrzuceniu wniosku.