IV SO/Wr 14/16

Wrocław, dnia 27 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wytwórni E. S. sp. z o.o. w W. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: zasądzić od Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. na rzecz Wytwórni E.S. sp. z o.o. w W. zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 460,76 zł (słownie: czterystu sześćdziesięciu złotych i 76/00 groszy).

Pismem z dnia 29 listopada 2016 r. Wytwórnia E. S. sp. z o.o. w W. wystąpiła o zasądzenie od Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. na swoją rzecz zwrot kosztów postępowania w wysokości 360,76 zł, na którą to kwotę składały się: 1) wpis sądowy w wysokości 100 zł; 2. koszty przejazdów do Sądu w dniu 29 listopada 2016 r. własnym samochodem spółki (Lexus CT 200h) w wysokości 260,76 zł, według wyliczenia: 156 km x 0,8358 x 2 = 260,76 zł. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 14/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasądził na rzecz spółki od organu kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że nie uznał kosztów przejazdów przedstawiciela spółki za niezbędne koszty postępowania w rozumieniu art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 817 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) albowiem stawiennictwo przedstawiciela spółki nie było obowiązkowe w sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcie spółka wniosła zażalenie i uiściła kwotę 100 zł tytułem wpisu od zażalenia, wnosząc jednocześnie o zasądzenie tych kosztów od organu na jej rzecz. Po rozpoznaniu zażalenia spółki, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OZ 656/17, uchylił rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji w zakresie kosztów postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd drugiej instancji nie podzielił stanowiska sądu pierwszej instancji, że art. 205 § 1 p.p.s.a. uzależnia możliwość zwrotu kosztów postepowania od charakteru stawiennictwa strony na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Pojęcie "niezbędnych kosztów" w przypadku strony występującej bez profesjonalnego pełnomocnika definiuje art. 205 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zalicza się do nich poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Według art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 623, dalej jako u.k.s.c.) W myśl art. 91 w zw. z art. 85 ust. 1-3 u.k.s.c. stronie przysługuje zwrot kosztów podróży, z miejsca jej zamieszkania (siedziby) do miejsca wykonywania czynności sądowej, w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Według art. 85 ust. 2 powołanej ustawy górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. W tym zakresie zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167), które z kolei w § 3 ust. 4 odsyła do art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) Wydane na podstawie tego ostatniego przepisu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.) w § 2 ust. 1 pkt b określa stawkę za jeden kilometr przejazdu samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika wyższej niż 900 cm 3 na kwotę 0,8358 zł. Z akt sprawy wynika, że spółka wystąpiła o zwrot kosztów przejazdu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w wysokości 260,76 zł związku z uczestnictwem jej przedstawiciela na rozprawie. We wniosku spółka przedstawiła wyliczenie tej kwoty: podróż samochodem spółki o pojemności skokowej silnika 1 800 cm 3 na trasie W. – W. i z powrotem. Wobec treści art. 205 § 1 p.p.s.a., z uwagi na stawiennictwo strony skarżącej na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. i orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OZ 656/17, uznać należało w niniejszej sprawie koszt przejazdu przedstawiciela spółki za niezbędny koszt do celowego dochodzenia praw tej spółki. Wobec powyższego, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd postanowił zwrócić spółce od organu koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw. Na koszty te składają się: uiszczenie przez spółkę wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wpisu od zażalenia w przedmiocie kosztów w kwocie 100 zł oraz kosztów przejazdów w kwocie 260,76 zł.