IV SAB/Wr 786/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta Miasta Głogowa w wypłacie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 19 czerwca 2025 r. A. B. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezydenta Miasta Głogowa (dalej: prezydent) w wypłacie świadczenia pielęgnacyjnego od sierpnia 2024 r. Skarżący podniósł, że ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie decyzji z 1 lipca 2021 r. (ŚR 20.21.4241.149.2.1.2021, z późn. zm.), która pozostaje w obrocie prawnym, albowiem decyzja z 27 sierpnia 2024 r. (ŚR 20.21.4241.149.7.2.2021), uchylająca decyzję z 1 lipca 2021 r., nie została mu doręczona, tym samym nie weszła do obrotu prawnego. Stąd zaległości w wypłacie świadczenia pielęgnacyjnego od sierpnia 2024 r. stanowią przejaw bezczynności prezydenta. Dodatkowo skarżący podał, że kwestia doręczenia decyzji z 27 sierpnia 2024 r. jest aktualnie przedmiotem postępowania sądowego z jego skargi na postanowienie SKO w Legnicy stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji z 27 sierpnia 2024 r. z powodu jej niedoręczenia przed 4 listopada 2024 r. - zarejestrowanego pod sygn. akt IV SA/Wr 14/25. W odpowiedzi na skargę prezydent wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skutecznie doręczył skarżącemu decyzję z 27 sierpnia 2024 r. (w trybie awiza w dniu 31 grudnia 2024 r.) i w związku z tym skarżący utracił prawo do pobierania świadczenia. Przedstawił też argumentację mającą uzasadniać brak bezczynności w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Przedmiotem skargi jest bezczynność organu polegająca na niewykonaniu decyzji ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. zaniechanie wypłaty ww. świadczenia. Żądanie wypłaty zaległego świadczenia pielęgnacyjnego jest czynnością techniczną, poprzez którą organ administracji publicznej nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony. O prawie skarżącego do świadczenia organ orzekł już w decyzji z dnia 1 lipca 2021 r. Wykonanie tej decyzji przez organ, czyli zaskarżone zaniechanie wypłat świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz skarżącego nie stanowi żadnego z aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej objętych kognicją sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest wyłączenie możliwości domagania się od organu wydania stosownego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie (tak np. postanowienie WSA we Wrocławiu z 11 kwietnia 2016 r., IV SAB/Wr 3/16 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też, skoro wypłaty świadczenia ustalonego decyzją administracyjną nie można uznać za inny niż decyzje i postanowienia akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to tym samym wniesienie skargi na tę czynność należy uznać za niedopuszczalne. Dlatego również i skarga na bezczynność organu we wskazanym zakresie jest niedopuszczalna, gdyż przysługiwać może ona – jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – na bezczynność lub przewlekłe postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1–4a p.p.s.a. Ponadto Sądowi wiadomo z urzędu, że wyrokiem z 21 sierpnia 2025 r. (IV SA/Wr 14/15) oddalona została skarga skarżącego na postanowienie SKO w Legnicy w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji z 27 sierpnia 2024 r. (w sprawie uchylenia decyzji z dnia 1 lipca 2021 r. przyznającej świadczenie pielęgnacyjne) z powodu nieskutecznego doręczenia skarżącemu ww. decyzji z dnia 27 sierpnia 2024 r. Oznacza to, że do czasu skutecznego pozbawienia skarżącego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustalonego decyzją z dnia 1 lipca 2021 r. niewykonanie tej decyzji poprzez brak wypłat tego świadczenia - może być przedmiotem skargi w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz roszczenia cywilnego mającego swoje źródło w ostatecznej decyzji administracyjnej (patrz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia z 10 lipca 2000 r. w sprawie SK 12/99). Okoliczności te obligowały do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego - skargę odrzuca się, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.