IV SAB/Wr 68/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.K. od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 68/24 w przedmiocie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi K.K. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami w zakresie pałacu wpisanego do rejestru zabytków postanawia: ściągnąć od K.K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2024 r. nakazano ściągnięcie od K.K. (dalej: strona, skarżąca) kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. W uzasadnieniu wyjaśniono, że 24 lipca 2024 r. strona wystąpiła o sporządzenie i doręczenie jej wyroku z 26 czerwca 2024 r. wraz z uzasadnieniem. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 30 lipca 2024 r., doręczonym 14 sierpnia 2024 r., strona została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. W związku z tym, że strona nie uiściła należnej opłaty kancelaryjnej, 25 października 2024 r. wezwano ją ponownie do dobrowolnego jej opłacenia w terminie 7 dni, pod rygorem przymusowego ściągnięcia. W wyznaczonym terminie, który upłynął 19 listopada 2024 r., strona nie dopełniła nałożonego na nią obowiązku fiskalnego, czego następstwem było wydanie przez referendarza zarządzenia o przymusowym ściągnięciu opłaty. Od powyższego zarządzenia skarżąca złożyła sprzeciw. Pismem z dnia 31 stycznia 2025 r. strona wniosła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 30 lipca 2024 r. wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 12 marca 2025 r. (II OZ 297/25). Wobec powyższego, po uprawomocnieniu się zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, możliwym stało się rozpoznanie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej p.p.s.a.), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Jak wynika z art. 234 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090), za odpis orzeczenia z uzasadnieniem pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł. Jeżeli opłata nie została uiszczona, Przewodniczący Wydziału zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła stosowny wniosek w tym zakresie, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Czynności te może wykonywać także referendarz sądowy. Przepisów art. 220 § 1 p.p.s.a., który określa, że pisma, od których nie została uiszczona opłata, pozostawia się bez rozpoznania, w takiej sytuacji nie stosuje się. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podniosła argument o błędnej wykładni art. 220 p.p.s.a., co jednak nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, jako że treść tego artykułu nie ma zastosowania w danym stanie faktycznym. Odnośnie kwestii poruszonej w pkt 2 sprzeciwu, opłatę pobiera się co do zasady przy zgłoszeniu wniosku o uzasadnienie wyroku, dalsza część art. 234 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie określa natomiast, że w przypadku, kiedy nie nastąpiło to w chwili zgłoszenia wniosku, Przewodniczący zarządza ściągnięcie ww. opłaty od strony, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. W myśl art. 219 p.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W okolicznościach tej sprawy skarżąca - pomimo dwukrotnego wezwania - nie uiściła wymaganej opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, jaki został jej doręczony w efekcie złożonego wniosku. Wobec powyższego, Sąd był zobligowany, na podstawie art. 234 § 2 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.